ChristenUnie.nl

Minister Huizinga in de Eerste Kamer

Wed, 10 Mar 2010 18:21:16 +0100

Gister voerde Tineke Huizinga haar eerste debat als minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu. Dit debat vond plaats in de Eerste Kamer en betrof de Invoeringswet WABO. Die wet regelt met name dat er ��n omgevingsvergunning komt, in plaats van een veelheid aan vergunningen op het vlak van ruimtelijke ordening, water, natuur en milieu.

Tijdens het debat bleek dat de Eerste Kamer voordat ze over deze wet een beslissing neemt eerst een extra brief van de minister wil. In deze brief moet duidelijk worden welke kwaliteitseisen door welke instanties gesteld kunnen worden.

Alhoewel minister Huizinga nog een aantal onduidelijkheden heeft weg te nemen, gaat ChristenUnie-senator de Boer ervan uit dat de wet binnenkort kan worden aangenomen. De Boer: ,,Minister Huizinga hield een keurig verhaal. Andere fracties gaven aan in beginsel voorstander van de invoering van de wet te zijn, omdat de wet het aanvragen van vergunningen veel eenvoudiger maakt. Onduidelijk is nog wel het al dan niet verplichten van gemeenten om zich aan te sluiten bij de zogenaamde Regionale Uitvoeringsdiensten, een nieuwe laag van uitvoering. De minister is gevraagd nader aan te geven hoe haar inzet daarbij zal zijn.”

De Boer spreekt zijn waardering uit over het optreden van de minister: ,,deze wet is ontzettend complex en de invoering ervan loopt al ruim vijf jaar. De minister heeft bewezen zich in korte tijd in te kunnen werken op een complex onderwerp. Ook andere fracties waren daar positief verrast over”.

Lees hier het volledige verslag van het debat, inclusief de antwoorden van de minister

Lees hier over de achtergrond van de wet en de behandeling in de Eerste Kamer

Het debat wordt waarschijnlijk over twee weken hervat

Hieronder leest u de bijdrage van senator Remmelt de Boer in dit debat.

31 953 Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.

Mijnheer de voorzitter,

Deze bijdrage is namens de fracties van ChristenUnie en S.G.P.

Onze fracties willen allereerst de vorige minister van VROM dankzeggen voor de wijze waarop zij onze vragen in de Nadere Memorie van Antwoord nog beantwoord heeft. Ook in die beantwoording laat mevrouw Cramer zien, dat de zaak van de ruimtelijke ordening in ons land haar zeer ter harte ging. Die betrokkenheid kenmerkte overigens haar hele optreden en niet in het minst als het ging over het milieu. Daarvoor willen onze fracties haar oprecht danken.

Dat neemt overigens niet weg, dat onze fracties toch nog op enkele voor ons essentiële punten vragen willen stellen in dit slotdebat. Vragen die ook de positie van het lokale en provinciale bestuur raken. En we verwachten van minister Huizinga als kenner van dat lokale bestuur, zeker affiniteit met dat lokale bestuur. En hoe lastig het voor haar ook kan zijn om zo plotseling met een nieuwe portefeuille geconfronteerd te worden, de discussie moet toch gevoerd worden.

Allereerst toch weer de regionale omgevingsdiensten. Ook onze fracties hebben de motie van mevr. Huijbregts-Schiedon van 28 oktober 2008 ondertekend. Ook wij zijn van mening dat er geen verplichting moet zijn tot het instellen van regionale omgevingsdiensten (RUD’s). En de brief van onze commissie VROM van 4 november 2009 geeft in het licht van deze motie aan, dat op deze RUD’s bij de behandeling van dit wetsontwerp opnieuw terug zal worden gekomen.

Eerlijk gezegd is de reactie in de Nadere Memorie van Antwoord op onze vragen inzake de omgevingsdiensten voor ons onhelder. In par. 4. ervan staat een o.i. juichend verhaal over de vorming van RUD’s tot nu toe, inclusief het voor de regering leidend principe van congruentie met veiligheidsregio’s. Bovendien wordt enigszins dreigend gesteld, dat te vormen RUD’s wel van voldoende omvang moeten zijn. Aan de andere kant wordt op vragen van onze kant gesteld dat de invoering van de WABO niet afhankelijk is van de nu in gang zijnde vorming van de RUD’s, maar dat deze uiteraard wel bijdragen aan een goede uitvoering van de WABO. En zo zijn we naar onze mening bij een kern van de zaak: de invoering van de WABO is bedoeld om zowel front-office als back-office bij gemeenten optimaal te laten functioneren. Dan kan het toch niet zo zijn, dat de back-office nog een aantal jaren onduidelijkheden te zien geeft? Zal het verwachte positieve effect van de WABO dan niet te niet worden gedaan met alle negatieve gevolgen daarvan voor de burger? We zijn dan ook benieuwd te horen wat het bestuurlijk overleg met IPO, VNG en Unie dat gepland was op eind januari 2010 tot nu toe heeft opgeleverd. En een aanvullende vraag: is dit blauwdrukdenken voor de RUD’s geen achterhaalde zaak? Wat als veiligheids- en politieregio’s veranderen of gaan samenwerken?

Een volgend punt dat we aan de orde willen stellen betreft de relatie met de Monumentenwet. Zowel bij het Voorlopig verslag als bij het Nader voorlopig verslag stelden onze fracties daar vragen over. De teneur van de antwoorden van de regering is, dat niet getwijfeld hoeft te worden aan de bescherming en de borging van van monumenten op hetzelfde niveau als in de Monumentenwet is geregeld. Op een voor onze fracties aangelegen punt willen we deze op zich positieve stellingname van de regering nader toetsen. De Invoeringswet WABO geeft in artikel 7.1 onder K aan dat artikel 18 van de Monumentenwet 1988 komt te vervallen. Daarvoor is in de plaats gekomen artikel 3.14 van de WABO. Het betreft hier kerkelijke monumenten. Een wezenlijk onderdeel bij genoemde artikelen is, dat er overeenstemming met de eigenaar dient te zijn, voor zover het een beslissing betreft waarbij wezenlijke belangen van het belijden van de godsdienst of de levensovertuiging in dat monument in het geding zijn. De WABO verwijst daarbij terecht naar artikel 1 onder e. van de Monumentenwet. Verwezen had ook kunnen worden naar artikel 2 lid 1 van de Monumentenwet dat spreekt over het rekening houden met gebruik van het monument. Nu is het thans zo, dat wanneer de bedoelde overeenstemming niet bereikt wordt de vergunning uiteindelijk ingevolge artikel 16 lid 5 van de Monumentenwet 1988 van rechtswege wordt verleend. Omdat de Nadere Memorie van Antwoord stelt, dat in de uitvoering van de WABO niet vooruit gelopen kan worden op modernisering van de monumentenzorg gaan onze fracties ervan uit, en we willen dat graag toegezegd en bevestid hebben door de minister, dat de wijze van behandelingen van vergunningsaanvragen op grond van destijds artikel 18 Monumentenwet, nu artikel 3.14 Invoeringswet WABO (dus van wezenlijke belangen godsdienstoefening) onder de reguliere voorbereidingsprocedure van de WABO worden gebracht. Deze vraag strekt ertoe om de in de Monumentenwet 1988 en eerder in de wet van 1961 neergelegde verhouding kerk – staat met betrekking tot het wijzigen van interieurs van monumentale kerkgebouwen om kerkinhoudelijke (liturgische) redenen niet onbedoeld grondig te wijzigen. Thans geldt nl, zoals gezegd, dat als er geen overeenstemming wordt bereikt over een dergelijke wijziging, artikel 16 van de Monumentenwet van toepassing is, waardoor de vergunning na 6 maanden van rechtswege is verleend. We gaan ervan uit, dat in die situatie geen wijziging komt. We willen daarbij ook nog opmerken, dat de WABO beoogt om vigerende wetgeving neutraal om te zetten. Dat geldt dus ook voor dit door ons aangesneden punt. Nogmaals, onze fracties zien graag een duidelijk antwoord van de minister tegemoet.

Dan de ontwikkeling van het ICT-instrument. Daarover zijn vanuit deze kamer en ook door onze fracties met de regelmaat van de klok vragen gesteld. De vorige minister van VROM heeft zich genoodzaakt gezien de invoering van de WABO uit te stellen omdat het op voldoende niveau realiseren van het voor de invoering van de WABO zo essentiële ICT-instrument, inclusief de oefen- en inregeltijd ervan goed voor elkaar te krijgen. Maar ook nu zijn er diverse signalen, dat de ICT-tool en de invoering ervan verdere vertraging hebben opgelopen. De brief die de VNG op 2 maart jl. stuurde is een verwoording van de bij gemeenten levende onzekerheden. Onze fracties waarderen het, dat de minister al zo snel gereageerd heeft op de brief van de VNG en ook op de brief van de commissie VROM/WWI via haar brief van 5 maart aan deze Kamer. In haar antwoord lezen we, dat half april gesignaleerde problemen inzake de ICT-tool zullen zijn opgelost. De minister vraagt vervolgens vertrouwen van de Kamer, dat zij het moment van inwerkingtreding zorgvuldig zal afwegen, maar dat ze voorlopig vasthoudt aan de datum van 1 juli a.s. Onze fracties willen de minister dat vertrouwen zeker geven. Wel vragen wij, of de minister wil toezeggen in de tweede helft van april deze kamer te informeren of de voor de WABO noodzakelijke ICT dan inderdaad voldoende functioneert.

Een laatste punt dat we aan de orde stellen betreft het volgende. Het is voor onze fracties langzamerhand onduidelijk, waar we lokale overheden op het gebied van de R.O. zo langzamerhand mee confronteren. Natuurlijk, de WABO is aangenomen, de Invoeringswet is nu aan de orde. Maar vervolgens wordt reeds gesteld dat de WABO gewijzigd moet worden o.a.

- i.v.m. wijziging monumentenwet, zie M.V.A. pag.22,

- i.v.m. het onderbrengen van de archeologische monumentenvergunnning zie nadere M.V.A. pag. 9,

- moet het met de package deal te behalen resultaat wettelijk worden vastgelegd, inclusief de uit deze deal voortvloeiende verplichtingen van gemeenten en provincies, zie M.V.A. pag. 10.

- Er moet een wettelijke grondslag komen voor de kwaliteitscriteria, zie M.V.A. pag. 10.

- De M.V.A. inzake de CHW geeft bovendien aan, op pag. 23, dat weer uit de WABO geschrapt gaat worden. Terwijl deze M.V.A. op pag. 27 o.a. aangeeft dat de CHW soms meerwaarde heeft boven de WABO, en soms niet.

- Het bij de Tweede Kamer aanhangige wetsontwerp 32 277 geeft wijzigingen in de WABO.

- En niet te vergeten het juridische mijnenveld, dat volgens deskundigen die tijdens de hoorzitting op 16 februari inzake de CHW aan het woord kwamen, ontstaat door de CHW en dat gevolgen heeft voor de invoering van de WABO, zeker als het gaat om MER-procedures.

Mijnheer de voorzitter, voor welke burger en welke overheid is het inmiddels nog duidelijk waar men zich als het over de WABO en dus ook over de Invoeringswet gaat, aan moet houden? Graag zien we van de minister een antwoord tegemoet over hoe de verdere voorgang van de WABO, geplaatst in de tijd, inclusief de relatie met de CHW, nu precies is.

Mijnheer de voorzitter, onze fracties zijn zeer benieuwd naar de reactie van de minister.

R. de Boer.

Rouvoet noemt opstelling Balkenende 'merkwaardig'

Wed, 10 Mar 2010 08:55:35 +0100

Het is 'politiek merkwaardig' wanneer beoogd CDA-lijsttrekker Jan Peter Balkenende wel op de kieslijst voor de Tweede Kamerverkiezingen staat en niet de Kamer ingaat als hij geen premier wordt. Dat zegt demissionair vicepremier Andr� Rouvoet (ChristenUnie) in een interview met NU.nl.

“Ik vind het aanvechtbaar om te zeggen ‘ik ga op de lijst staan, maar wil helemaal niet in de Tweede Kamer, want ik ga alleen voor het premierschap’. Het zou mijn keus niet zijn.”

Demissionair premier Balkenende maakte vorig week bekend alleen voor het premierschap namens zijn partij het CDA te gaan op 9 juni.

“We kennen in dit land maar één type verkiezing en dat is van de vertegenwoordigde organen, of het nou gemeenteraad is of Tweede Kamer. Als je zegt ‘ik wil wel lijsttrekker zijn’, dan doe je dat voor de Kamer en niet voor het premierschap. We kennen geen gekozen premier.”

Misbruik
Eerder deze week stelde vicepresident Peter Ingelse van het gerechtshof in Amsterdam in het NRC dat Balkenende misbruik maakt van de Kieswet door het Kamerlidmaatschap uit te sluiten.

“Ja of dat misbruik van de kieswet is, weet ik niet. Dat is ook bijna een juridisch oordeel”, aldus Rouvoet.

Hij vindt dat het CDA wat uit te leggen heeft de komende maanden. "Als zijn partij er vrede mee heeft dat iemand lijsttrekker is, zonder het fractievoorzitterschap te ambieren, is aan het CDA. Ik vind het een merkwaardige constructie. De CDA moet het maar uitleggen in de campagne."

Bekijk het interview op Nu.nl

Bron: NU.nl/Martin Kuiper

ChristenUnie stemt tegen Aanpassingswet BES

Tue, 09 Mar 2010 21:51:52 +0100

De ChristenUnie wil invoering van Nederlandse wetgeving op de BES-eilanden, Bonaire, Sint-Eustatius en Saba, beperken tot datgene wat gemeenschappelijk overeengekomen is. Daarom heeft de fractie tegen de zogenaamde Aanpassingswet openbare lichamen gestemd: omdat onderdelen hiervan tegen die gemaakte afspraak ingaan. Tweede Kamerlid Cynthia Ortega-Martijn: ,,Deze eilanden worden nu wetten opgedrongen zonder dat hierover overleg is geweest. De afspraak is altijd geweest dat we rekening zouden houden met de eigenheid, schaalgrootte en cultuur van de eilanden."

Het gaat om wetgeving op ethisch terrein zoals abortus, euthanasie en het homohuwelijk. De ChristenUnie is verontwaardigd dat in het proces van staatkundige hervorming van de Nederlandse Antillen nauwelijks rekening wordt gehouden met de cultuurverschillen tussen Nederland en de BES-eilanden in het overzeese gebied. Ortega-Martijn: ,,Deze onderwerpen liggen zeer gevoelig op de BES-eilanden en kunnen daar niet op een meerderheid rekenen. Door deze dwingend in wetgeving op te leggen wordt het toch al fragiele proces van staatkundige hervorming onnodig op scherp gezet. Dit maakt behoorlijke inbreuk op het principe dat de opneming van de eilanden in het land Nederland een tweezijdig proces behoort te zijn. Ik vind deze gang van zaken getuigen van weinig respect.”

Voorafgaande aan de stemming legde Ortega namens de ChristenUniefractie de volgende stemverklaring af:

,,Voorzitter,
De fractie van de ChristenUnie zal tegen de amendementen stemmen op de stuknummers 31959, nummer 24 (over levensbeëindiging op verzoek); nummer 25 (over de afbreking van zwangerschap) en 23 (over de huwelijkswetgeving).
In het onderhandelingsproces met de BES-eilanden is steeds aan de orde geweest dat niet zomaar alle Nederlandse wetgeving op de BES-eilanden van toepassing kan worden verklaard. Hiermee zou rekening worden gehouden door zowel in staatkundige zin als in materiële zin in aparte wetgeving te voorzien die voor de nabije toekomst op deze eilanden van kracht zal zijn. Dit proces zou gebeuren in goed overleg met de eilanden, rekeninghoudend met onder andere de eigenheden, schaalgrootte en cultuur van de eilanden. Het is tegen de geest van deze afspraken in om op belangrijke ethische punten – daar behoren de bovenvermelde onderwerpen toe – daarvan af te wijken. De ChristenUnie vindt het getuigen van weinig respect dat met deze amendementen wetgeving wordt opgelegd waar deze eilanden niet op zitten te wachten. Dit maakt behoorlijke inbreuk op het principe dat de opneming van de eilanden in het land Nederland een tweezijdig proces behoort te zijn en zet de verhouding weer onnodig op scherp.''

Crisis- en herstelwet kan worden besproken in Eerste Kamer

Tue, 09 Mar 2010 09:41:39 +0100

De crisis- en herstelwet kan waarschijnlijk toch worden doorgezet. De ChristenUnie in de Eerste Kamer heeft besloten het CDA en de VVD hierin te steunen. Hierdoor ontstaat er een meerderheid die de behandeling van de wet niet als controversieel wil aanmerken.

Normaal gesproken zou er een grote meerderheid nodig zijn om de wet erdoor te krijgen, maar dit gebruik wordt nu geschonden door het belang van het onderwerp, zegt Schuurman.

De behandeling van de wet liep al vertraging op, omdat senatoren nog de mening van experts over het plan wilden horen. De crisis- en herstelwet is al door de Tweede Kamer goedgekeurd. De wet moet ervoor zorgen dat grote bouwprojecten sneller van start gaan, doordat bijvoorbeeld milieuregels opzij worden geschoven. Hierdoor moet de werkloosheid worden bestreden.

Bron: www.nu.nl

Egbert Schuurman lichtte het standpunt van de ChristenUnie fractie in de Eerste kamer toe op radio 1. Beluister hier het interview: http://www.radio1.nl/contents/13617-cu-helpt-crisiswet-aan-te-nemen?autostart=16509

De ChristenUnie vraagt input voor verkiezingsprogramma

Tue, 09 Mar 2010 17:02:42 +0100

De ChristenUnie plaatst vandaag een enqu�te op haar website waarin haar leden kunnen reageren op een aantal stellingen ten behoeve van het nieuwe verkiezingsprogramma. Daartoe licht de partij een tipje van de sluier van het nieuwe verkiezingsprogramma op in een overzichtsartikel dat in het volgende nummer van Denkwijzer zal worden geplaatst. De standpunten kunnen naar aanleiding van inbreng van de leden nog wijzigen.

Lees hieronder het artikel uit DenkWijzer

Waarom doet de partij dit? Gert Jan Segers, directeur van het Wetenschappelijk instituut en lid van de Verkiezingsprogrammacommissie: “Sinds de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart ligt de vraag naar de bestuurbaarheid van het land op tafel. Daarbij lijkt de aandacht echter vooral uit te gaan naar de machtsvraag: welke partijen kunnen een meerderheid vormen met elkaar? De ChristenUnie loopt daar niet voor weg, maar vindt dat kiezers nu eerst en vooral recht hebben op antwoorden op de belangrijke maatschappelijke en economische vraagstukken van dit moment: het gevoel van onverbondenheid en onvrede in de samenleving, de economische en financiële crisis. Laat het weer over de inhoud gaan, geef mensen houvast.”

Belangrijke punten uit het artikel:

Financien en arbeidsmarkt:

De ChristenUnie kiest voor aanpakken van het structurele overheidstekort van 36 miljard in 3 kabinetsperioden. Dat komt neer op een ombuigingsopgave van zo’n 12 miljard in de komende kabinetsperiode. Ambitieus maar verantwoord.
De ChristenUnie sluit lastenverhoging niet uit, maar wil dat deze voornamelijk neerslaat bij de hogere inkomens. In plaats van een toptarief bepleit de partij een tijdelijke ‘crisis- en hersteltax’. Verder wil de partij dat de hypotheekrente wordt afgetrokken tegen een gelijk tarief. Zodoende kunnen de hoogste inkomensgroepen niet langer aftrekken tegen het hoogste schijftarief. Bovendien wil de ChristenUnie het aflossen van de hypotheekschuld bevorderen door het aftrekbare bedrag steeds te verlagen met een bedrag dat aflossing in 30 jaar veronderstelt.
De ChristenUnie kiest vanuit een christelijk-sociale mensbeeld voor stimulerender werkloosheidsregeling om mensen sneller van werk naar werk te helpen. Tegelijk kiest de ChristenUnie voor optimale keuzevrijheid van ouders bij het combineren van werk en gezin. De verschillende kindregelingen worden samengevoegd tot één kindgebonden budget voor alle gezinnen, en één fiscale regeling gericht op werkende gezinnen.
Handhaving van het budget voor ontwikkelingssamenwerking op 0,7%BBP is een kwestie van beschaving.

Duurzaamheid:

Meer sturing op keuzes van consumenten voor duurzame producten door labeling en door verdere vergroening van het belastingstelsel
Stimuleren van duurzame innovaties door bedrijven via scherpere normstelling, en langjarige fiscale regelingen in plaats van tijdelijke geplafonneerde subsidieregelingen voor duurzame energie. Dit biedt investeringszekerheid, die de laatste jaren helaas heeft ontbroken waardoor Nederland ten opzichte van andere Europese landen achterop is geraakt bij ontwikkeling van alternatieve energiebronnen.

Bloeiende samenleving

Christelijk-sociaal beleid betekent dat we mensen verantwoordelijkheid kunnen geven. Daarom zetten de ChristenUnie in op lokale gemeenschappen en wijken, zodat mensen zich minder afhankelijk voelen van de overheid en onpersoonlijke systemen. De overheid is schild voor de zwakken, daarom is blijvende aandacht voor kwetsbare groepen noodzakelijk.
Integratievraagstuk benaderen als burgerschapsvorming in plaats van ‘aanpassingsvraagstuk’: taalbeheersing, het vinden van een baan, en respectvolle omgangsvormen geldt voor iedereen.
Ruimte voor religieuze verschillen, ook in het publieke domein. Het gaat om de vrijheid je hart te laten spreken.
Jeugd en gezinsbeleid voortzetten, met als focus het versterking van de eigen kracht van ouders en opvoeders en inschakeling van het sociale netwerk.

Ga naar de enquête (alleen voor leden beschikbaar) >>>

Artikel Denkwijzer

Het verkiezingsprogramma: een tipje van de sluier

Na de val van het kabinet is het schrijven van het verkiezingsprogramma in hogere versnelling gezet. In dit artikel wil de verkiezingsprogrammacommissie alvast een tipje van de sluier oplichten. Wij nodigen u uit om (snel) te reageren op de inhoud van dit artikel, om zo samen te werken aan de vormgeving van het nieuwe verkiezingsprogramma.

De ChristenUnie heeft met haar christelijk-sociale politiek in deze kabinetsperiode op een aantal belangrijke terreinen een trendbreuk in gang gezet: meer aandacht voor jeugd en gezin, armoedebestrijding en schuldhulpverlening, verwezenlijking van een pardonregeling, vergroening van de economische groei, hulp voor de slachtoffers van mensenhandel, meer zorgvuldigheid rond de uitvoeringspraktijk van de abortus- en euthanasiewet, en een nieuwe deltawet om ook in de toekomst de veiligheid tegen het water te waarborgen. De resultaten van drie jaar zijn reden tot trots, maar niet voor zelfgenoegzaamheid. Het is een basis om op voort te bouwen.

Bloeiende samenleving

Nederland anno 2010 is een land onder spanning. Er zijn gelukkig heel veel krachten werkzaam die het land willen opbouwen. Talloze betrokken burgers die de handen uit de mouwen steken en actief zijn in hun buurt, in vrijwilligersorganisaties, sportverenigingen of kerken. Mensen die ondernemen en dagelijks in hun levensonderhoud voorzien. Tegelijk maken veel burgers zich zorgen of zijn zelfs boos. Zij ergeren zich aan verloedering, overlast, onveiligheid en een elite die vooral voor zichzelf zou zorgen. Ze voelen zich in hun zorgen vaak in de steek gelaten door een weinig daadkrachtige overheid. In deze tijd van wantrouwen en onvrede is er groeiende behoefte aan hernieuwde morele oriëntatie. De ChristenUnie heeft een verhaal waarmee we willen werken aan herstel van vertrouwen in ons land .

De ChristenUnie is een voluit christelijke partij die midden in de pluriforme Nederlandse samenleving staat. Dat is een spannende en uitdagende positie. In een christelijk-sociale samenlevingsvisie staat voorop dat mensen tot hun bestemming kunnen komen. Dat betekent allereerst dat zij niet voor zichzelf leven, maar verantwoordelijkheid dragen voor de samenlevingsverbanden waarin ze zijn geplaatst. De overheidstaak is principieel begrensd. Overheidsvoorzieningen behoren hier rekening mee te houden.

Tegelijk benadrukt de ChristenUnie de unieke taak van de overheid om de publieke gerechtigheid te bevorderen en schild voor de zwakken te zijn. Daarom heeft de ChristenUnie altijd bijzondere zorg voor mensen die in kwetsbare posities terecht zijn gekomen en dus aandacht voor de ingrijpende gevolgen van hervormingen voor kwetsbare groepen. Dat is niet hetzelfde als op de bres staan voor het behoud van de verzorgingsstaat: de ChristenUnie valt te typeren als beschermer van de zwakken, niet als beschermer van de verzorgingsstaat.

De ChristenUnie kiest voor het versterken van lokale gemeenschappen, zodat mensen zich minder afhankelijk voelen van de overheid en de grote, onpersoonlijke systemen en meer ruimte en respect krijgen voor hun rol in de lokale ‘civil society’.

De integratie van nieuwkomers is een van de grote sociale kwesties van onze tijd. We zullen helder moeten maken wat voor samenleving we zijn, welke waarden ons binden en hoe we met elkaar omgaan. Wij benaderen het integratievraagstuk niet vanuit de vraag wie zich moet aanpassen, maar vanuit een andere invalshoek. Wij willen verhelderen wat een land mag vragen van zijn burgers (of ze in Nederland zijn geboren of niet), en wat burgers van elkaar mogen verwachten. Wat ons betreft, moet integratie dus gaan over burgerschapsvorming. Dat het leren van de Nederlandse taal en het kwalificeren voor de arbeidsmarkt daar deel vanuit maakt is evident. Maar als we respectvol met elkaar omgaan in plaats van met de rug naar elkaar, is er ook ruimte voor culturele verschillen.

Hiermee is het leven met religieuze verschillen nog niet voor iedereen even makkelijk. Er is een paars (libertair) sentiment dat steeds minder ruimte laat voor bijzonder onderwijs, christelijke zorginstellingen, levensbeschouwelijk jeugdwerk en een pluriform omroepbestel. De ChristenUnie staat pal voor de vrijheid om je hart te laten spreken – ook het publieke domein – en de vrijheid om je eigen personeelsbeleid te voeren. Bij goede spelregels over gebruik van overheidsgeld moet er ook hier ruimte voor verschil zijn.

Willen we mensen opnieuw verantwoordelijkheid kunnen geven, dan zijn veiligheid en leefbaarheid van de wijken en buurten een topprioriteit. Veiligheid heeft niet alleen te maken met handhaving en lik op stuk beleid, maar ook met de fysieke leefomgeving, de sociale samenhang, de interactie tussen politie en burgers, de interventies bij probleemgezinnen en integratie. In overleg met de burgers, politie, middenstand, scholen en lokale overheid wordt straat voor straat en wijk voor wijk criminaliteit en verloedering tegengegaan.

De ChristenUnie heeft jeugd en gezin hoog op de politieke agenda gezet. Het programmaministerie voor Jeugd en Gezin heeft zijn bestaansrecht bewezen en moet worden voortgezet. De nadruk op preventie en de versterking van de eigen kracht van jeugd, hun ouders en opvoeders is in gang gezet. De kracht van gezinnen kan versterkt worden door het eigen netwerk (familie, vrienden, buren) te raadplegen voordat professionele hulp wordt ingeschakeld, om te bezien wat er mogelijk is ter ondersteuning van het gezin. Het belang van gezinsbeleid is nu breed erkend en de jeugdwerkloosheid wordt bestreden. Daarnaast is een kentering ingezet in het alcohol en drugsbeleid, onder meer door de toegankelijkheid van coffeeshops te beperken. We willen graag doorgaan op de ingeslagen weg.

Kwetsbaar leven – ongeboren baby’s, ouderen, gehandicapten, verslaafden – verdient onze volle bescherming en zorg. We willen geen schaduwrand in onze samenleving waarin mensen aan hun lot worden overgelaten.

Evaluaties tijdens de afgelopen regeringsperiode hebben laten zien dat het onderwijs zich meer moet richten op kennisopbouw en kennisoverdracht. Ook is het aantal opleidingen enorm gegroeid (vooral op MBO-niveau). Wij willen meer focus op resultaten en kwaliteit voorop stellen. Daarnaast wensen we meer aandacht voor zorgleerlingen, hoogbegaafdheid en het tegengaan van schooluitval.

Duurzaamheid

De wereldbevolking consumeert meer dan de aarde duurzaam kan opbrengen. Het economische systeem stimuleert ontbossing, overbevissing en ernstige vervuiling van ons natuurlijk leefklimaat. Het zorgt voor een toenemende ongelijkheid in de verdeling van de welvaart tussen Noord en Zuid, en tussen rijken en armen binnen de armste landen.

Wij zijn als mensen geschapen naar het beeld van God, geroepen tot zorg voor de medemens en voor de schepping. Het onwetend, ongewild of bewust meewerken aan de vernietiging van elkaar en het milieu staat hiermee in schril contrast.

Wij zetten koers naar een duurzame economie. De ChristenUnie geeft triple-p (people, planet, profit) richting door te werken aan triple-r (rechtvaardigheid, rentmeesterschap en relevantie). Rechtvaardiger door verantwoord omgaan met verdeling van grondstoffen en het tegengaan van de schending van mensenrechten in productieprocessen door het tegengaan van kinderarbeid en dwangarbeid. Beter rentmeesterschap door het streven naar een afname van de milieudruk. Relevanter door niet alleen te kijken naar de groei van ons bruto nationaal product, maar ook te sturen op waarden die voor burgers relevant zijn: welzijn, tevredenheid, geluk en vertrouwen.

De overheid bevordert duurzame innovatie langs de route van menswaardig, eco-efficient en eco-effectief produceren. Menswaardig door het mijden van uitbuiting, kinderarbeid en het schenden van mensenrechten. Eco-efficient door het leveren van goederen en diensten met minder niet-herbruikbare energie en minder materialen, leidend tot minder afval, minder vervuiling en minder kosten. Eco-effectief door het maken van producten die aan het eind van hun leven biologisch afbreekbaar zijn, of die technologisch weer kunnen worden hergebruikt.

Op mondiaal en Europees niveau wil de ChristenUnie afspraken maken om de emissie van broeikasgassen terug te dringen en roofbouw in de vorm van ontbossing en onbegrensde visserij tegen te gaan. Te volgen door internationale afspraken over voedselproductie en consumptie.

Onderzoek geeft aan dat de burger over het algemeen een positieve houding heeft ten opzichte van het verminderen van de milieudruk. Opmerkelijk is echter dat burgers met een uitgesproken positieve houding in de praktijk geen andere keuzen maken dan burgers met een neutrale houding. De burger heeft behoefte aan meer sturing vanuit de overheid en betere voorlichting over duurzaam inkoopgedrag. Met andere woorden: de burger wil milieubewust handelen, van de overheid mag gevraagd worden maatregelen te nemen zodat de burger hiertoe redelijkerwijs in staat is. Daarom moet milieubeleid veel duidelijker zijn, of het nu om afvalbeleid, energiebesparing, of duurzame productieketens gaat. Vaak vereist dit ook internationale afstemming, Daarom willen wij met andere landen afspraken maken over productlabeling en het weren van niet-duurzame producten.

Door de kosten van transport, uitputting van grondstoffen en milieuschade in de hele levenscyclus van het product door te berekenen in de kostprijs, zal de consument ook gestimuleerd worden om te kiezen voor duurzame producten. Dit kan onder meer bereikt worden door vergroening van het belastingstelsel; door een verdere verschuiving van belasting op arbeid naar milieu en grondstoffen.

Het bedrijfsleven neemt op dit gebied al veel eigen verantwoordelijkheid, maar kan hiertoe nog meer worden gestimuleerd. Nederland kan strengere milieuregels stellen, die dwingen tot innovatie. De overheid zal het bedrijfsleven hierbij ondersteunen met fiscale regelingen en faciliteiten. Het momentum van de kredietcrisis kan gebruikt worden voor versterking van het wetenschappelijk onderzoek en het MKB als kraamkamers voor innovatie. Om investeerders in duurzame producten meer zekerheid te bieden, zijn wij voorstander van langjarige fiscale regelingen in plaats van tijdelijke, geplafonneerde subsidieregelingen.

Gezonde overheidsfinanciën, arbeidsmarkt en zorg

De financiële crisis heeft harde klappen aan onze economie en overheidsfinanciën uitgedeeld: het overschot van 0,7%BBP in 2008 is omgeslagen in een tekort van -6,1%BBP (36 miljard) in 2010 en -4,7%BBP (28 miljard) in 2011. Op de arbeidsmarkt ijlt de crisis nog na en loopt de werkloosheid op tot 500.000 personen in 2010. Mede dankzij goede en gecoördineerde beleidsreacties van overheden wereldwijd is de klap van de crisis relatief goed opgevangen en zijn tekenen van economisch herstel zichtbaar. Het bedrijfsleven is de motor van onze economie en om uit deze crisis te komen, dient ondernemerschap gestimuleerd te worden

De ChristenUnie staat voor gezonde overheidsfinanciën. Goed rentmeesterschap vraagt een goed beheer van overheidsfinanciën. Het begrotingstekort en de staatsschuld zijn de laatste jaren sterk opgelopen als gevolg van de crisis. De schuld dient in een verantwoord tempo te worden teruggedrongen om het economisch herstel niet teniet te doen. Om te voldoen aan de eisen van het Stabiliteits- en Groeipact dient Nederland het tekort in 2013 weer onder de -3% BBP te hebben gebracht. Met een groeiverwachting van 2% betekent dit dat er tot 2013 zo’n 4-8 miljard bezuinigd moet worden. Hierbij dient een weloverwogen mix van ombuigingen en lastenverzwaring te worden nagestreefd. Bij dit laatste kunnen we denken aan de invoering van een tijdelijke crisis- en hersteltax. Daarnaast is er de lange termijnopgave. Nederland dient te streven naar houdbare overheidsfinanciën met het oog op de vergrijzing en het opraken van de gasvoorraden. Voor houdbare overheidsfinanciën is een overschot nodig van 4 tot 5%BBP, terwijl we in 2011 uitkomen op een houdbaarheidstekort van -4%BBP. De ChristenUnie staat voor doorvoering van de al door het kabinet voorgestelde maatregelen aangaande de AOW, de zorg en het eigenwoningforfait, wat 2% houdbaarheid oplevert.

De lange termijn houdbaarheidsopgave komt daarmee op 6%. Het ligt voor de hand om in volgende kabinetsperioden steeds eenderde hiervan op te lossen, zodat Nederland rond 2023 een houdbaar niveau van overheidsuitgaven en inkomsten bereikt.

Het vertrouwen van burgers in de overheid heeft de laatste jaren een deuk opgelopen. Uitbesteding van publieke taken aan zelfstandige bestuursorganen of marktpartijen heeft niet altijd tot betere dienstverlening en kwaliteit geleid. Bovendien zijn er veel bestuurslagen, toezichthouders, adviseurs en uitvoerders die soms langs elkaar heen werken of zelfs overlappende verantwoordelijkheden hebben. Dat er belastinggeld wordt verspild aan een inefficiënt overheidsapparaat is niet uit te leggen. De ChristenUnie wil een slagvaardig en krachtig overheidsapparaat, dat dicht bij de burger staat en zich beperkt tot kerntaken en strikte handhaving van wetten en regels. Hiermee kan veel geld worden bespaard.

Als we het niveau van publieke voorzieningen, de hoogte van de AOW-uitkeringen en de kwaliteit van de zorg op peil willen houden, dan is het wegens de vergrijzing noodzakelijk om de arbeidsproductiviteit en de -participatie te verhogen en de collectieve uitgavengroei af te remmen. Voor de ChristenUnie staat hierbij voorop dat we hierbij de kwetsbaren en de kinderen niet uit het oog verliezen. De sterkste schouders zullen de zwaarste lasten moeten dragen.

De ChristenUnie wil de huidige bevoordeling van hogere inkomens op de woningmarkt tegengaan, eigen woningbezit voor starters toegankelijker maken en het aflossen van hypotheekschulden bevorderen. Dat betekent dat de hypotheekrente voor alle inkomens tegen hetzelfde tarief aftrekbaar wordt, waarbij het aftrekbare bedrag forfaitair afneemt door een aflossing in 30 jaar te veronderstellen. Ook het scheef wonen op de huurmarkt kan worden tegengegaan door corporaties meer vrijheid te geven om huren te koppelen aan inkomen, terwijl de vermogens van corporaties worden benut om te investeren in herstructurering van wijken en voldoende sociale woningbouw.

Vanuit een christelijk-sociaal mensbeeld benadrukt de ChristenUnie het belang dat ieder mens zijn talenten kan inzetten in werk, gezin en maatschappij. Enerzijds willen we inzetten op scholing en het vergroten van de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt. Anderzijds is de inzet als opvoeder, mantelzorger en vrijwilliger minstens zo belangrijk voor het sociaal kapitaal van de samenleving. Mensen leven voor méér dan voor economische welvaart: het gaat om het ‘goede leven’.

De ChristenUnie wil daarom een effectievere werkloosheidsregeling, waarbij werkgevers en werknemers meer geprikkeld worden te investeren in scholing en inzetbaarheid op de arbeidsmarkt, zodat werknemers bij ontslag sneller elders aan het werk komen. Dit kan door werkgevers verantwoordelijk te maken voor loondoorbetaling tijdens de eerste maanden na ontslag, mogelijk deels in sectoraal verband. Een publiek vangnet is pas na afloop van deze periode aan de orde als de werknemer geen baan heeft gevonden.

Daarnaast wil de ChristenUnie gezinnen met kinderen optimaal ondersteunen. Om ouders optimale keuzevrijheid te geven in de verdeling van arbeid, kinderopvang en zorgtaken, zullen de regelingen die bestemd zijn voor kinderen meer gericht en vereenvoudigd moeten worden. De ChristenUnie wil daarom de vele bestaande voorzieningen samenvoegen tot twee regelingen. Eén kindgebonden budget gericht op inkomensondersteuning van alle gezinnen met kinderen door middel van een vast inkomensonafhankelijk bedrag met een inkomensafhankelijke kop. En één gericht op ondersteuning van de combinatie van werk en gezin door middel van een vrij besteedbaar fiscaal voordeel, ongeacht van welke vorm van opvang de ouders gebruik maken.

De ChristenUnie wil verder dat het beroep op de collectief gefinancierde zorg niet automatisch blijft groeien. De toelating van dure nieuwe medische behandelingen tot het algemene pakket moet zorgvuldig overwogen worden. Verder zou het basispakket meer kunnen worden gericht op risico’s die niet ‘gebruikelijk’ zijn oftewel die niet ‘bij het leven horen’. Via aanvullende pakketten kunnen mensen zich bijverzekeren. Sprekend voorbeeld is de anticonceptiepil boven de 21 jaar. Wij willen het rondpompen van geld via de zorgtoeslag afschaffen en kiezen voor een meer inkomensafhankelijke premie, zodat het draagkrachtprincipe direct in de premiehoogte wordt verwerkt. De Christenunie wil voorts door een verbeterde ketenzorg en versterking van de eerstelijn bevorderen dat de zorg dicht bij de patiënt wordt geleverd, wat ongewenste toestroom naar 2^e lijnszorg kan afremmen.

In de langdurige zorg wordt de AWBZ meer gericht op de kwetsbare groepen met onverzekerbare risico’s. Deze AWBZ leent zich niet voor marktwerking. Er moet ruimte zijn voor identiteitsgebonden instellingen en organisaties.

Het moet normaler worden dat ouderen die daartoe redelijkerwijze in staat zijn, meer financieel bijdragen aan de kosten van het wonen en aan de ondersteuning en aanschaf van hulpmiddelen die horen bij het ouder worden (rollator). Dit gaat echter niet op voor chronische en zware zorgbehoefte. Een groter beroep op de inzet van de naaste omgeving bij de dagelijkse zorg voor ouderen kan worden overwogen, maar uiteindelijk moet een beroep op de zorgplicht van de gemeente via de WMO een vangnet bieden voor mensen zonder toereikend sociaal netwerk. Het is van belang om de wisselwerking tussen formele en informele zorg verder op gang brengen. Want maatschappelijke verschraling ga je niet tegen met een toename van professionele zorg, maar met meer onderlinge verbondenheid en omzien naar elkaar. De eigen-kracht-conferenties die al worden gebruikt in de jeugdzorg, zouden kunnen worden uitgebreid naar het terrein van ouderen- en gehandicaptenzorg.

Internationale Gerechtigheid

Er komt steeds meer kritiek op ontwikkelingssamenwerking. Deze is met name gericht op de gebrekkige effectiviteit van de hulp. De kritiek wordt door velen aangegrepen om flink te willen snoeien in het budget voor ontwikkelingshulp. Toch is de levensverwachting in ontwikkelingslanden de laatste 25 jaar met 10 jaar gestegen; het percentage kinderen dat naar school gaat is verdubbeld en de armoede in de wereld is gehalveerd tot een kwart van de wereldbevolking. Maar het kan en het moet nog beter. Want nog altijd leeft ruim 1 miljard van minder dan een dollar per dag en dus onder het bestaansminimum.

Maar uit kritische evaluaties blijkt dat goedbedoelde hulp soms contraproductief is, omdat het hulpverslaving of corruptie in de hand kan werken. Bovendien ontneemt het sommige regeringen de noodzaak om belastingen te heffen en verantwoording af te leggen aan de bevolking. Zo kan het de ontwikkeling van een land belemmeren.

Hoe dan wel? Wij handhaven het budget op 0,7%BBP. Dat is een kwestie van beschaving, die uitdrukking geeft aan de solidariteit met de allerarmsten in deze wereld. Het perspectief op verhoging naar 1%BBP ligt op dit moment buiten bereik, maar willen wij voor de langere termijn niet loslaten. Bij internationale samenwerking streven we naar armoedebestrijding, maar ook naar versterking van de economie, de rechtszekerheid en het ontwikkelen van een hoogwaardige infrastructuur van onderwijs, gezondheidszorg en communicatie.

De overheid zou zich niet langer moeten bezighouden met lokale armoedebestrijding. Dat is primair een taak van particuliere hulporganisaties. Wel kan de overheid deze organisaties via medefinanciering ondersteunen. Particuliere hulporganisaties staan veel dichter bij de lokale bevolking en bouwen langere relaties op. Aan de Nederlandse kant worden ze gedragen door donateurs of leden, die hen niet alleen steunen maar ook scherp houden. Ze komen vaak in landen waar westerse overheden niet mee willen samenwerken.

Volgens de ChristenUnie gaat er veel mis met hulp die gegeven wordt via het multilaterale kanaal (VN, Wereldbank, EU) en het bilaterale kanaal (hulp van overheid naar overheid). De internationale instituten zijn log en bureaucratisch en hebben hoge overheadkosten. Wel is het multilaterale kanaal belangrijk voor het bereiken van afstemming van de hulp en het maken van internationale afspraken. Essentieel is dat de multilaterale organisaties de komende jaren hervormd worden, zodat zij zich richten op deze kerntaken. Bovendien moet het democratisch gehalte in de Wereldbank en het IMF verbeterd worden, zodat de invloed en sturing van westerse landen in het nadeel van arme landen worden verminderd. Door te stimuleren dat staatsobligaties uitgegeven worden in de valuta van het land in plaats van in dollars, zullen hun overheden ook meer verantwoordelijkheid moeten nemen voor hun eigen beleid en zijn ze minder afhankelijk van Amerika. Westerse landen moeten hun agrarische productie beperken en de exportsubsidies afschaffen, zodat westerse producten niet langer voor dumpprijzen in ontwikkelingslanden terecht komen, waardoor de lokale boeren hun eigen producten niet kunnen afzetten. Ook behoren de milieukosten van het transport beter verwerkt te worden in de prijs, zodat lokale productie en consumptie gestimuleerd worden. Tenslotte stimuleren we de lokale bewerking van grondstoffen, ten behoeve van de groei van de werkgelegenheid in die landen.

In de bilaterale hulp heeft het onze voorkeur dat de landenlijst wordt ingeperkt, zodat de hulp minder versnipperd is. In overeenstemming met de Verklaring van Parijs (2005) kan Nederland dan Lead Nation zijn voor de donorgemeenschap in die landen. Nederland zou zich vooral moeten inzetten in die sectoren waar Nederland een meerwaarde inbrengt qua kennis en ervaring, zoals op het gebied van watermanagement, landbouw, milieu en justitie.

Ga naar de enquête (alleen voor leden beschikbaar) >>>

Roel Kuiper: ,,Het hart moet terug"

Tue, 09 Mar 2010 10:44:48 +0100

De PVV en D66 zijn over hun top heen. Het CDA moet terug naar haar kern. De ChristenUnie biedt antwoord op vragen wat de ziel van de samenleving is. Dit zei ChristenUnie-senator Roel Kuiper in het EO radioprogramma 'EO op zaterdag'. In deze uitzending blikte Kuiper terug op de politiek van de afgelopen jaren. ,,We zijn al sinds Fortuyn op zoek naar wat ons samen bindt. Toen dit kabinet aantrad was er een kabinet dat van de samenleving wilde zijn. Dat was een historische kans."

De glans ging echter van het kabinet af. ,,Helaas. Ik denk dat partijpolitiek hier een grote oorzaak van is”, aldus Kuiper. Alhoewel Nederland rijk en gelukkig is, is men ook ontevreden over de politiek. Volgens Kuiper is dat voor een deel te verklaren vanuit het zoeken naar identiteit. ,,Als je luistert naar PVV stemmers, dan hoor je vaak “het moet maar eens anders”. Ik zie dat als een mislukking van partijen in het centrum om een nieuw verhaal te vertellen over waar we naar toe gaan met Nederland.”

Kuiper denkt wel dat Wilders over zijn top heen is: ,,er is een grote druk op hem. Hij moet zichzelf steeds weer overschreeuwen. Sommige kranten schreven zelfs dat hij door het lint ging in Londen. Ik denk dat het zo is dat de PVV nu al bezig is om over haar top te gaan. Voor D66 zal het heel moeilijk worden om inderdaad meer dan 20 zetels te halen. De strijd zal denk ik gaan tussen PvdA en CDA. Zij zullen als middenpartijen antwoord moeten geven op vragen wat nu het hart van onze samenleving is.”

,,Ik denk wel eens: maakt het nu heel veel uit als ChristenUnie of je met CDA of PvdA samenwerkt. Wij zijn als ChristenUnie zeer teleurgesteld over het samenwerken met het CDA wanneer het gaat om het realiseren van een Christelijke agenda. Ik durf de stelling wel aan dat het daarvoor niet uitmaakt met wie je aan tafel zit, het CDA of de PvdA.”

,,Het verhaal van de ChristenUnie is een verhaal van verbinden. Een overheid die opkomt voor kwetsbaren, die bezielend is en niet alleen opkomt voor de materiële belangen. Ik ben bang dat dit laatste het verhaal van het CDA is. Dat is in ieder geval hoe ik ze in de afgelopen jaren ervaren heb. Ik verwacht van het CDA dat ze weer teruggaat naar haar Christelijke waarden. Daar roep ik ze toe op.”

U kunt de uitzending hier terugluisteren

Uitslagen verkiezingen bevestigen stabiliteit ChristenUnie

Tue, 09 Mar 2010 09:09:36 +0100

De ChristenUnie is te midden van al het landelijke en lokale verkiezingsgeweld goed overeind gebleven. Ook een nadere analyse van de uitslagen levert het beeld op van een stabiele partij. Als we deelgemeenten in Amsterdam en Rotterdam meerekenen, deden we in 214 gemeenten mee aan de verkiezingen. Qua percentages zitten we in de helft van de plaatsen in de min (al was het maar 0,1%) en in precies de andere helft zitten we in de plus.

In 39 gemeenten hebben we een zetel verloren. Alleen in Urk hebben twee zetels verloren.. In 147 gemeenten zijn we stabiel gebleven (incl. 3x stabiel op 0 (Amsterdam, Bronckhorst en Voorst) en incl. Krimpen ad IJssel waar we voor het eerst zelfstandig zonder de SGP verder gingen). In 27 gemeenten wonnen we een zetel, waarvan 6 witte vlekken (waar we voor het eerst meededen) en 2 gemeenten waar het na eerdere pogingen wel lukte om een zetel te halen.

Volgens de laatste berekeningen hebben we per saldo 8 zetels verloren. Daarnaast zijn er 6 zetels verloren op plaatsen met een gecombineerde ChristenUnie/SGP-lijst.

Voor het eerst in de raad:

Harlingen
Tiel
Culemborg
Rhenen
Strijen
Appingedam
Teylingen
Rotterdam Charlois

In 7 gemeenten raakten wij helaas onze ene zetel kwijt:

Noordwijk
Binnenmaas (in 2006 voor het eerst een zetel)
Den Haag
Pekela
Haarlem
Alkmaar (in 2006 voor het eerst een zetel)
Eindhoven (in 2006 voor het eerst een zetel)

In percentages van de lokale stemmen meer dan 5% verlies:

Urk (van 36 naar 26%)
De Marne
Aalburg
Oostflakkee
Delfzijl
Bunschoten

In percentages meer dan 3% winst:

Lingewaal (+7,2%)
Woudrichem (+4,7%)
Slochteren
Graafstroom
Liesveld
Twenterand
Zederik
En daarmee voor het eerst in de raad:
- Strijen (van 0 naar 8%)
- Appingedam (van 0 naar 8,5%)
- Harlingen
- Tiel
- Culemborg
- Rhenen
En toch helaas niet in de raad:
- Leiderdorp
- Geldermalsen
- Littenseradiel

Grootste fracties van de ChristenUnie (6, 7 of 8 zetels):

Veenendaal (de eerste fractie met 8 zetels ooit)
Kampen (van 6 naar 7)
Hardenberg (van 6 naar 7)
Sliedrecht (samen met SGP)
Bunschoten (van 7 naar 6)
Oldebroek
Ede
Katwijk (van 5 naar 6)
Waddinxveen (samen met SGP en nog een partij)(van 5 naar 6)
Zwolle (van 5 naar 6)
Hendrik-Ido-Ambacht (samen met SGP)

Hieronder een overzicht per gemeente

(klik op het plaatje voor volledig scherm)

(Cijfers en analyse door Erik van Dijk, partijbureau ChristenUnie)

Zie ook het bericht: ChristenUnie debuteert in 7 gemeenten (4 maart 2010)

Toename euthanasiemeldingen zet kwaliteit toetsing onder druk

Fri, 05 Mar 2010 17:21:32 +0100

Kamerlid Esm� Wiegman constateert dat het werk van de toetsingscommissies voor euthanasie te zwaar wordt. Dit komt door de toename van het aantal meldingen van actieve levensbe�indiging. Wiegman: ,,Hierdoor dreigt verzakelijking van de toetsingsprocedure en is er geen tijd meer voor het persoonlijke verhaal achter de euthanasie."

En: ,,Dat verhaal is ontzettend belangrijk willen we in de toekomst het aantal gevallen terugdringen en zorgvuldigheid blijven waarborgen,” aldus Wiegman, na afloop van het jaarcongres van Reliëf (christelijke vereniging van zorgaanbieders).

Verder vindt Wiegman dat binnen de zorg een verandering nodig is van een kenniscultuur naar een relatiecultuur. ,,Momenteel denken we veel te sterk in protocollen, alsof alles daarin te gieten is,” aldus Wiegman.

ChristenUnie debuteert in zeven gemeenten

Fri, 05 Mar 2010 13:28:51 +0100

De ChristenUnie debuteert in zeven gemeenteraden waar ze tot nu toe niet vertegenwoordigd was: Culemborg, Tiel, Rhenen, Appingedam, Strijen, Harlingen, Teylingen en de deelraad Rotterdam Charlois. Daarnaast is op tal van plaatsen zetelwinst geboekt: in Veenendaal, Kampen, Achtkarspelen, Ten Boer, Zwolle, Werkendam, Woudrichem en Hilversum bijvoorbeeld.

Over het totaal van Nederland is de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen voor de ChristenUnie nagenoeg stabiel. Dat geldt ook voor de landelijke opiniepeiling die gisteren parallel aan de lokale verkiezingen gehouden werd. Partijleider André Rouvoet constateerde dat de ChristenUnie lokaal én landelijk wordt beloond voor haar bijdrage aan een betrouwbaar bestuur. ,,We lopen niet weg als het moeilijk wordt. En als enige regeringspartij lijden wij geen verlies. Deze uitslag is een goede uitgangspositie voor de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen op 9 juni. Onze kiezers hebben ons de afgelopen jaren leren kennen als een stabiele en betrokken partij; ze zullen ons ook weer herkennen als dé christelijk-sociale partij met goede ideeën voor de toekomst van ons land.''

Over heel Nederland gezien zijn er zowel gemeenten waar de ChristenUnie zetelwinst boekt, als waar ze heeft moeten inleveren. Door een relatief klein stemmenverlies raken sommige ChristenUniefracties een zetel kwijt die ze in 2006 door reststemmen en lijstverbindingen wisten te bemachtigen. Groter is het verlies op Urk, de enige gemeente waar de ChristenUnie twee zetels verloor. Opvallend is voorts dat de partij vooral schade heeft opgelopen in de grotere steden: in Utrecht en Leiden krimpt de fractie van twee naar één zetel, in Den Haag, Haarlem, Eindhoven en Alkmaar zal de ChristenUnie niet meer vertegenwoordigd zijn in de nieuwe gemeenteraad. Teleurstellend is ten slotte dat de ChristenUnie niet heeft weten door te dringen in de provincie Limburg of in grotere steden als Amsterdam, Breda, Nijmegen en Tilburg.

Tegenover de genoemde teleurstellingen staan prachtige uitslagen met zetelwinst in gemeenten als Veenendaal, Kampen, Hilversum, Werkendam, Woudrichem, Ten Boer. Ook in verhouding tot andere partijen wist de ChristenUnie soms opvallend goed te presteren: zo is de partij voortaan de grootste in de gemeenten Putten en Hattem. Verder is opnieuwe een aantal 'witte vlekken' door de ChristenUnie ingekleurd: in Culemborg, Tiel, Rhenen, Appingedam, Strijen, Harlingen, Teylingen en de deelraad Rotterdam Charlois werd verkiezingsdeelname beloond met een zetel. En op plaatsen waar in 2006 verrassend winst geboekt werd (Heerenveen, Leeuwarden en Amstelveen bijvoorbeeld) wist de ChristenUnie die winst te consolideren.

ChristenUnie voor het eerst in meer dan helft gemeenten

Wed, 03 Mar 2010 17:19:12 +0100

De ChristenUnie nodigt leden en vrienden heden uit voor een feestelijke uitslagenavond in eetgelegenheid Crystal Wines�Food aan het Plein 9a te 's-Gravenhage. De bijeenkomst begint direct nadat de stembussen sluiten, om 21.00 uur. Partijleider Andr� Rouvoet, Kamerleden en bestuurders van de ChristenUnie hopen een vervolgens gezamenlijk een reeks uitslagen te kunnen verwelkomen die de stabiele, betrokken en verantwoordelijke rol van de ChristenUnie in het openbaar bestuur van ons land bevestigt.

De ChristenUnie doet voor het eerst mee aan de verkiezingen in méér dan de helft van de Nederlandse gemeenten. Vier jaar geleden, 7 maart 2006, kon er op de ChristenUnie gestemd worden in 192 van de 419 (41,9 procent) gemeenten waar toen verkiezingen werden gehouden. Nu zijn er ChristenUnie-kandidaten verkiesbaar in 205 van de 401 (51,1 procent) gemeenten waar vandaag verkiezingen gehouden worden. In 167 gevallen gaat het om een zelfstandige ChristenUnie-lijst, in 38 gemeenten om een gezamenlijke lijst met de SGP.

In 18 gemeenten doet de ChristenUnie voor het eerst mee aan de verkiezingen: Appingedam, Bergen op Zoom, Breda, Culemborg, Duiven, Geldermalsen, Harlingen, Landgraaf, Leiderdorp, Littenseradiel, Maastricht, Rhenen, Roermond, Strijen, Teylingen, Tiel,Tilburg, Uithoorn en Nijmegen.

De ChristenUnie brak in 2006 reeds door in steden als Utrecht en Leiden (destijds van 1 naar 2 zetels, gevolgd door deelname aan het college van Burgemeester en Wethouders). De partij hoopt die winst vast te houden en richt nu ook de blik op steden als Amsterdam, Nijmegen en Maastricht (thans nog geen zetel) en Rotterdam (nu één zetel). Overigens zijn er 14 gemeenten waar de ChristenUnie in 2006 meer dan 20 procent van de stemmen haalde. Voorts zijn er 14 gemeenten met méér dan 100.000 inwoners, waar de ChristenUnie een fractie van twee of meer leden heeft.

Met 415 gemeenteraadsleden staat de ChristenUnie vijfde op de ranglijst van de landelijke partijen, gemeten naar het aantal raadszetels (na PvdA, CDA, VVD en GroenLinks). In 86 gemeenten neemt de ChristenUnie deel aan het college van Burgemeester en Wethouders. (Zie ook http://www.christenunie.nl/nl/page/13366)

'Ook PvdA-collega's reageerden positief op alternatief voorstel Uruzgan' (video)

Tue, 02 Mar 2010 21:46:44 +0100

"Ik kan niet anders dan constateren dat de wil om eruit te komen er niet meer was. De breuk was voor mij een onverwachte uitkomst die ik zeer betreur en niet in het belang van het land acht", zegt demissionair Defensieminister Van Middelkoop in een interview. Op een alternatief voorstel voor de missie in Uruzgan reageerden volgens Van Middelkoop ook PvdA-ministers aanvankelijk positief, maar dat liep toch stuk op de vastberadenheid een besluit te willen afdwingen.

Van Middelkoop: "Ik heb vooraf op mijn departement een optie bekeken en besproken met mijn generaals. Ik had er sowieso tijd voor nodig gehad om het uit te werken tot een verantwoorde optie, want het gaat om mensen en eenheden die je dan eventueel ergens naar toe moet brengen in dat hele moeilijke land. Ik heb hier op mijn departement de zekerheid gekregen dat het een uit te werken optie had kunnen zijn. Daar ben ik 's nachts mee in het kabinet gekomen. De reacties van ook veel PvdA-collega's waren positief, maar die avond moest en zou die Uruzganoptie van tafel zijn." (Bekijk hieronder de video)

Bestuur draagt Rouvoet voor als kandidaat lijsttrekker

Mon, 01 Mar 2010 20:19:51 +0100

Het landelijk bestuur van de ChristenUnie draagt Andr� Rouvoet aan de partij voor als lijsttrekker voor de Tweede Kamerverkiezingen op 9 juni. Dat maakte voorzitter Peter Blokhuis maandagavond bekend op een campagnebijeenkomst in Almere. Het ChristenUnie-congres op 24 april moet over de lijst beslissen; ongeveer een maand daarvoor wordt ook de voordracht van de overige kandidaten bekend.

Rouvoet had al op het jubileumcongres van 30 januari laten weten dat hij zich beschikbaar stelde voor de partij. Nadat voorzitter Blokhuis in Almere het besluit van het landelijk bestuur bekend maakte, hield Rouvoet een aanvaardingsspeech:

'Vrienden en vriendinnen van de ChristenUnie,

Ik wil het landelijk bestuur allereerst hartelijk bedanken voor het vertrouwen dat het in mij stelt als lijsttrekker voor de ChristenUnie bij de komende verkiezingen in de Tweede Kamer! In afwachting van de vaststelling door het Uniecongres op 24 april zal ik mij hier beperken tot het uitspreken van mijn grote motivatie en bereidheid om de kar weer te trekken. Niet voor niets heb ik dat al aangegeven op het Jubileumcongres.

Dit is ook wel een moment om iets te zeggen over de manier waarop ik op dit moment tegen de politieke situatie aankijk, en hoe de ChristenUnie daarin een verschil kan maken.

We zijn hier in Almere, en we kunnen er niet omheen dat dit één van de plaatsen is waar de aandacht van het land naar uit zal gaan komende woensdag als de uitslagen binnenkomen. De uitslag die de PVV hier haalt zal van duiding worden voorzien, en voorspellingen zullen worden gedaan over de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen op 9 juni.

Toch gaan de verkiezingen over meer dan over Wilders. In onze partij wordt weleens gezegd dat we de gevoelens van de PVV-stemmer serieus moeten nemen. Onder hen bevinden zich ook christenen, zij het voor een klein deel.

Dat is waar. Maar de ChristenUnie zou als politieke partij ernstig tekortschieten als ze met die gevoelens op dezelfde manier omgaat als de PVV. Of het nu gaat om de onvrede over falende gezagsdragers, of om de angst voor de islam die ook in sommige delen van de kerken leeft, van politici mag meer worden verwacht dan het vertolken van angst en onvrede. Wie daarmee volstaat is een populist, heeft zelf geen visie en wie geen visie heeft kan ook geen leiding geven.

Politiek met een visie, dat is waar het mij vanavond om gaat. Bange en boze mensen kunnen het land niet regeren. Daarvoor is visie nodig, onder andere op het samen leven van mensen met verschillende achtergronden, religies en culturen.

Politiek is dus meer dan het vertolken van gevoelens onder bevolking. Politici worden niet alleen betaald om te weten wat er leeft onder hun kiezers, ze worden betaald om oplossingen te bedenken en richting te geven. De ChristenUnie is er niet voor een bepaald groepsbelang, maar wil er zijn voor iedere burger, ongeacht herkomst, opleidingsniveau of inkomen. Wij staan voor de publieke zaak, het algemeen belang. En we doen dat vanuit vaste waarden, met een eigen koers. Het is niet goed voor het vertrouwen en aanzien van de politiek als het politieke debat verwordt tot een wedstrijdje voor het oog der natie over wie het beste kan verwoorden wat er leeft bij de kijker thuis.

Het mag ons zorgen baren dat het aanzien van de politiek zich in een neerwaartse spiraal bevindt. Al jaren constateren we dat het slecht gesteld is met het vertrouwen van de burger in de politiek. De reactie in de afgelopen jaren daarop is om in uitstraling, taalgebruik en omgangsvormen dichter naar de burger toe te kruipen, om als het ware naast de kijker thuis op de bank te gaan zitten met de verzuchting: “het is me ook wat” en “ze doen maar daar in Den Haag”. Er is een toon van vrijblijvendheid in de politiek gevaren.

Naar mijn stellige overtuiging zal dat de spiraal niet doorbreken. Het is in mijn ogen echt het verkeerde antwoord. Er dreigt daardoor een afbladdering van het gezag van de politiek. Een gestage erosie van instituties, van parlementaire omgangsvormen en van respect voor procedures en gemaakte afspraken. Het spoeddebat dat de opmaat vormde tot de val van het kabinet was daar een illustratie van. En het leidt tot een klimaat waarin je pas scoort als je steeds extremere voorstellen doet. De PVV is hofleverancier van dieptepunten zoals kopvoddentaks, een pleidooi voor gericht schieten op de knieën en de inzet van militairen in wijken. Maar ook de partijen van wie meer verantwoordelijkheidsbesef mag worden verwacht (PvdA, CDA en VVD) buitelen over elkaar heen met avondklokken voor kinderen, strafbaar stellen ouders voor wangedrag kinderen, strafbaar stellen illegaliteit, opsluiten van recidivisten en vliegende brigades tegen straattuig, en pleidooien voor hogere straffen terwijl Nederland al in de Europese top-5 zit qua strafmaat.

In de lokale folder van de PVV in Den Haag lees ik dat men pleit voor ‘een genadeloze aanpak van overlast en agressie’. Dat woord bleef bij mij hangen: ‘genadeloos’. Daarmee laat de PVV zich diep in het hart kijken. Dat woord typeert precies waar het naartoe gaat als we op deze voet doorgaan: een genadeloze samenleving.

Met een politiek, die gekenmerkt wordt door genadeloosheid, diskwalificeert de PVV zich als verdediger van de christelijke beschaving. Genade is daar immers de kern van. Een week geleden vroeg Geert Wilders aan Arie Slob of hij vond dat de christelijke cultuur beter is dan de islamitische. Dat was niet de eerste keer dat hij de schijn wilde wekken de verdediger van het christendom te zijn. Wilders maakt uit propagandamotieven een karikatuur van de joods-christelijke traditie als wapen tegen moslims. Maar je verspeelt het recht om je als verdediger daarvan op te werpen als je eerst het hart eruit snijdt: onderling respect, verdraagzaamheid, naastenliefde. Anderen niet wegzetten of uitsluiten, maar juist insluiten. Dát zijn de essentiële bestanddelen van de joods-christelijke traditie in onze democratische rechtsstaat!

Vertaald naar politiek betekent dat: grenzen stellen aan wangedrag, maar altijd ruimte bieden voor een nieuwe start. Altijd perspectief bieden dat iemand erbij mag horen. En nooit meten met twee maten. Want laten we wel wezen: ik ken de verwerpelijke incidenten met bv Marokkaanse families die ziekenhuispersoneel en ambulancebroeders op grove wijze bedreigen. En de provocaties op straat. Maar het geweld op het strand van Hoek van Holland, het uitgaansgeweld, Oudejaarsnachtrellen: dat kunnen we niet op allochtonen afschuiven. Wetteloos en asociaal gedrag komt – helaas! - net zo goed voor in de allochtone als in de autochtone bevolking van dit land.

Een beweging naar een genadeloos politiek klimaat stelt verantwoordelijke partijen, vanuit coalitie én oppositie, voor een keuze. Ze kunnen doorgaan met zich te laten opjagen door korte termijn gewin in de peilingen. Doorgaan met het de kiezer naar mond praten. Maar uiteindelijk werkt het peilingenvirus destabiliserend. Dat werd de afgelopen weken duidelijk rond de val van het kabinet. Óf ze kiezen voor het inhoudelijke antwoord op reële maatschappelijke vraagstukken. Dat scoort minder, leent zich slecht voor een snelle tweet en je haalt er wellicht niet direct een zetel mee in de wekelijkse peiling. Maar de samenleving is er meer mee gediend!

Het is uiteindelijk een keuze van iedere individuele partij en iedere individuele politicus om zich op sleeptouw te laten nemen of om een streep te trekken. Mijn oproep aan alle verantwoordelijke politieke partijen is: trek een streep!

Laten we heftig van mening verschillen over hoe het verder moet met Nederland. Laten we daar de verbale degens over kruisen. Dat mag stevig. Maar we blijven elkaar tolereren en respecteren. Dat doet per definitie pijn, want het knarst en schuurt per definitie met je eigen opvattingen en principes. Het is prima om schijnoplossingen en misvattingen van de politieke concurrent netjes te fileren, maar weg met de botte bijl. Beschavingen zijn nog nooit ontstaan met de botte bijl. Scheldpartijen horen niet thuis in de politiek! Ik wil mij als lijsttrekker voor de ChristenUnie inzetten voor een politiek debat met normale omgangsvormen dat inhoudelijk gericht is.

Laten alle partijen die verantwoordelijkheid willen nemen voor de toekomst van dit land gezamenlijk bouwen aan herstel van een zuivere politieke cultuur. Ik hoop hiermee helder te hebben gemaakt waarvoor ik stond en wil staan in de politiek: de Nederlandse burger kan op een stabiele, betrokken en verantwoordelijke ChristenUnie rekenen!'

André Rouvoet

'Vertrouwen is geen gevoel maar een opgave'

Mon, 01 Mar 2010 19:57:58 +0100

Gebrek aan vertrouwen tussen CDA en PvdA had geen val van het kabinet mogen veroorzaken, zei Arie Slob maandagavond op een partijbijeenkomst in Almere. ,,Je gaat geen coalitie aan omdat je op elkaars blauwe ogen gevallen bent. Vertrouwen in elkaar, dat betekent in de politiek niet een warm, goed gevoel, maar een serieuze opgave.''

Misschien heeft u ‘m gelezen, die kop voorop bijlage De Verdieping van dagblad Trouw, vanochtend: ‘Het verdriet van de ChristenUnie’. Ik kan wel glimlachen om zo’n kop hoor. Want, zoals Godfried Bomans schreef: ‘Humor is overwonnen droefheid’. Waarmee ik tegelijk wil zeggen: réden tot verdriet is er wel.

De val van het kabinet in deze tijd van economische en financiële crisis was niet nodig en niet verantwoord. Het land moet bestuurd worden. Je gaat geen coalitie aan omdat je op elkaars blauwe ogen gevallen bent. Vertrouwen in elkaar, dat betekent in de politiek niet een warm, goed gevoel, maar een serieuze opgave. Daarom ergert het me dat de regering van het land op een cruciaal moment stil wordt gelegd, met als motief de simpele constatering dat ‘het vertrouwen tussen CDA en PvdA weg was’.

Het stoort me ook dat in zo’n zin de suggestie doorklinkt dat wij als derde partij de enige waren die, kennelijk een beetje naïef, nog wél vertrouwen hadden om verder te gaan. Alsof wij koste wat het kost verder wilden zwoegen, op een fiets met twee lekke banden tegen de wind in.

Die ergernis is niet iets wat me pas ná de val van het kabinet, als een frustratie achteraf, overvalt. De afgelopen weken las ik al meer dan eens in de media dat de coalitie geen val wilde riskeren: CDA en PvdA niet omdat ze er zo slecht voor staan in de peilingen, de ChristenUnie niet omdat er dan voorgoed een einde zou komen aan ons eenmalig ruiken aan de macht. Ik vind dat slechte, beledigende analyses. Ze doen geen recht aan onze beweegredenen drie jaar geleden, om te gaan regeren. Ze doen ook geen recht aan onze inzet, tot het laatste moment, om in dit land een regering overeind te houden.

ChristenUnie-politici zitten niet voor eigen eer en roem in de politiek. We zitten niet vastgeplakt aan het pluche. Denkt u nu echt dat André, Eimert en Tineke zich ooit verkiesbaar hebben gesteld voor de Tweede Kamer met de heimelijke ambitie om later een ministerie te gaan leiden, of twee tegelijk zelfs omdat er iemand z’n boeltje heeft gepakt?

Wij we hebben maar één verlangen, en dat is: vanuit onze christelijke levensovertuiging een actieve bijdrage leveren aan het bestuur van ons land. Dat doen we op de plaats waar onze God ons gesteld heeft. Lokaal, provinciaal, en in deze tijd ook in de regering van ons land.

Zo kennen zouden de media ons kunnen kennen, en daarom is het een malle suggestie dat de ChristenUnie voor de eerste en de laatste keer in aanmerking is gekomen om in een coalitie deel te nemen. Het enige kompas waarop veel analisten nu varen zijn de peilingen; als die één ding duidelijk maken, dan wel dat we na 9 juni een complexe formatietijd tegemoet gaan, met véél mogelijke coalitiepartners. Ik ben er nog niet aan toe te zeggen dat het voor ons ééns maar nooit meer was. Dat past niet in onze traditie: wíj zijn in 2007 niet aan de kant blijven staan, zoals enkele andere partijen wel deden. Wij behoorde in de afgelopen jaren ook niet tot de categorie makkelijke roepers aan de zijlijn.

Wel hebben wij in de afgelopen jaren vanuit een diep beleefd verantwoordelijkheidsbesef - zowel in het kabinet als in het parlement - ons voor meer dan 100 procent ingezet voor het bestuur en de burgers van ons land. Het goede zoekende voor alle mensen.

Daarom hebben we als ChristenUnie ons zo ingezet voor een actief gezins- en jeugdbeleid. Na drie kabinetten Balkenende die daar in onze ogen te weinig aandacht voor had gehad, was dit naar onze mening zeer noodzakelijk. We wilden deze versterkte aandacht voor jeugd en gezin vanuit het besef dat gezinnen in onze samenleving een uiterst vitale plaats in nemen en dat het dé plaats is waar jongeren in geborgenheid en veiligheid kunnen opgroeien om uiteindelijk zelfstandig hun plaats in de samenleving in te nemen.

Eindelijk, een minister voor Jeugd en Gezin. Wat veel andere landen al lang gedaan hadden, gebeurde nu eindelijk in Nederland. Niet omdat we het gezin boven alles waarderen. We vormen een samenleving met z’n allen. Alleenstaanden, ouderen, maken daar natuurlijk ook deel van uit. Maar zonder een goed beleid voor jeugd en gezin krijgt die samenleving het moeilijk. We zijn op elkaar aangewezen: dat begint bij de jeugd, in de gezinnen. En dus: ja, een kindgebonden budget, gratis schoolboeken, afschaffing lesgelden. Maar ook: de wachtlijsten in de jeugdzorg aanpakken, en de zelfredzaamheid van gezinnen versterken.

We hebben ons ingezet voor een duurzame samenleving. Na drie kabinetten Balkenende die daar in onze ogen te weinig aandacht voor hadden, was het nodig dat dit gebeurde. Vanuit het besef dat we de aarde van onze goede God in bruikleen hebben gekregen en dat we daar zorgvuldig mee moeten omgaan. Er is op dat terrein in de afgelopen jaren veel gebeurd. Denk aan de vergroening van het belastingstelsel. Denk aan de inzet om niet het bezit maar het gebruik van auto’s en motoren te beprijzen. Denk aan de versterking van het openbaar vervoer, aan het stimuleren van duurzame energie en het energiezuinig leven en werken. Het was voluit ChristenUnie wat er op dit terrein gebeurde.

Dat geldt ook voor de verhoogde inzet voor de kwetsbaren in de samenleving. Ook dat hadden we in de kabinetten Balkenende I, II en III gemist. Ook dat moest anders. Vanuit de Bijbelse wijsheid dat de overheid een schild voor de zwakken moet zijn, hebben we daarom in de afgelopen jaren meegewerkt aan maatregelen om mensen weer een perspectief te bieden, hen te ondersteunen waar dat nodig en noodzakelijk is. We voelden ons voor hen verantwoordelijk en zijn voor die verantwoordelijkheid niet weggelopen.

Ook niet toen het moeilijk werd vanwege de grote crisis waarmee we als land te maken kregen. Ook toen zijn we op onze post gebleven en hebben we gedaan wat we konden om lijnen uit te zetten waarlangs ons land door die crisis heen zou kunnen gaan, niet zo snel mogelijk terug naar het oude patroon, maar naar een beteren, sociale en duurzame economische orde.

Keer op keer hebben we de kloof die er vaak was tussen CDA en PvdA weten te overbruggen. Door actief en creatief na te denken over gezamenlijke wegen die we zouden kunnen gaan. Zowel in het kabinet als in het parlement. We genoten het vertrouwen van de coalitiepartners dat ons op cruciale momenten in staat stelde om oplossingen aan te dragen. Dat is niet onopgemerkt gebleven: meer dan eens signaleerden de media dat moeizame dossiers werden vlotgetrokken door inzet van de ChristenUnie. Dat is minder logisch dan het gepresenteerd werd. Normaal is het dat in een zulke gevallen de voorzitter van de ministerraad zijn rol oppakt, leiding geeft en de verschillende belangen binnen de coalitie bij elkaar brengt. Daar zou geen oliemannetje – of hoe men het al niet gekwalificeerd heeft – voor nodig moeten zijn.

Voor ons als ChristenUnie is het kennelijk een tweede natuur om over onze eigen schaduw heen te springen, en met behoud van eigen standpunten en principes overeenstemming te zoeken op een uitkomst die voor drie partijen acceptabel is. Ik heb moeten constateren dat coalitiepartners met een zeer brede bestuurservaring, die dienende houding niet steeds hebben kunnen opbrengen. Eén ding staat echter vast: zonder dienende bestuurders, ook in het kabinet, gaat het niet. Niet in deze coalitie, en ook niet in een volgende, welke coalitiepartijen er dan ook bij betrokken zijn.

Dienend leiderschap, dat is wat burgers mogen verwachten van hun bestuurders. Ik denk in het bijzonder ook aan de vele duizenden mensen die door de crisis hun werk zijn kwijtgeraakt of dreigen kwijt te raken. Vindt u het dan gek dat we als ChristenUnie verdrietig zijn als het kabinet uiteindelijk strandt op een manier en een onderwerp waarbij dat echt niet nodig was.

Het is PvdA en CDA niet gelukt om te breken met een geschiedenis van moeizaam samenwerken in coalities. En voor de ChristenUnie was er uiteindelijk een grens aan het bij elkaar weten te houden van deze partijen. Hoezeer we ook van mening waren dat deze coalitie antwoorden had op vragen die deze tijd stelden.

We zijn hier vandaag bij elkaar om de gemeenteraadscampagne af te sluiten. Zo hadden we dat begin januari, bij het begin van die campagne, afgesproken. Tijdens de vele werkbezoeken die ik de afgelopen weken heb afgelegd, heb ik steeds geprobeerd me te verdiepen in de thema’s die lokaal spelen. Zoals vandaag nog, in Lelystad.

Ook tijdens spreekbeurten heb ik geprobeerd om niet met landelijke thema’s aan te komen, maar in gesprek te raken over wat er in de gemeentepolitiek aan de orde komt. Ook daarom is het teleurstellend dat we vandaag toch vrij uitvoerig moeten stilstaan bij wat Den Haag er de afgelopen weken van gemaakt heeft. We hopen desalniettemin dat u er allemaal op uw eigen plaats, in uw eigen gemeente, trots op kunt zijn dat u van de ChristenUnie bent. Een partij met principes, een partij met geloof, een partij die verantwoordelijkheid durft te nemen, in dienstbaarheid aan de samenleving, in dienst aan Hem die alle eer toekomt.

Arie Slob

'Christelijk-sociaal is niet CDA en PvdA door de blender'

Mon, 01 Mar 2010 17:58:46 +0100

,,Christelijk-sociaal is niet CDA en PvdA even door de blender halen. Dat is wel gebleken de afgelopen drie jaar. Christelijk-sociaal is het unieke, stabiele betrokken geluid van de ChristenUnie.'' Dat zei Andr� Rouvoet vanavond tijdens een campagnebijeenkomst van de ChristenUnie in Utrecht. ,,Een sterke ChristenUnie maakt het verschil en zorgt voor vernieuwing.''

,,We merken op straat, waar je ook komt, dat mensen het waarderen dat de ChristenUnie regeringsverantwoordelijkheid heeft genomen. Ze spreken hun waardering uit voor de rol die we hebben gespeeld. Ik hoor ook: 'We hadden er meer van verwacht'. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Want om echt een vuist te kunnen maken is meer eensgezindheid in de coalitie nodig,'' aldus Rouvoet.

,,Het verhaal dat onder dit kabinet lag, deugde. Het had de instemming van de drie partijen. Het was een noodzakelijke correctie op het gepolariseerde en verharde klimaat, op het individualisme van de vorige eeuw en op een hard bezuinigingsbeleid. Maar het motto 'Samen leven, samen werken' werd teveel overstemd door politiek strategisch gedrag en gerichtheid op partijbelangen in plaats van op het dragen van een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Het verhaal werd onvoldoende gedragen.''

,,Het CDA heeft aanvankelijk moeite gehad te wennen aan het feit dat het beleid van vorige kabinetten voorbij was, en begon de laatste maanden ook alweer over de rechterschouder te kijken. De PvdA stond al snel op zo'n groot verlies in de peilingen dat ze zich daar meer zorgen over leek te maken dan over het doen slagen van het kabinetsbeleid.''

,,In het kabinet werd de visie dus het meest gedragen door de ChristenUnie. En we hielden daarvoor opvallend grote steun van de kiezers. De ChristenUnie heeft voor de vernieuwing gezorgd: wij hebben het terrein van Jeugd en Gezin op de agenda gezet. Wij hebben tegen de sceptische geluiden in onze nek uitgestoken voor een programmaministerie, waarvan nu al door vier onafhankelijke instanties is gezegd dat het een goed idee is om door te zetten. We hebben een trendbreuk ingezet het gebied van sociale samenhang, op het terrein van de medische ethiek, op het terrein van de beprijzing van autorijden. Wij hebben aan deze vernieuwingen vastgehouden, en zijn niet gaan meebewegen met veranderende politieke stemmingen. Je kunt geen politiek bedrijven met een schuin oog op de peilingen, dat leidt tot wispelturigheid. Je hebt koersvastheid nodig. Voor echt christelijk-sociaal beleid is daarom de rechte rug van een sterke ChristenUnie nodig. Wij kunnen het verschil maken!''

Speculatie

Rouvoet waarschuwde zijn partijgenoten in Utrecht voor teveel speculaties over coalitievorming. ,,Ik word al door media bevraagd over coalities met D66 of PVV. Daar lijkt het me nu allerminst het moment voor. Wij gaan de komende maanden voor ons eigen verhaal. Het verwerven van steun voor ons eigen programma is tijdens de campagne ons eerste doel. Daarna zullen we wel eens bezien of er inderdaad een vierpartijenkabinet nodig is, en zoja of de ChristenUnie daarvoor nodig is. Hoe dan ook staat voorop: help de ChristenUnie het verschil te blijven maken, help ons zo sterk mogelijk uit deze en de volgende verkiezingen te komen.''

Waarom de minister van Onderwijs een onderwijsportefeuille koos

Fri, 26 Feb 2010 20:29:34 +0100

Hoe Den Haag z'n eigen werkelijkheid schept. Kamerlid Ed Anker legt uit waarom de portefeuille die minister Rouvoet op OCW gekozen heeft, van overweldigende logica getuigt - en waarom die logica zo moeilijk doordringt in een omgeving waar er binnen 24 bedachtzame uren ongeremd op los gespind en gelogen wordt.

Spinnen kunnen hard lopen. Dinsdag om 15:22 hoorde ik dat het kabinet Balkenende IV demissionair verder zou gaan en dat er dus geen nieuwe bewindslieden benoemd konden worden. Rond de persconferentie van premier Balkenende, die om 16:00 begon, kregen we bericht dat minister Rouvoet naast Jeugd en Gezin ook Onderwijs ging doen. Goed een uur later, om 17:08, kwam het eerste telefoontje van een journalist (Frits Wester) die vroeg of het klopte dat Rouvoet de hele portefeuille van Plasterk, behalve homozaken zou overnemen. Het enige juiste antwoord op dat moment was: de werkverdeling tussen minister Rouvoet en staatssecretaris Van Bijsterveldt wordt pas woensdag besproken. Wester zelf sprak desondanks ’s avonds bij Pauw & Witteman de ‘verwachting’ uit dat Rouvoet homozaken niet zou gaan doen, om daaraan vervolgens een niet ter zake doende duiding te geven.

Woensdagochtend, uren voordat de werkbespreking op OCW begon, meldden diverse media dat Rouvoet ‘de gehele portefeuille van ex-minister Plasterk’ zou oppakken, ‘met uitzondering van homo-emancipatie’. En diezelfde ochtend liet Plasterk zelf via verschillende radiostations (Dit is de Dag, BNR) weten dat hij zich grote zorgen maakte over de wijze waarop zijn nalatenschap zou worden beheerd nu Rouvoet juist het belangrijkste onderdeel daarvan - homo-emancipatie - zou hebben geweigerd. Pas woensdagmiddag werd bekend wat er werkelijk gebeurde met de vrijgevallen portefeuilles op het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Het werkterrein van ex-staatssecretaris Dijksma zou geheel overgenomen worden door minister Rouvoet, terwijl de portefeuille van ex-minister Plasterk bijna geheel (dus inclusief emancipatiezaken) naar staatssecretaris Van Bijsterveldt zou gaan. Erg logisch allemaal, want de portefeuille van Dijksma (onder andere kinderopvang en basisonderwijs) heeft veel méér met Jeugd en Gezin te maken dan bijvoorbeeld Media en Cultuur.

Er is dus 24 uur lang gelogen en gespind. Maar dat is helaas geen nieuws, evenmin als het feit dat ik nog geen dagblad of radioprogramma heb gezien dat met de ruiterlijke rectificatie kwam: ‘We hebben ons door een gehypete spin laten beetnemen en u daardoor onzin verkocht’.

Blijft over de vraag waarom Rouvoet geen interesse had in de portefeuille van Plasterk. Voor een deel heeft Plasterk daar zelf antwoord op gegeven: Rouvoet is vice-premier, bewindsman over twee ministeries, en beoogd lijsttrekker van de ChristenUnie; hij zit dus niet al te dik in z’n tijd. Daar staat tegenover dat een demissionair kabinet zich qua beleidsontwikkeling zeer bescheiden hoort op te stellen. Juist een portefeuilleonderdeel als Cultuur bevat echter veel ceremoniële verplichtingen, die niet met beleid te maken hebben maar wel tijd kosten: gala’s, vernissages, boekenbals etcetera. Het is niet Rouvoet zelf maar het zijn media die daarom al langere tijd geleden het begrip ‘ministerie van Feesten en Partijen’ hebben bedacht. Het enige feestje waarvoor Rouvoet de komende maanden tijd heeft, is de ChristenUnie-campagne.

Ik heb Plasterk leren kennen als een zeer gedreven minister. Reeds bij de start van zijn ministerschap is echter gesignaleerd dat hij een wel zeer opmerkelijke portefeuille koos. Media, cultuur en emancipatiezaken werden in het verleden door staatssecretarissen gedaan. Niet eerder hebben we een minister van Onderwijs gehad die zó weinig onderwijs in portefeuille had. Alles wat met gewone scholieren te maken had, liet hij aan zijn twee staatssecretarissen over; alleen het hoger en wetenschappelijk onderwijs kregen met de voormalige professor zelf te maken. Het was Plasterks goed recht die keuze te maken. En ik kan me niet herinneren dat de Nederlandse jeugd van 2 tot 18 jaar, van de voorschoolse kinderopvang tot VWO 6, ooit naar het Malieveld is opgetrokken om te klagen dat zij geen echte minister van Onderwijs bij hen op school of op de crèche op bezoek kregen; zij namen genoegen met de dames Dijksma en Van Bijsterveldt en ze hebben daar niet onder geleden. Misschien kan emanciperend Nederland daar een voorbeeld aan nemen en iets minder drama en mediaspektakel maken rond het feit dat de portefeuille Emancipatiezaken de komende tijd door staatssecretaris Van Bijsterveldt wordt beheerd.

De ChristenUnie Tweede Kamerfractie heeft in ieder geval nog altijd een woordvoerder homo-emancipatie. In het najaar sprak ik met de nieuwe voorzitter van COC Nederland, Wouter Neerings; wat wij daarvan schriftelijk terugkregen was dat dit gesprek ‘zeer gewaardeerd werd’. Dat is wederzijds dus het zal niet bij die ene keer blijven.

Ed Anker, Tweede Kamerlid voor de ChristenUnie

woordvoerder OCW, inclusief (homo-)emancipatiezaken

'Scholieren moeten in de pauze niet naar coffeeshop kunnen' (video)

Thu, 25 Feb 2010 11:10:05 +0100

Demissionair minister Andr� Rouvoet wil dat het voor leerlingen onmogelijk wordt om in hun pauze nog naar coffeeshops te gaan. 'Het verband tussen drugsgebruik en schooluitval is buitengewoon groot. We moeten naar drugsvrije scholen toe', zei de minister op een campagneavond voor gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam. Om de scholen drugsvrij te krijgen, wil Rouvoet als minister van Onderwijs laten onderzoeken of de afstandsregeling van 250 meter voldoende is.

Rouvoet deed zijn uitspraken over het softdrugsbeleid in Amsterdam. De laatste van de vier grote steden waar de ChristenUnie niet vertegenwoordigd is. Daar moet verandering in komen, en daar gelooft hij ook in, zei Rouvoet. 'Ik geloof in Amsterdam en wij geloven in Amsterdam. Amsterdam heeft recht op de ChristenUnie.'

Steun de petitie over de zondagsrust!

Thu, 25 Feb 2010 15:09:07 +0100

Op 1 december 2009 is het nieuwe EU-verdrag van Lissabon van kracht geworden. In dit verdrag is ook opgenomen dat er door burgers van de EU een zogenoemd "burgerinitiatief" kan worden genomen. Dat verplicht de Europese Commissie het onderwerp van initiatief op de Europese agenda te plaatsen.

Voor zo’n burgerinitiatief zijn in totaal ten minste 1.000.000 (1 miljoen) handtekeningen nodig die bovendien uit ruim de helft van alle lidstaten moeten komen.

Collega-Europarlementariër Martin Kastler uit Duitsland is gestart om het 1e burgerinitiatief in Europa te organiseren met als motto (vrij vertaald) “Op zondag zijn papa en mama er voor ons”. Ik heb uitgebreid met mijn collega gesproken en we werken vanaf heden samen aan dit initiatief. Ik ga er voor zo veel mogelijk handtekeningen in Nederland te verzamelen.

Het doel van de aktie is om de zondagsrust in geheel Europa op de agenda te zetten. De zondag als dag in Europa om te onthaasten ! Een dag voor het gezin, kerkgang en onthaasting. Daarvoor hebben we ook uw steun nodig!

Daarom de oproep om deze aktie te ondersteunen met uw deelname op http://www.free-sunday.eu/en/content/objective.

Doe mee en geef dit bericht door!

Met vriendelijke groet,

Peter van Dalen
Europarlementariër voor de ChristenUnie

Rouvoet hoopt op zetel in Amsterdam

Wed, 24 Feb 2010 13:37:43 +0100

De ChristenUnie hoopt op een raadszetel in de gemeente Amsterdam. Dat zegt partijleider Andr� Rouvoet in een interview met NU.nl. "De grote uitdaging is om na Den Haag, Rotterdam en Utrecht, ook in Amsterdam in de raad te komen. Amsterdam is de enige grote stad waar we nog geen zetel in de gemeenteraad hebben."

De ChristenUnie doet in 205 gemeenten mee aan de verkiezingen, vijftien meer dan in 2006. "We hebben toen mooie uitslagen neergezet op de plekken waarin we vanouds heel sterk zijn zoals de Veluwe en Zeeland, maar ook in de grote steden. De positie in grote steden is relatief nieuw. Voor ons is heel belangrijk dat we die positie vasthouden en uit bouwen", aldus Rouvoet.

Regeringsdeelname
De partijleider verwacht dat de regeringsdeelname leidt tot meer vertrouwen in de ChristenUnie. "Vroeger stemden mensen mogelijk niet op ChristenUnie, omdat we niet de regering of in de colleges zouden komen, terwijl men zich wel het meeste thuis voelde bij ChristenUnie. Nu hoeven mensen dat dilemma niet meer te voelen."

Woensdagavond is minister Rouvoet in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam: kijk voor meer informatie hierover op www.geloveninamsterdam.nl

Lees hier het hele interview.

Drie nieuwe ministeries voor ChristenUnie

Tue, 23 Feb 2010 17:39:31 +0100

Tineke Huizinga wordt minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Andr� Rouvoet wordt behalve minister van Jeugd en Gezin ook minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. En Eimert van Middelkoop wordt behalve minister van Defensie ook minister van Wonen, Wijken en Integratie. De verkiezingen voor een nieuwe Tweede Kamer zullen worden gehouden op woensdag 9 juni.

Dat heeft demissionair minister-president Balkenende vanmiddag bekendgemaakt.
Na consultatie van haar adviseurs en de fractievoorzitters in de Tweede Kamer heeft Hare Majesteit de Koningin besloten geen informateur aan te stellen voor de vorming van een nieuw, missionair kabinet. Zij heeft op hun verzoek ontslag verleend aan alle bewindslieden van PvdA-huize. Hun portefeuilles worden overgenomen door de huidige bewindslieden van ChristenUnie en CDA. Omdat er geen tijdelijke missionair kabinet ('Balkenende V') gevormd wordt, kunnen er geen nieuwe, tijdelijke bewindspersonen worden aangesteld. Het demissionaire kabinet zal in overleg met het parlement beslissen welke onderwerpen nog wel inhoudelijk behandeld kunnen worden, en welke moeten blijven liggen voor een nieuw kabinet.

Verantwoordelijkheid
,,De ChristenUnie laat opnieuw zien dat zij niet wegloopt voor zware verantwoordelijkheid,'' reageert fractievoorzitter Arie Slob op de tijdelijke benoemingen van zijn partijgenoten Huizinga, Rouvoet en Van Middelkoop. ,,Stabiliteit, bereidheid om zware taken te dragen in moeilijke tijden: dat kenmerkt de politieke stijl en sterkte van onze partij. Het is een situatie die we niet gezocht hebben maar waar we zeker ook niet voor weglopen.''

'Uruzgan was bespreekbaar voor PvdA'

Tue, 23 Feb 2010 08:32:15 +0100

Een transitiemissie in Uruzgan is voor de PvdA-ministers Bos en Koenders tot het Nederlandse verzoek om een NAVO-brief op 3 februari bespreekbaar gebleven. Dat zegt demissionair vicepremier Rouvoet in een interview met NU.nl waarin hij terugblikt op de val van het kabinet Balkenende IV.

Nova interviewde Rouvoet ook: 'Val was onverantwoord' (interview start op 9:20 minuten)

Bekijk hier de video van het interview met NU.nl

"We hebben enkele maanden met zes ministers, onder wie Bos en Koenders van de PvdA, verschillende opties bestudeerd, waaronder ook opties in Uruzgan. Er is op geen enkel moment in dat interne overleg aangegeven dat een langer verblijf daar onbespreekbaar was. Er was een opening voor een serieus verkennen van opties in Uruzgan."

Rouvoet geeft aan dat minister Koenders op dinsdag 2 februari zelf verzocht heeft om een brief van de NAVO. Volgens verschillende reconstructies in de media zou minister Verhagen van Buitenlandse Zaken daarop op woensdag gebeld hebben met secretaris-generaal Rasmussen van de NAVO.

Inhoud brief
Rouvoet verwerpt de suggestie dat Verhagen de inhoud van de brief heeft gedicteerd aan Rasmussen om zo de PvdA-ministers onder druk te zetten met een NAVO-verzoek. De NAVO-brief kwam op donderdag 4 februari binnen op een fax bij het ministerie van Algemene Zaken.

De PvdA-ministers zouden vervolgens op woensdagavond zijn teruggefloten door de Kamerfractie van de partij, waarna Bos Balkenende op donderdagochtend heeft gebeld met de mededeling dat voor de PvdA een langer verblijf in Uruzgan onbespreekbaar was. Hoewel Rouvoet verrast was door deze mededeling, vond hij dat de PvdA-ministers met deze beslissing in hun recht stonden.

Pas toen Bos zijn standpunt afgelopen woensdag naar buiten bracht en donderdag in de Kamer herhaalde, ging de PvdA-leider zijn boekje te buiten en creëerde hij een probleem, aldus Rouvoet. "Bos is namens alle PvdA-bewindslieden in strijd met alle regels vooruit gelopen op het kabinetsbesluit."

Dwang
Volgens Rouvoet moet een lid van het kabinet het niet in zijn hoofd halen om voor deze camera een onderwerp te roepen en dan vervolgens in het kabinet zijn collega's dwingen zijn standpunt te volgen. "De eenheid van regeringsbeleid is een heel belangrijk uitgangspunt."

Toch hield Rouvoet tot aan het begin van de ministerraad afgelopen vrijdag hoop op een goede afloop. "Maar op een bepaald moment werden voorstellen niet meer voldoende serieus gewogen. Hierdoor kreeg ik de indruk dat de PvdA maar één ding wilde: naar buiten komen met de mededeling 'het NAVO-verzoek ligt in de prullenmand'. Maar dat was voor ons onbespreekbaar. Je kunt niet regeren als je elkaar voor voldongen feiten stelt."

(NU.nl/Martin Kuiper)

Arie Slob adviseert Hare Majesteit de Koningin

Mon, 22 Feb 2010 20:35:39 +0100

Arie Slob, fractievoorzitter van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, heeft aan het einde van de middag namens zijn fractie advies uitgebracht aan Hare Majesteit de Koningin. Dit naar aanleiding van de ontslagaanvrage van de PvdA-ministers en de val van het kabinet dientengevolge.

De ChristenUnie ziet in de huidige situatie geen andere mogelijk dan dat er op korte termijn een tijdelijk kabinet van CDA en ChristenUnie komt. Dit in verband met de ontstane vertrouwensbreuk in het kabinet, die heeft geresulteerd in de ontslagaanvraag van de PvdA-bewindspersonen. De ChristenUnie ziet geen mogelijkheden die vertrouwensbreuk op een geloofwaardige wijze te herstellen. Dit dient wel te worden vastgesteld; mee daartoe dient de consultatie door Hare Majesteit van alle fractievoorzitters in de Tweede Kamer.

Een te vormen tijdelijk kabinet van CDA en ChristenUnie zal geen ‘gewoon’ kabinet zijn, maar een tussenkabinet, vergelijkbaar met het kabinet Balkenende III, dat een beperkte missie heeft en vooral dat zal moeten doen wat in het landsbelang noodzakelijk is.

De belangrijkste opdracht is het voorbereiden van vervroegde verkiezingen, die wat de ChristenUnie betreft zo snel als mogelijk en verantwoord is, uitgeschreven dienen te worden. De verdere agenda van dit tussenkabinet moet worden verkend in een korte informatieronde, waarbij het zich verzekeren van voldoende steun in het parlement voor de beperkte beleidsagenda een belangrijk aandachtspunt behoort te zijn.

Het land is er bij gebaat dat er zo snel als mogelijk een meerderheidskabinet komt, dat kan bijdragen aan het noodzakelijke herstel van rust, stabiliteit en vertrouwen.

Rouvoet: kiezers zien dat wij niet weglopen

Mon, 22 Feb 2010 12:13:43 +0100

De ChristenUnie was de bruggenbouwer in het kabinet, maar wel met een eigen profiel. ,,We hoeven ons bepaald niet te generen voor wat is bereikt'', zegt partijleider Andr� Rouvoet in het Nederlands Dagblad. ,,We kunnen met een opgeheven hoofd naar de kiezer. We waren in het kabinet vaak de bruggenbouwer, maar wel met behoud van ons eigen profiel.''

Het is zaterdagmiddag, net nadat hij opnieuw heeft gesproken met premier Balkenende. ,,Het is een heel bizarre situatie, nog even los van de fysieke toestand'', zegt een vermoeide André Rouvoet. De vicepremier wil nu vooral het hoofd koel houden. ,,Ik ben er vrij rustig onder. Ik heb alles gedaan wat mogelijk is om de breuk te voorkomen. Aan ons heeft het niet gelegen.'' Rouvoet besefte op een gegeven moment dat de breuk onvermijdelijk was, zegt hij. ,,In de loop van het kabinetsberaad is de wil om eruit te komen, bij Wouter Bos gaan ontbreken. Hij was er klaar mee, zo leek het.'' De noodzaak om te breken, was er volgens Rouvoet niet. ,,Er lagen contouren om tot een voor alle partijen aanvaardbare oplossing te komen. Bovendien had Mariëtte Hamer nog in het Kamerdebat bevestigd dat het niet per se vrijdag hoefde; we hadden tot 1 maart.''

Het vertrek van de PvdA vindt de vicepremier ook schrijnend in het licht van de aanpak van de economische crisis; om van de noodzakelijke miljardenhervorming van de overheidsfinanciën maar te zwijgen. Of het demissionaire kabinet toch vergaande maatregelen kan nemen via gedoogsteun in de Tweede Kamer, betwijfelt Rouvoet. ,,Er is heel veel denkbaar en bespreekbaar. Maar een rompkabinet kan veel minder doen dan een missionair kabinet, en daarom is het ook zo onverantwoord om in een tijd van crisis als minister van Financiën weg te lopen.'' Echt grote ingrepen zullen inzet van de verkiezingen worden, en daarom op z'n minst een jaar uitgesteld. ,,Precies om die reden hoor ik nu van allerlei mensen dat dit zo slecht is voor Nederland. Ons land is nu op slot gezet'', stelt Rouvoet. De ambtelijke werkgroepen die de mogelijke bezuinigingen en herstructureringen in kaart brengen, moeten wat de vicepremier betreft zo snel mogelijk hun werk afronden.

Campagne
Als politicus beseft Rouvoet dat met de val van het kabinet de campagne is begonnen. En ondanks dat hij een gevoel van schaamte heeft over wat zich de afgelopen week heeft afgespeeld, is de ChristenUnie-leider optimistisch. ,,We kunnen met een opgeheven hoofd naar de kiezer. We waren in het kabinet vaak de bruggenbouwer, maar wel met behoud van ons eigen profiel.'' Volgens Rouvoet is de invloed van zijn partij ,,op vele terreinen'' zichtbaar. ,,Maar we waren nog niet klaar. Als ik naar m'n eigen terrein kijk, was ik graag nog naar de Kamer gegaan met mijn visie op de toekomst van de jeugdzorg. Dat is me niet vergund. Maar we hoeven ons bepaald niet te generen voor wat is bereikt; en dat is een understatement.''

Rouvoet voelt zich gesteund door de peilingen, waarin de ChristenUnie op winst staat. ,,Ik besef dat het nu virtuele winst is, maar het geeft mij wel vertrouwen. Kiezers zien dat wij niet weglopen als het moeilijk wordt.''

'Onze internationale inzet dreigt nu te verdampen'

Mon, 22 Feb 2010 13:23:14 +0100

De dag na de breuk staat ChristenUnie-minister Eimert van Middelkoop voor het probleem dat hij zijn personeel op Defensie moet uitleggen dat de missie in Uruzgan de splijtzwam was in het kabinet. Dagblad Trouw interviewde minister Van Middelkoop over de val van het kabinet en de gevolgen voor zijn ministerie.

Hoe gaat u de militairen in Uruzgan uitleggen dat zij de hoofdrol speelden in de kabinetscrisis?

„Ik zeg ze dat hun inzet door alle drie de partijen in het kabinet zeer wordt gewaardeerd. En dat deze politieke crisis niets te maken heeft met de militaire prestatie daar. Het ging in Den Haag om een puur partijpolitieke zaak. De politiek heeft zichzelf in opspraak gebracht, niet de lopende Uruzganmissie is in opspraak gekomen. Elke militair kan met opgeheven hoofd zijn werk blijven doen, totdat de missie eind dit jaar stopt.”

Niet voor het eerst gingen de zeeën hoog over het uitzenden van militairen. Wordt het moeilijker daarover op een zakelijke manier te discussiëren?

„Er dreigt een contrast te komen tussen de robuuste manier waarop Nederland de afgelopen vijftien jaar betrokken was bij internationale vredesmissies en de manier waarop er nu naar Afghanistan wordt gekeken. De manier waarop Nederland internationale betrokkenheid toont, is in één jaar tijd enorm teruggevallen. Onze bereidheid tot vanouds stevige inzet in de wereld is nu zo goed als verdampt. Blijkbaar kunnen steeds minder politici nog begrip tonen voor onze bondgenootschappelijke verplichtingen, binnen de Navo.”

Wat betekent dat voor Nederland?

„De bitterheid bij de Navo is groot. Nederland heeft door deze crisis onnodig reputatie verloren op het internationale toneel. Dit is een volkomen overbodige zelfbeschading.”

Heeft u de afgelopen weken overwogen af te treden als minister omdat u deze politieke ruzie met de PvdA misschien niet meer aan uw uitgezonden militairen kon uitleggen?

„Nee, ik heb niet overwogen af te treden. Ik ben persoonlijk verantwoordelijk voor 1800 militairen in Uruzgan. Dan wilde ik niet aftreden om een binnenlands-politieke kwestie.”

Tegen het einde van het kabinetsberaad accepteerden u en minister Verhagen het PvdA-dictaat. Het Navo-verzoek voor een verlengde Uruzganmissie zou worden afgewezen en u en Verhagen waren bereid een missie elders in Afghanistan voor te bereiden. Maar het kabinet moest aan de deur blijkbaar eendracht uitstralen. Waarom waren de CDA- en CU-ministers niet bereid te vertellen dat het Navo-verzoek zou worden afgewezen?

„Dát kon de PvdA toch niet van ons verlangen. Wij wilden geloofwaardig blijven. We stonden achter een Navo-verzoek, dat we moesten afwijzen. Daarom wilden wij zeggen dat alle opties formeel nog open waren. Op dat moment ging het in het kabinet niet meer om de zaak, maar om het onderlinge vertrouwen.”

(Trouw, Teun Lagas, 22 februari 2010)

Jeugd en Gezin: ministerie van ontkokering (ND)

Mon, 22 Feb 2010 12:07:59 +0100

Van alle idee�n die het kabinet Balkenende IV in februari 2007 presenteerde, sprong het plan voor Jeugd en Gezin het meest in het oog. Niet alleen het onderwerp, ook de vorm van programmaministerie was een novum. Het Nederlands Dagblad publiceerde zaterdag een tussenbalans, na drie jaar jeugdbeleid volgens Andr� Rouvoet.

Eerst een misverstand uit de weg ruimen: de minister voor Jeugd en Gezin is geen uitvinding van de ChristenUnie, hoewel het in het verkiezingsprogramma genoemd werd. Het instellen van een minister voor Jeugd was een van de belangrijkste aanbevelingen van Operatie Jong, de poging van de eerdere kabinetten Balkenende om de jeugdzorg op de rit te krijgen. Ook de centra voor Jeugd en Gezin die Rouvoet bijna wekelijks opent, komen voort uit de adviezen van voormalig commissaris jeugd- en jongerenbeleid Steven van Eijck, ooit staatssecretaris voor de LPF.

Hoe dan ook, het werk in het ministerie begon met het instellen van wekelijkse stafsessies, waaraan alle betrokken directeuren van de vier ministeries die ‘iets’ met jeugdbeleid van doen hebben, meedoen. Onder leiding van Rouvoet, die zijn ambtenaren ‘leent’ van vier andere ministeries. ,,We zijn gewoon maar aan de slag gegaan’’, zegt Katja Mur, directeur Jeugd en Gezin op het programmaministerie. Ze zegt het alsof ze er zelf nog een beetje verbaasd over is. Doorgaans verlopen Haagse veranderingen niet zo soepel. Dan worden er rapporten geschreven, reorganisaties doorgevoerd en eindeloze discussies gevoerd over de structuur. Zo niet bij Jeugd en Gezin, zegt Mur, die weliswaar honderd procent voor Rouvoet werkt maar op de loonlijst staat bij het ministerie van Volksgezondheid. ,,Binnen drie maanden stuurden we ons beleidsprogramma naar de Tweede Kamer. Het nieuwe van deze organisatie heeft alle betrokken ambtenaren een boost gegeven.’’

Een snelle blik op het programma van Jeugd en Gezin leert dat in vrijwel alle genoemde onderwerpen beweging zit, soms concreet zichtbaar zoals bij de centra voor Jeugd en Gezin, soms in regelgeving op de achtergrond. Rouvoet lijkt succesvol. ,,We zijn nog in volle vaart bezig’’, zegt Mur. ,,Ik merk dat ambtenaren het leuk vinden.’’

Geen tijd meer
Verandert er echt iets? Die vraag levert in het werkveld hakkelende antwoorden op. Zonder uitzondering zijn betrokkenen blij met de extra aandacht voor jeugdzorg die Rouvoets ministerie genereert. ,,Hij zet het thema hoog op de agenda, dat is een belangrijke overwinning’’, zegt hoogleraar jeugdrecht Mariëlle Bruning, ,,Al moet er inhoudelijk nog veel verbeterd worden.’’ Nelleke Groenewegen van het Nederlands Jeugdinstituut noemt het knap dat Rouvoet de moed niet in de schoenen is gezonken. ,,Jeugdzorg is zo complex, alles hangt met elkaar samen. Maar juist de integrale aanpak komt onvoldoende uit de verf.’’ Volgens Hans Kamps, voorzitter van MOgroep Jeugdzorg, wordt Rouvoet onderschat: ,,Hij heeft veel bereikt, alleen wordt het niet gezien.’’

Bij het Landelijk Cliëntenforum Jeugdzorg zijn ze minder scheutig: ,,Waardering? Dat is een groot woord’’, vindt Attie Wolff. ,,Het zou normaal moeten zijn dat er zoveel aandacht is voor jeugdbeleid. En als ik heel eerlijk ben, weet ik niet zo goed wat er echt verbeterd is, sinds 2007.’’ Na enig nadenken: ,,Het goede is dat wij nu een serieuze gesprekspartner zijn en niet langer een soort excuustruus. En we krijgen dankzij Rouvoet structurele subsidie. De cliënten komen daardoor meer in beeld.’’

Ronduit negatief is de vooraanstaande hoogleraar opvoedkunde Jo Hermanns. ,,Na de honderddagenreis in het land zei Rouvoet: nu gaan we samenwerken. Toen is iedereen achterover gaan zitten met de geruststellende gedachte dat het stelsel intact zou blijven’’, sneerde hij onlangs in vaktijdschrift Zorg+Welzijn. ,,Politiek gezien is er voor deze minister geen tijd meer om iets wezenlijks te veranderen.’’, is zijn conclusie. Overigens wil Rouvoet binnenkort knopen doorhakken over de toekomst van het jeugdzorgstelsel. Onderzoeken naar het fenomeen van programmaministeries bieden een wisselend beeld. In mei 2008 was de Algemene Rekenkamer kritisch over de begroting van Jeugd en Gezin omdat de verantwoordelijkheden niet sluitend geregeld waren. Het ontbrak verder aan concrete doelstellingen, meetbare prestaties en risicoanalyses. Ook twijfelde de Rekenkamer aan de maatschappelijke meerwaarde van Jeugd en Gezin en riep Rouvoet op een tussentijds evaluatieonderzoek te verrichten. Inmiddels is de Rekenkamer positiever gestemd, blijkt onder meer uit de rapportages over de begroting van Jeugd en Gezin.

De Raad Openbaar Bestuur had eveneens kritiek op het ministerie van Rouvoet. „Het gevaar bestaat dat ambtenaren verstrikt raken in hun loyaliteit aan verschillende ministers”, oordeelde de adviesraad in een rapport. Toch is de raad stellig over toekomst: het programmaministerschap verdient in een volgend kabinet navolging.

Valkuil
De worsteling met verschillende loyaliteiten valt in de praktijk erg mee, zegt J&G-directeur Mur. Hiervoor zat ze onder andere op Financiën, waar ze waar ze zowel voor de staatssecretaris als de minister werkte. ,,Die omschakeling kunnen de meeste ambtenaren wel maken.’’ Maar het programmaministerie trekt een bepaald slag medewerkers, denkt ze. ,,Die zitten niet zo vastgebakken aan hun eigen afdeling.’’

Geconfronteerd met reacties uit het werkveld stelt Mur dat de verwachtingen in de jeugdzorg in 2007 te hoog waren. ,,Alsof de minister even alle problemen gaat oplossen. Hoge verwachtingen zijn mooi, er is nu momentum, maar dit is een ingewikkeld dossier. En er zullen altijd tragische incidenten zijn die de sfeer bepalen.’’
Hoogleraar Bruning vindt dat verwachtingen niet worden waargemaakt, maar volgens haar is dat deels het gevolg van Rouvoets tomeloze ambitie. ,,Ambitieus zijn moet, maar ik vond het programma vanaf het begin niet realistisch. Je kunt niet op alle niveaus tegelijkertijd alle knelpunten aanpakken.’’

Onderzoekers van bureau Berenschot, die deze week een onderzoek naar programmaministeries presenteerden, noemen deze hoge verwachtingen expliciet als valkuil: “meer nog dan andere bewindspersonen opereert een programmaminister in een glazen huis”. Dat heeft Rouvoet met name in de opstartfase parten gespeeld, concluderen de onderzoekers.

Toch wil de Leidse hoogleraar voorzichtig blijven in haar kritiek. Ze weet hoe lastig het dossier is en vreest dat als kritiek de bo- ventoon gaat voeren het ministerie in een volgend kabinet niet terugkeert. ,,Het gaat veel te ver om te stellen dat het allemaal niks is, we hebben een belangrijke stap vooruit gezet. Voor het eerst hebben jeugdwerkers het idee dat er iemand achter ze staat, na jaren dat ze onder vuur lagen. Die waardering is belangrijk geweest voor de jeugdzorg.’’

Hoe snel hooggespannen verwachtingen omslaan in wantrouwen, bewees een peiling van Netwerk en vakbond Abvakabo begin vorig jaar, waaruit bleek dat slechts een klein deel van de jeugdzorgers vertrouwen heeft in het beleid van Rouvoet. ,,Een inmiddels achterhaald onderzoek’’, vindt de woordvoerder van de minister.

Expertmeeting
Er wordt geluisterd naar het werkveld, is daar de algemene indruk. Medewerkers van het Nederlands Jeugdinstituut schuiven geregeld aan bij zogenoemde expertmeetings op het ministerie van Jeugd en Gezin, zegt Groenewegen. ,,Inhoudelijk is er weinig mis met Rouvoet, maar hij moet krachtiger sturen. Hij is niet zo van de vuist op tafel, maar je moet af en toe stevig inzetten.’’

De bijeenkomsten met deskundigen noemt directeur Mur als een van de sterke punten van dit programmaministerie. De organisatie is vrij klein, zodat die bron van kennis onontbeerlijk is. ,,Met een paar expertmeetings krijg je veel boven water. Andere departementen beschikken over lange onderzoekslijnen, wij moeten het nú weten. Weinig mensen en een beperkte tijd maken creatief.’’ De echte slagkracht wordt bepaalt door de omvang van de begroting, weet ook Mur. Die is met ruim zes miljard groter dan bijvoorbeeld Binnenlandse Zaken. Toch hangt ook veel af van de persoon achter de minister, vindt Kamps van MO-groep Jeugdzorg. ,,Bij zo’n programmaministerie moet je dwars door alle structuren heen, dat is niet eenvoudig. Toch krijgt Rouvoet veel voor elkaar, zo valt af te lezen aan de extra miljoenen die naar jeugdzorg gaan.’’

Daarbij legt het vice-premierschap van Rouvoet extra gewicht in schaal in de ministerraad. De onderzoekers van Berenschot noemen dat een bonus die „een deel van de kwetsbaarheid van het programmaministerschap repareert”. Het programmaministerschap is zo nieuw in politiek en ambtelijk Den Haag, dat het als wezensvreemd werd ervaren. Daardoor is het moeilijk geweest voor Jeugd en Gezin om een plek in het Haagse machtenspel te veroveren, aldus de onderzoekers. Maar inmiddels is er sprake van duidelijke meerwaarde, luidt de conclusie: „Ondanks de vele geconstateerde haken en ogen, een nuttig instrument gebleken om middelen, mensen en expertise rond een brandende kwestie te mobiliseren”. ,,En we willen graag een tweede termijn door’’, zegt directeur Mur. ,,We zijn nog niet klaar.’’

(Maarten Vermeulen, Nederlands Dagblad, 20 februari 2010)

Brief van Rouvoet aan ChristenUnie-achterban over val Balkenende IV

Sat, 20 Feb 2010 20:40:13 +0100

Minister Andr� Rouvoet schaamt zich voor de val van het kabinet vrijdagnacht. "Tot het laatste moment hebben Eimert van Middelkoop en ikzelf, alsmede Arie Slob, ons ingespannen om tot een oplossing te komen", schrijft de vice-premier en politiek leider van de ChristenUnie in een brief aan 'alle mensen die de ChristenUnie een warm hart toedragen'.

Vrienden en vriendinnen van de ChristenUnie,

“Ik zou mij wezenloos schamen als wij er niet uitkomen en daardoor de samenleving naast de financieel-economische crisis opzadelen met een politieke crisis. Deze uitspraak die ik deed tijdens de commotie rond het rapport-Davids, ging mij vannacht door het hoofd toen ik nadacht over wat er in de voorafgaande uren was gepasseerd. Tot mijn diepe teleurstelling is het toch gebeurd: het kabinet waar wij drie jaar geleden met overtuiging zijn ingestapt is ten val gekomen. En ik schaam mij daarover.

De eenheid van het kabinetsbeleid inzake de Nederlandse verantwoordelijkheid in Afghanistan was eerder deze week eenzijdig door vice-premier Bos doorbroken. Het kan niet zo zijn dat een publiekelijk verkondigd standpunt van individuele ministers onder dreiging van crisis kan worden verheven tot kabinetsstandpunt. Regeren in een coalitie doe je niet door elkaar voor voldongen feiten te plaatsen, maar door samen of in goed overleg verantwoorde besluiten te nemen.

Tot het laatste moment hebben Eimert van Middelkoop en ikzelf, alsmede Arie Slob in zijn rol als fractievoorzitter, ons ingespannen om tot een oplossing te komen in het ontstane conflict. Tot het laatste moment heb ik de overtuiging gehad dat er een begaanbare weg was te vinden. Maar zelfs toen het perspectief geboden werd dat er op 1 maart een voorstel zou liggen dat voor alledrie de smaldelen bevredigend zou zijn, hebben de bewindslieden van de PvdA daar 'nee' tegen gezegd. Uiteindelijk is voor een kabinet dat eensgezind wil functioneren ook vertrouwen en politieke wil nodig. Met spijt hebben we moeten constateren dat het daaraan uiteindelijk ontbrak.

Op dit moment is het kabinet demissionair. We zullen ons concentreren op de dingen die gedaan moeten worden ten behoeve van de regering van het land, en de voorbereiding van nieuwe verkiezingen voor de Tweede Kamer.

Ik wil langs deze weg iedereen die de ChristenUnie een warm hart toedraagt, en in het bijzonder zij die zich inzetten voor de campagne van de gemeenteraadsverkiezingen en straks weer voor de landelijke verkiezingen, graag bemoedigen. Hoe graag we ook hadden willen verder werken aan de missie van deze coalitie, wij hebben als ChristenUnie alle reden om met opgeheven hoofd de kiezer tegemoet treden om verantwoording af te leggen over hoe we hebben gehandeld en over alles wat we de afgelopen drie jaar in de regering tot stand hebben gebracht.

Tot slot wil ik u vragen om gebed voor iedereen die in deze tijd verantwoordelijkheid draagt voor het besturen van ons land.

Met vriendelijke groet,

Andre Rouvoet vice-premier en politiek leider van de ChristenUnie

(Foto: Jeugd en Gezin, Marie Cecile Thijs)

Vragen en antwoorden over de val van het kabinet

Mon, 22 Feb 2010 10:21:34 +0100

Een kabinet valt over een besluit dat nog niet genomen wordt. Hoe kan dat? Veelgestelde vragen en antwoorden.

Waarom is het kabinet gevallen?

Omdat ministers van PvdA en CDA niet meer het vertrouwen in elkaar hadden dat nodig is om samen te regeren. En ,,waar vertrouwen ontbreekt, is een poging het over de inhoud eens te worden bij voorbaat tot mislukken gedoemd.''

Wat was de aanleiding voor de val van het kabinet?

De PvdA-ministers wilden reeds deze week als kabinetsbesluit naar buiten brengen dat de laatste Nederlandse militair eind dit jaar uit Uruzgan vertrokken is. Dit jaar loopt de huidige missie in Afghanistan hoe dan ook ten einde. Over een vervolg is nog niets besloten, maar de PvdA eiste deze week al de garantie dat een vervolg in dezelfde Afghaanse provincie, Uruzgan, geen optie meer is.

Wat is de rol van vice-premier Bos hierin?

Afgelopen woensdag eiste hij dat de ministerraad reeds deze week een besluit zou nemen. Door het standpunt van de PvdA-ministers zo openlijk te etaleren (ook in het debat van donderdagavond) doorbrak hij de regel dat een kabinet met één mond spreekt. De Tweede Kamerfractie van de PvdA had alle vrijheid om haar mening te verkondigen, maar ministers horen namens het kabinet te spreken.

Waarom blijven de ChristenUnie-bewindslieden zitten?

Omdat het helemaal niet nodig was deze week al een besluit te nemen. Weliswaar was het deze vrijdag de laatste reguliere ministerraad vóór het krokusreces en dus vóór 1 maart, maar als het nodig is kunnen er ook tijdens het reces vergaderingen van de ministerraad bijeengeroepen worden.

De ChristenUnie wilde toch ook geen verlenging in Uruzgan?

Een meerderheid van de Tweede Kamer heeft in september vorig jaar al een motie aangenomen van ChristenUnie-Kamerlid Joël Voordewind en zijn PvdA-collega Martijn van Dam. Daarin staat dat de regering bij een besluit over nieuwe inzet van Nederlandse militairen in Afghanistan ‘nadrukkelijk rekening moet houden’ met eerder gedane beloften en toezeggingen: eind 2010 is de laatste militair weg uit Uruzgan. Maar in het dictum (de opdracht) van de motie werd de eigen, primaire verantwoordelijkheid van het kabinet benadrukt. Het kabinet kreeg destijds tot 1 maart 2010 de tijd om met een voorstel voor een vervolg te komen. Die deadline is nog niet verstreken.

Als de ChristenUnie net als de PvdA een definitief vertrek uit Uruzgan wil, waarom gaan dan juist deze twee partijen uiteen en blijven we achter in een coalitie met het CDA?

Omdat de ChristenUnie in de motie Voordewind en alle debatten die daarna nog gevoerd zijn, heeft vastgehouden aan het oude adagium: de regering regeert, de Kamer controleert. Zo lang het kabinet nog studeert op verschillende opties voor een vervolg op de Taskforce Uruzgan, past het de Tweede Kamer niet om een besluit daarover – positief of negatief – te dicteren. De ChristenUnie heeft in de motie Voordewind een duidelijk signaal afgegeven, maar liet de verantwoordelijkheid liggen waar ze hoort: bij het kabinet. In de recente debatten over de besluitvorming, zeven jaar geleden, over de Nederlandse betrokkenheid bij de inval in Irak, is eens te meer benadrukt hoe belangrijk het is dat Kamer en kabinet zich aan hun rolverdeling houden.

De ChristenUnie heeft de afgelopen drie jaar in de coalitie vaak een brugfunctie vervuld tussen CDA en PvdA. Waarom kon dat nu niet?

Ook tijdens de finale ministerraad hebben de ChristenUnie-ministers tot het laatst geprobeerd de PvdA-collega’s binnenboord te houden. Er lag aan het einde een besluittekst ter tafel naar aanleiding van een voorstel van minister Van Middelkoop. Die tekst kwam erop neer dat het kabinet in lijn met eerdere besluiten van de ministerraad (toen de ministers, ook van de PvdA, nog alle opties openlieten, dus ook in Uruzgan), nu aan de verantwoordelijke ministers zou vragen om vóór 1 maart te komen met een voorstel dat op steun van het kabinet zou kunnen rekenen. Omdat inmiddels wel duidelijk was dat de PvdA-bewindslieden nooit een vervolgmissie in Uruzgan zouden steunen, werd hiermee in feite besloten dat er een vervolg buiten Uruzgan moest komen. De minister van Defensie, Van Middelkoop, zag dat als een begaanbare weg en wilde zich daarvoor tot het uiterste inspannen.

Waarom heeft het kabinet eigenlijk zo lang gestudeerd op opties bínnen Uruzgan, terwijl een meerderheid van de Kamer iets anders wenste?

Omdat het kabinet niet alleen met de politieke wensen in Nederland te rekenen heeft, maar ook met internationale en militaire belangen; met wat verantwoord en veilig is bijvoorbeeld. Een kleine trainingsmissie in Uruzgan, met veel minder mensen dan nu, zou aan die criteria kunnen voldoen.

Hebben de Tweede Kamerfractie en de ministers van de ChristenUnie al die maanden tegenover elkaar gestaan?

Allerminst, maar Kamerleden en bewindslieden hebben wel een verschillende verantwoordelijkheid. Zeker de minister van Defensie zit niet in het kabinet om allereerst partijbelangen te verdedigen, maar om te zoeken wat goed is voor heel Nederland, voor de Afghanen en niet in de laatste plaats ook voor de krijgsmacht. De regering regeert, de Kamer controleert, dus als het kabinet met een overtuigend voorstel was gekomen voor een kleine trainingsmissie in de Uruzgan, dan had de Tweede Kamerfractie daar niet op een vooringenomen en dogmatische, maar op een kritisch controlerende wijze naar gekeken. Tegelijk hebben de ministers ook rekening te houden met de politieke realiteit: is er draagvlak in de ministerraad en vervolgens ook in de Kamer. Binnen het kabinet was zeker na het debat van donderdagavond zonneklaar dat een voorstel voor nieuwe militaire inzet in Uruzgan kansloos was.

Waarom heeft de Tweede Kamerfractie van de ChristenUnie zich reeds in september vorig jaar tegen verlenging in Uruzgan gekeerd?

Omdat de fractie vond dat het kabinet moest handelen in lijn met de verwachtingen die waren gewekt bij de krijgsmacht, de bevolking en de Tweede Kamer. Ook moest er rekening gehouden worden met de spankracht van de krijgsmacht die na een periode van twee jaar en daarna nog eens een verlenging van twee jaar een enorme krachtsinspanning heeft geleverd. De fractie overwoog daarbij dat (militaire) betrokkenheid van Nederland bij Afghanistan ook op andere wijze dan via een verlenging zou kunnen worden vormgegeven.

Wat heeft fractievoorzitter Arie Slob daarover deze week gezegd in de Kamer?

,,Mijn fractie verzoekt de regering over de militaire missie in Afghanistan om zich te houden aan de eerder gemaakte afspraken met en de uitspraken van de Kamer. ….(zoals) de breed ondersteunde motie-Voordewind/Van Dam. Daarin staat dat het kabinet conform de artikel 100-procedure een eigen verantwoordelijkheid draagt voor het nemen van besluiten die tot doel hebben, over te gaan tot het uitzenden van militairen. Dat past in de verhouding tussen de regering en de Kamer. In die motie wordt de regering verzocht om bij het nemen van een besluit nadrukkelijk rekening te houden met de wens van onder andere mijn fractie. Die wens houdt in dat vóór 1 december 2010 alle Nederlandse militairen uit Uruzgan moeten worden teruggetrokken en dat Nederland geen nieuwe missie in Uruzgan op zich neemt.’’

Wat gebeurt er nu de PvdA-ministers hun ontslag hebben aangeboden aan Hare Majesteit?

Dat hangt mede af van de adviezen die de Koningin aanstaande maandag van diverse adviseurs krijgt. Zij moet allereerst beslissen of ze het ontslagverzoek van de PvdA-bewindslieden aanvaardt. Doet zij dit, dan moeten de vrijgevallen posten worden opgevuld. Dat kan onder meer door zittende bewindslieden van CDA en ChristenUnie meer dan één portefeuille te laten beheren. Veel kan er niet geregeerd worden de komende maanden: het interimkabinet dat overblijft na het vertrek van de PvdA-collega’s moet vooral zorgen dat er binnen drie maanden verkiezingen worden gehouden. Daarnaast kan het geen ingrijpende, controversiële voorstellen doen in de Tweede Kamer.

Betekent het feit dat de ChristenUnie nu samen met het CDA in één kabinet blijft zitten, dat er alsnog besloten wordt tot een vervolgmissie in Uruzgan?

Nee. Daar is geen draagvlak voor in de Tweede Kamer, en het interimkabinet zal geen controversiële besluiten nemen.

Rouvoet en Slob over val kabinet: 'Diep triest'

Sat, 20 Feb 2010 19:47:59 +0100

Vice-premier Rouvoet is ,,verdrietig en beschaamd'' over de val van het kabinet Balkenende IV, afgelopen nacht. Dat de coalitie het niet eens kon worden over een vervolg op de ISAF-missie in Uruzgan noemt hij een ,,bittere teleurstelling''. Na een urenlang kabinetsberaad trokken vannacht even voor vier uur de PvdA-bewindslieden zich terug uit het kabinet. Naar de overtuiging van Rouvoet was dat niet noodzakelijk, en was het met het oog op de grote opgaven waarvoor het kabinet staat ook onverantwoord.

Arie Slob was zaterdag (20/2) te gast bij Radio 1-programma Tros Kamerbreed

,,De missie van dit kabinet was nog niet klaar'', aldus Rouvoet. De ChristenUnie vice-premier heeft zich tot het laatste moment ingezet voor een oplossing die voor alle drie de coalitiepartijen aanvaardbaar zou kunnen zijn. Dat de ministerraad zich niet de tijd gegund heeft om een door de meerderheid gedragen vervolg op de Uruzgan-missie uit te werken, kan Rouvoet niet rijmen met de verantwoordelijkheid die het kabinet draagt om de economische crisis te bestrijden.

Diep triest
,,Onbegrijpelijk en diep triest.'' Dat zegt fractievoorzitter Arie Slob naar aanleiding van de breuk in het kabinet Balkenende IV. ,,Dit is slecht voor het land. In een tijd van economische crisis moeten ministers optreden in plaats van aftreden. Om voor mij onbegrijpelijke redenen zijn de ministers van de PvdA toch uit het kabinet gestapt.''
De aanleiding voor dit vertrek was dat het kabinet nog niet kon komen tot afspraken over de Nederlandse aanwezigheid in Afghanistan. Slob begrijpt niet waarom de PvdA-ministers nu al een uitspraak hebben willen forceren. ,,De Tweede Kamer had het kabinet nog tot 1 maart de tijd gegeven om met een standpunt over een eventueel vervolg op de missie in Uruzgan te komen. Deze week is dat in de Tweede Kamer zelfs nog een keer herhaald door PvdA-collega Mariëtte Hamer. Het is te meer onbegrijpelijk omdat het kabinet ook bereid was andere opties dan aanwezigheid in Uruzgan te onderzoeken.''

Zoals bekend was ook de fractie van de ChristenUnie van mening dat in 2010 de Nederlandse militairen Uruzgan zouden moeten verlaten. Slob: ,,Maar wij hebben wel altijd de eigen verantwoordelijkheid van het kabinet voor dit soort zaken benadrukt en zien ook geen enkele geen enkele aanleiding om nu al voor de afgesproken datum van 1 maart een beslissing te forceren.'' Het standpunt van de ChristenUniefractie was daags voor de finale ministerraad nog ondubbelzinnig door Slob onder woorden gebracht in een langdurig spoeddebat.

(Foto: ANP / Valerie Kuypers)

ChristenUnie: vernieuw platvisvloot

Fri, 19 Feb 2010 16:34:38 +0100

De ChristenUnie is enthousiast over het Masterplan Transitie Visserijvloot, waarin voorgesteld wordt om de visserijvloot te vernieuwen. Dit plan is voor de sector de kans op het gebied van milieuvriendelijkheid en toekomstbestendigheid. Kamerlid Ernst Cramer, vandaag op werkbezoek op Urk: ,,Een vernieuwing van de vloot is cruciaal."

En: ,,Het biedt werkgelegenheid in en vergroening van de visserijsector. De sector heeft het moeilijk en ik vind dat de minister deze kans moet bieden.”

Het werkbezoek bestaat uit gesprekken met burgemeester Kroon en vertegenwoordigers van de visserijsector. Ook is een bezoek gebracht aan Gibo Groep accountants, die het Masterplan opstelde. Naast Cramer is ook een afgevaardigde van de ChristenUnie-Eurofractie aanwezig.

'Vooruitlopen op het kabinet, daar doet mijn fractie niet aan mee'

Sat, 20 Feb 2010 13:57:35 +0100

Het kabinet moet z'n verantwoordelijkheid nemen, en zo snel als mogelijk en verantwoord is een besluit nemen over het vervolg op de ISAF-missie in Uruzgan. Daarbij moet de regering heel nadrukkelijk rekening houden met de wens van een meerderheid van de Tweede Kamer, waaronder de ChristenUnie-fractie, namelijk dat eind dit jaar alle Nederlandse militairen weg zijn uit Uruzgan.

Dat zei fractievoorzitter Arie Slob gisteren in een spoeddebat in de Tweede Kamer, naar aanleiding van uitspraken van vice-premier Bos eerder deze week. Bos verklaarde in de media dat de PvdA vandaag een besluit van de ministerraad eist, dat er geen vervolgmissie in Uruzgan komt. Slob: ,,Wij ontzeggengeen enkele minister het recht op een mening, maar het kabinet behoort met één mond te spreken.''

Slob wees op de afspraken tussen Kamer en regering over een zorgvuldige wijze van besluitvorming. Die afspraken houden ook in dat de Kamer zijn oordeel over een verzoek van de NAVO (waarvan het kabinet via een notificatiebrief kennis geeft) opschort tot het moment dat het kabinet daarover een besluit heeft genomen. Om die reden stelt de ChristenUniefractie zich tot op heden zeer terughoudend op. Slob: ,,Alleen op die manier kunnen we recht doen aan het aloude adagium: de regering regeert en de Kamer controleert.'' De ChristenUnie hecht daaraan, ,,niet vanwege een soort procedurele overgevoeligheid, maar vanwege het feit dat het een inhoudelijk zwaar onderwerp betreft waarbij in geval van de missie in Uruzgan een kleine 2000 militairen zijn betrokken, die daar in uiterst moeilijke omstandigheden en niet zonder gevaar voor hun leven hun werkzaamheden verrichten.''

Slob vroeg de regering wel opnieuw om nadrukkelijk rekening te houden met eerder gedane toezeggingen, én met de wens van een meerderheid van de Tweede Kamer (waaronder de ChristenUniefractie). ,,Die wens houdt in dat vóór 1 december 2010 alle Nederlandse militairen uit Uruzgan moeten worden teruggetrokken en dat Nederland geen nieuwe missie in Uruzgan op zich neemt.''

De integrale spreektekst van Arie Slob in eerste termijn:

Voorzitter. Deze week hebben wij een debat gevoerd over het rapport van de commissie-Davids. Als dit rapport ons iets duidelijk heeft gemaakt, is dat het feit dat de communicatie tussen de Kamer en de regering uiterst nauw luistert op de momenten dat er nagedacht wordt over het uitzenden van militairen, of over het geven van politieke steun aan de uitzending van militairen door andere landen. Niet voor niets is de afgelopen jaren de wijze van communicatie daarover tussen de Kamer en de regering voor eerstgenoemde een groot onderwerp geweest. Er is al verwezen naar de motie-Van Aartsen/Bos, maar we zouden ook kunnen verwijzen naar de uitermate precieze procedureafspraken, zoals de artikel 100-brief en het toetsingskader.

Een van de afspraken is dat, als er een verzoek van de NAVO komt voor het verlenen van militaire steun waar ook ter wereld, de regering de Kamer daarvan op de hoogte brengt door middel van een zogenaamde notificatiebrief. De Kamer neemt daarvan dan kennis en wacht vervolgens op de uitkomst van de besluitvorming van het kabinet. De ChristenUnie-fractie hecht zeer aan de naleving van deze afspraken. Zij hecht daaraan niet vanwege een soort procedurele overgevoeligheid, maar vanwege het feit dat het een inhoudelijk zwaar onderwerp betreft waarbij in geval van de missie in Uruzgan een kleine 2000 militairen zijn betrokken, die daar in uiterst moeilijke omstandigheden en niet zonder gevaar voor hun leven hun werkzaamheden verrichten.

Doordat bewindspersonen de afgelopen dagen in de media uitspraken hebben gedaan over het recente NAVO-verzoek, is er inbreuk gemaakt op de zojuist door mij genoemde afspraken tussen de Kamer en de regering. Mijn fractie betreurt dat zeer. Zij ontzegt geen enkele minister het recht op een mening, maar het kabinet behoort met één mond te spreken. Mijn fractie zit als het dit soort onderwerpen betreft niet te wachten op de partijpolitieke opvattingen van individuele bewindspersonen. Ik wil dan ook graag van het kabinet opheldering over deze situatie.

Mijn fractie verzoekt de regering over de militaire missie in Afghanistan om zich te houden aan de eerder gemaakte afspraken met en de uitspraken van de Kamer. Wat het laatste betreft, zijn er in het debat van 30 september 2009 twee uitspraken gedaan. De eerste uitspraak is vastgelegd in de motie-Van der Staaij, waarvoor de heer Van der Vlies al aandacht vroeg. De tweede afspraak is vastgelegd in de breed ondersteunde motie-Voordewind/Van Dam. Daarin staat dat het kabinet conform de artikel 100-procedure een eigen verantwoordelijkheid draagt voor het nemen van besluiten die tot doel hebben, over te gaan tot het uitzenden van militairen. Dat past in de verhouding tussen de regering en de Kamer. In die motie wordt de regering verzocht om bij het nemen van een besluit nadrukkelijk rekening te houden met de wens van onder andere mijn fractie. Die wens houdt in dat vóór 1 december 2010 alle Nederlandse militairen uit Uruzgan moeten worden teruggetrokken en dat Nederland geen nieuwe missie in Uruzgan op zich neemt.

Dit is de feitelijke huidige situatie. Het is een weergave van de uitspraken van de regering tegenover de Kamer, de afspraken tussen beide en de uitspraken van de Tweede Kamer. Ik roep het kabinet nu op om zijn verantwoordelijkheid te nemen. Dat betekent dat het een besluit neemt. Wij verwachten dat het kabinet zo snel mogelijk daarna de Kamer over de uitkomst informeert. Alleen op die manier kunnen we recht doen aan het aloude adagium: de regering regeert en de Kamer controleert.

De tekst van Arie Slob in tweede termijn:

Voorzitter. Laat ik van mijn hart geen moordkuil maken. Dit soort debatten zijn gezien de aanleiding onvermijdelijk, maar zij doen de politiek geen goed. Dat zeg ik niet omdat het kabinet mede door de fractie van de ChristenUnie wordt gedragen, want dat vond ik ook al in vorige kabinetsperiodes toen mijn fractie nog in de oppositie zat en ook met enige regelmaat dit soort debatten werden gehouden. Ik moest daar nog even aan denken tijdens de stoelendans van de minister-president en viceminister-president Bos in de eerste termijn. Ik moest ook denken aan een debat dat in oktober 2005 plaatsvond, een gelijksoortig debat waarbij ook toen een gelijksoortige stoelendans met andere mensen plaatsvond. Er zijn mensen in deze zaal die daaraan nog herinneringen hebben.

In eerste termijn heb ik namens mijn fractie het kabinet gevraagd zijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik wil dat nu graag herhalen. Naar het oordeel van mijn fractie moet het kabinet komen tot een besluit op de plaats waar dat hoort. Bij kabinetsberaadslagingen en het nemen van besluiten is dat de Trêveszaal. Daarbij hoort dat ook nadrukkelijk wordt rekening gehouden met eerdere uitspraken van de Kamer. Ik heb daar in eerste termijn op gewezen. Ik dank zowel de minister-president als de minister van Buitenlandse Zaken die in hun termijn hebben laten merken dat deze uitspraak nog op hun netvlies staat.

Dat brengt mij tot de motie die mevrouw Kant heeft ingediend. Mijn fractie steunt deze motie niet. Als er kritiek is op het kabinet omdat het zich niet houdt aan de afspraken die zijn gemaakt tussen de regering en het kabinet, of omdat individuele kabinetsleden daarvan zijn afgeweken, dan past het de Kamer gelet op die motie niet om precies hetzelfde te doen. Mevrouw Kant, uw motie is namelijk in tegenspraak met de afspraken die zijn gemaakt conform artikel 100. De Kamer heeft met de regering afgesproken dat, als er een brief of een verzoek van de NAVO komt, de Kamer daarvan in kennis wordt gesteld via een notificatiebrief. Dan wacht de Kamer tot uiteindelijk een besluit in de ministerraad is genomen. Dan dient de Kamer geen moties in die op dat besluit vooruitlopen en in dit geval raken aan het verzoek van de NAVO dat is ingediend. Daaraan doet mijn fractie in ieder geval niet mee.

Rouvoet blij met bewezen meerwaarde programmaministeries

Fri, 19 Feb 2010 10:07:22 +0100

'Het bewijst dat we goede keuzes gemaakt hebben en op de goede weg zijn. Bovenal is dat positief voor de jongeren, gezinnen en de mensen in de wijken voor wie we ons inzetten.' Met deze woorden reageert minister Rouvoet op een onderzoek van Berenschot naar het fenomeen programmaministerie. Berenschot concludeert daarin dat zowel Jeugd en Gezin, als Wonen, Wijken en Integratie een 'duidelijke meerwaarde hebben gedemonstreerd in hun beider beleidsvelden'.

In het onderzoeksrapport “De koning van het schaakbord of Jan zonder land?” beschrijven adviseurs van Berenschot de ervaringen met het nieuwe politiek-bestuurlijke fenomeen van programmaministeries. Ook worden aanbevelingen voor een volgende kabinetsperiode gedaan.

Programmaministerie
Het huidige kabinet van CDA, PvdA en ChristenUnie koos bij zijn aantreden in 2007 ervoor om twee belangrijke politiek-maatschappelijke thema’s (Jeugd & Gezin en Wonen, Wijken en Integratie) via een programmaministerie aan te pakken. Bedoeling was een effectieve, flexibele en integrale aanpak te ontwikkelen, die boven de bestaande verkokering zou uitstijgen. Naast politiek-bestuurlijke aansturing op het niveau van een minister, moest een geïntegreerde ambtelijk-organisatorische aanpak deze beleidsthema’s forse stappen verder brengen.

Nuttig
Berenschot velt een positief oordeel over de programmaministeries. Zowel Jeugd en Gezin als Wonen, Wijken en Integratie hebben veel aandacht op beide portefeuilles weten te vestigen. Ook vormen ze een ‘nuttig instrument om middelen, mensen en expertise rondom een brandende kwestie te mobiliseren en om verkokerd denken op betreffende terreinen te bestrijden’. Voor Jeugd en Gezin geldt dat er door Rouvoet sprake is van een “vice-premier bonus”.

Als een belemmering voor het functioneren van programmaministeries noemt Berenschot dat programmaministerschappen nog een “Fremdkörper” zijn in een klassiek kabinet. Berenschot beveelt dan ook aan om met programmaministeries ‘door te experimenteren en door te leren’.

Rouvoet is blij met de conclusies en aanbevelingen van Berenschot: ‘Een bevestiging van hoe we het ook zelf ervaren’. De minister voor Jeugd en Gezin wijst in zijn reactie ook op een rapport van de Raad voor het openbaar bestuur. Vorig jaar juni concludeerde de Rob al dat ook in een volgend kabinet weer programmaministers zouden moeten zitten.

(Jeugd en Gezin, 18 februari 2010)

Lees ook het persbericht: 'Volgend kabinet beter af met meer programmaministers' op de website van Berenschot

Wiegman: Overheid moet niet wegkijken bij asbest

Thu, 18 Feb 2010 14:19:08 +0100

Het kabinet heeft te weinig oog voor asbeststortplaatsen. Uit onderzoek blijkt dat maar liefs 73% van de stortplaatsen niet (geheel) volgens de regels werkt. Dat is veel te veel, aldus Kamerlid Esm� Wiegman vandaag in een debat over asbest. ,,Is de regelgeving zo complex dat er een schaap met 5 poten wordt gevraagd?"

Uit onderzoek blijkt dat maar liefs 73% van de stortplaatsen niet (geheel) volgens de regels werkt. Dat is veel te veel, aldus Kamerlid Esmé Wiegman vandaag in een debat over asbest. ,,Is de regelgeving zo complex dat er een schaap met 5 poten wordt gevraagd?”

Het asbest is van ons allemaal. Het zit in onze huizen en gebouwen. Uit brieven en gesprekken krijgt Wiegman echter de zorgelijke indruk dat niet iedereen zich eigenaar toont van waar hij verantwoordelijk voor is. Zelfregulering blijkt niet naar tevredenheid te functioneren. Het certificeringssysteem lijkt een papieren tijger; het kabinet haalt stevig uit naar gemeenten. Gemeenten geven blijk via een stevige brief van de VNG dit niet terecht te vinden. De rol van de provincies komt in de kabinetsbrieven nauwelijks aan de orde. Wiegman: ,,De burger maakt zich ondertussen zorgen. Dat is zichtbaar in een plaats als Sliedrecht, waar ik vorige week op werkbezoek was, waar een heftige discussie plaatsvindt over de asbeststort in de Derde Merwedehaven.”

Wiegman vroeg de minister aan de hand van de casus Derde Merwedehaven en met de kritiek van de VNG uiteen te zetten wie waarvoor verantwoordelijk is en wat dat betekent voor de besluitvorming. De stortplaats redeneert vanuit acceptatieplicht, de gemeente voelt zich verantwoordelijk, de provincie is medeverantwoordelijk. ,,Wie heeft hier het laatste en doorslaggevende woord? De burger, de gemeente, de provincie, of het geld...?” vraagt Wiegman zich af.

Slob: Regering, hou hoofd koel en regeer

Sat, 20 Feb 2010 13:58:10 +0100

Arie Slob bracht vandaag een werkbezoek aan Arnhem en Apeldoorn. Hij hield zich op de hoogte van de ontwikkelingen in Den Haag maar weigerde zich door paniekerige nieuwsberichten naar Den Haag te laten lokken. Slob: ,,Ik roep alle kabinetsleden op het hoofd koel houden. Mijn enige, dringende eis in hun richting is: regering, regeer!"

En: ,,Ministers horen niet via de pers partijpolitiek commentaar te geven op een Navobrief, ze moeten hun ministeriele verantwoordelijkheid nemen in de ministerraad en zo snel als mogelijk en verantwoord is een besluit nemen over de diverse opties die mogelijk zijn om in Navoverband onze internationale verantwoordelijkheid voor Afghanistan waar te maken. Als dat kabinetsbesluit gevallen is, komt de Kamer aan zet om haar controlerende taak uit te oefenen. Tot die tijd hou ik me in, hoe moeilijk dat ook is; het zou volgens mij geen kwaad kunnen als anderen dat ook doen.''

WI ChristenUnie lanceert DVD'tje

Sat, 20 Feb 2010 13:52:41 +0100

De ChristenUnie wil het jubileumjaar benutten om op compacte wijze helder te maken waar de partij voor staat en wat ze beoogt. Als kapstok voor dat project heeft het wetenschappelijk instituut van de ChristenUnie een dvd-tje ontwikkeld. Die drieletter combinatie staat voor de waarden: dienstbaarheid, vrijheid en duurzaamheid. Het Nederlands Dagblad doet verslag.

Door ND-redacteur Piet H. de Jong

HILVERSUM - ,,Ik merk dat er grote behoefte aan een samenvattende visie is’’, vertelt Geert Jan Spijker, medewerker van het wetenschappelijk instituut van de ChristenUnie. Veel mensen lezen niet de veelal dikke publicaties die in de loop van de jaren door kopstukken van de partij zijn geschreven, heeft hij bemerkt. Ook is de achterban van de ChristenUnie diverser geworden. ,,Dat vraagt erom onze visie explicieter te verwoorden.’’

,,In mijn contacten met lokale bestuurders heb ik ervaren dat ze niet altijd goed weten wat het betekent dat de ChristenUnie in de christelijk-sociale traditie staat. Sommigen denken dat dat een aanduiding is voor linkse politiek. Die traditie gaat evenwel terug op de grondleggers van de antirevolutionaire politiek, Guillaume Groen van Prinsterer en Abraham Kuyper. De christelijk-sociale traditie legt nadruk op het opkomen voor kwetsbaren én het belang van onderscheiden verantwoordelijkheden.’’ Dat laatste verwijst naar het ordeningsprincipe dat bekend werd onder de naam ‘soevereiniteit in eigen kring’. De staat heeft een beperkte bevoegdheid naast andere ‘kringen’, zoals gezin en kerk.

Volgende week vrijdag organiseert het instituut van de ChristenUnie een symposium over dit thema. Over elk van de drie waarden komt na de zomer een boek uit. In oktober wordt er een congres georganiseerd over de waarde ‘vrijheid’.

,,Het is’’, zegt Spijker, ,,typerend voor de ChristenUnie dat er zoveel aandacht is voor de sociale verbanden in de samenleving. Niet voor niets hebben Kars Veling, Roel Kuiper en André Rouvoet daar in hun boeken veel nadruk opgelegd. Focus op dienstbaarheid in de samenleving is daarmee onderscheidend voor mijn partij. In tegenstelling tot socialisten, die de overheid centraal stellen, en liberalen die het individu voorop zetten, wil de ChristenUnie het belang van de samenleving benadrukken. Tegelijk is een overheid nodig om kwaad te bestrijden en voorwaarden te scheppen voor de samenleving.’’

Vrijheid
Een spannende term vandaag de dag is ‘vrijheid’. Ook Geert Wilders werpt zich op als kampioen van het vrije woord. ,,Wij onderscheiden levensbeschouwelijke en maatschappelijke vrijheid. Bij het eerste is het begrip tolerantie cruciaal, legt Spijker uit. ,,Daarmee wordt het verschil met de theocratische insteek van de SGP helder. Dat komt vooral tot uiting op het punt van de godsdienstvrijheid. De ChristenUnie is daar volmondig voorstander van, ook als dat als pijnlijk wordt ervaren. Belangrijk is het besef dat tarwe en onkruid samen opgroeien en dat Gods Koninkrijk niet met kracht maar door de Geest komt. Professor Jochem Douma schreef ooit dat wie Schrift zegt, ook tolerantie zegt. Dat is voor ons een principiële notie.’’

Met het vrijheidsbegrip neemt de ChristenUnie ook stelling tegen de opvatting van de PVV van Wilders, die wel met dat begrip schermt maar minderheden (moslims) daarvan wil uitsluiten. ,,Vrijheid is van iedereen en geloof is ook voor het publieke domein’’, licht Spijker toe. ,,Het is belangrijk dat heel helder te blijven zeggen. Soms lijkt het alsof we in Nederland bang geworden zijn voor diversiteit en verscheidenheid. Als we vrijheid en tolerantie niet goed beschermen dreigen we terecht te komen in een seculiere meerderheidscultuur. Als partij moeten we hier duidelijk stelling betrekken’’, aldus Spijker.

Met maatschappelijke vrijheid wil de ChristenUnie mensen in de eerste plaats aanspreken in hun sociale context. De overheid heeft slechts beperkte invloed. ,,Neem de opvoeding, dat is een taak van de ouders. Mensen moeten in onderlinge relatie en verbanden zich kunnen ontplooien. Vrijheid mag je daarom nooit loskoppelen van dienstbaarheid en duurzaamheid. Vrijheid zonder doel bestaat niet, vrijheid is ook niet los verkrijgbaar. Je hebt vrijheid nodig om God en de ander te dienen. Echte vrijheid realiseert zich in gemeenschap.’’

De kritiek van de VVD op de ChristenUnie dat het mensen betuttelt, verwerpt Spijker. ,,Dat is te gemakkelijk. Neem het streven van minister André Rouvoet; dat is er op gericht de eigen kracht van het gezin te herstellen. Daarom wil hij ouders laten toerusten tot verantwoordelijkheid. Pas in noodsituaties, denk aan kindermishandeling, komt de overheid er aan te pas, omdat het tot taak heeft op te komen voor kwetsbaren.

Duurzaamheid
De waarde duurzaamheid koppelt de ChristenUnie aan de ‘triple-p-gedachte’. ,,We ‘vertalen’de trits ‘people, planet, profit’ in: rechtvaardigheid, rentmeesterschap, relevantie. Met dat laatste wil de ChristenUnie, meer dan het CDA tot dusver, werk maken van een duurzame economie,’’ vertelt Spijker. ,,Het is van groot belang dat we ons inzetten voor een leefbare en rechtvaardige wereld, ver weg en dichtbij. Er moet meer urgentie in komen, is onze boodschap. In veel gevallen, zie bijvoorbeeld de aanpak van Q-koorts, overheersen economische belangen.’’

In plaats van ‘winst’ wil de partij van Spijker toe naar het begrip ‘relevantie’ centraal zetten. Heeft een product toegevoegde waarde? Welke echte behoeften bevredigt dat? Hoe dat precies zijn politieke vertaling krijgt laat Spijker over aan de opstellers van het verkiezingsprogramma. ,,Belangrijk is dat wij als partij echt werk willen maken van duurzaamheid.’’

,,Tegelijk is er het besef dat wij de aarde niet redden, het is God die alles leidt en Zijn Koninkrijk doet komen. We zijn geen utopisten. Dat is een geruststellende gedachte en het roept ons ook op het gebed niet te verwaarlozen. Het gebed moet voor onze partij essentieel zijn. Wij zijn zondige, beperkte mensen die moeten leren nederig te willen zijn. Het gebed leert ons dienstbaar te zijn en is zo een belangrijk wapen tegen machtsmisbruik.’’

(Bron: Nederlands Dagblad, 17 februari)

Meer informatie over DVD op http://wi.christenunie.nl/dvdsymposium

AOW-toeslag voor jongere partner niet vervroegd afgeschaft

Tue, 16 Feb 2010 22:29:27 +0100

De ChristenUnie is blij dat de AOW-partnertoeslag voor een partner jonger dan 55 jaar niet reeds in 2011 wordt afgeschaft, zoals het kabinet eerder van plan was. Kamerlid Cynthia Ortega: ,,Wij hebben in de Kamer onze bedenkingen tegen dit voornemen kenbaar gemaakt. Ik ben bijzonder blij dat de staatssecretaris van de maatregel afziet.''

Vandaag maakte staatssecretaris Klijnsma van Sociale Zaken en Werkgelegenheid bekend dat ze afziet van vervroegde afschaffing van de AOW-partnertoeslag per 1 januari 2011, voor de groep nieuwe AOW’ers met partners jonger dan 55 jaar. De ChristenUnie had grote bezwaren tegen deze vervroegde afschaffing vanwege de korte termijn waarop deze van kracht zou worden. Cynthia Ortega: ,,Mensen hebben bij de voorbereiding op hun oude dag rekening gehouden met een toeslag, en kunnen niet een jaar vantevoren nog maatregelen te treffen om het gat te dichten dat ontstaat wanneer die toeslag wegvalt.''

Op verzoek van de ChristenUnie en andere partijen in de Tweede Kamer heeft staatssecretaris Klijnsma onderzocht of het mogelijk was de scherpe kanten van de voorgenomen maatregel te verzachten. De bewindsvrouw maakte vandaag bekend dat er in dat geval weinig zou overblijven van het beoogde bezuinigingseffect; ,,je moet je afvragen of het verstandig is om aan deze ingreep vast te houden. Zeker ook gelet op de ingrijpende gevolgen die het in individuele gevallen kan hebben. Daarom heb ik besloten de vervroegde afschaffing niet door te laten gaan,” aldus Klijnsma.

Het financiële gat dat hierdoor ontstaat, wordt deels gedicht door de al aangekondigde algemene korting op de AOW-partnertoeslag te verhogen naar 8 procent. Overigens geldt deze korting op de AOW-partnertoeslag niet voor mensen met een huishoudinkomen van minder dan 20.000 euro. De AOW-partnertoeslag wordt in 2015 helemaal afgeschaft voor alle nieuwe AOW’ers. Het kabinet heeft dit in 1995 besloten vanwege de verdergaande individualisering en de emancipatie van vrouwen.

Zie voor meer informatie de website van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

Rouvoet: 'De knop moet twee keer om in de jeugdzorg'

Tue, 16 Feb 2010 10:34:54 +0100

"Omdat opvoeding eerst en vooral de taak van de ouders is, is de inzet van deze minister voor Jeugd & Gezin erop gericht om gezinnen en hun sociale netwerk te versterken." Dat zei Andr� Rouvoet afgelopen maandag op het Groningse congres voor Jeugd & Gezin in Zuidhorn.

“We moeten eerder, maar vooral lichtere hulp en ondersteuning geven, zodat gezinnen erop leren vertrouwen dat ze hun eigen dingen kunnen oplossen, zeker met steun vanuit de eigen omgeving. Als we erin slagen om die knop om te krijgen, zullen we de toeloop naar gespecialiseerde voorzieningen kunnen stoppen en kan de Jeugdzorg zich veel meer richten op de kinderen en gezinnen met complexe problemen, die het nu helaas vaak zonder de juiste zorg moeten doen."

Samenwerking
Rouvoet signaleert dat nog onvoldoende wordt samengewerkt door de verschillende instanties rond kinderen. “Bij dat laatste spelen gemeenten die heel dicht bij de mensen staan een cruciale rol. Zij moeten samenwerking volgens '1 gezin, 1 plan' realiseren vanuit het Centrum voor jeugd en gezin. Ook daar moet de knop dus om.”

“Een overgrote meerderheid van jongeren weet zich in deze samenleving uitstekend te redden. Toch is er een grote groep jongeren voor wie alle vrijheid van tegenwoordig te weinig houvast geeft: er is sprake van schooluitval, schulden, alcoholmisbruik en agressie op straat. Ik vind dat je daarover niet moet klagen of etiketten plakken. Maar ik constateer wel: nooit eerder steeg het beroep op jeugdzorg zo hard als nu. We moeten de problematiek dus niet onderschatten. En het is natuurlijk prachtig dat er veel hulp en zorg beschikbaar is voor de jeugd. Maar de keerzijde van de medaille is dat ouders en opvoeders steeds afhankelijker worden van die hulpverlening.”

We moeten ervoor zorgen dat gezinnen vroegtijdig ondersteuning en advies krijgen zodat ouders en verzorgers hun gezin op de rails houden. Daarmee is mijn inzet er dus op gericht om zoveel mogelijk te voorkómen dat de overheid achter de voordeur hoeft te komen door gezinnen te versterken. En ten tweede: we moeten ervoor zorgen dat de hulpverleners veel beter samenwerken. Het blijft de plicht om bij ernstige problemen met ouders en kinderen in te grijpen. Maar dan moet dat wel in samenhang gebeuren.

Arie Slob ook weer beschikbaar voor Tweede Kamer in 2011

Mon, 15 Feb 2010 11:42:47 +0100

Arie Slob heeft nagedacht en gebeden over zijn toekomst als lid van de Tweede Kamerfractie van de ChristenUnie. En hij is er over uit: Hij is graag beschikbaar na 2011. Dat zei huidig fractievoorzitter Slob zaterdag in gesprek met het Nederlands Dagblad. Het was voor de parlementari�r geen eenvoudige beslissing: "Het was een zoektocht: waar wil God mij hebben?"

"Soms kun je gewoon niet goed onder woorden brengen waarom je twijfelt’’, zegt Arie Slob. De afgelopen maanden ging hij naar eigen zeggen door ,,een heel zwaar denkproces’’ of hij zich wel opnieuw beschikbaar zou moeten stellen voor de ChristenUnie-lijst. ,,Het was een zoektocht: waar wil God mij hebben? Ik ben heel blij dat André Rouvoet zich weer als lijsttrekker wil inzetten. Tegelijk was voor mij de vraag: welke toegevoegde waarde heb ik voor de lijst? Ik had het voor mijzelf niet helemaal scherp.’’

Gebed
Het is niet dat hij geen steun kreeg van mensen om hem heen. ,,Die was er. Maar ik wil ook ruimte bieden aan anderen’’, zegt Slob met het oog op zijn fractie, die naast hemzelf bestaat uit vijf mensen die deze periode voor het eerst Kamerlid zijn. ,,Misschien kan ik mezelf ook nog op andere plaatsen nuttig maken, heb ik mij afgevraagd.’’ Maar na gebed en gesprekken – ,,in die volgorde’’ – heeft Slob het besluit genomen dat hij opnieuw beschikbaar is voor de kieslijst. ,,Naast gesprekken met mijn vrouw, heeft God mensen op mijn weg geplaatst die mij in deze beslissing hebben bevestigd.’’ Bijvoorbeeld een kritische kiezer die de ChristenUnie aanvankelijk harde verwijten maakte over de inzet voor asielzoekers, maar na een gesprek met Slob zijn excuses aanbood. Of oud-schaatser Marnix ten Kortenaar, met wie de ChristenUnie-fractieleider ,,een mooie ontmoeting had’’. ,,God gebruikt soms andere mensen om dingen duidelijk te maken. Opeens was ik er uit.’’

Anders dan bijvoorbeeld in 2003 – toen hij nadrukkelijk vroeg om de tweede plek op de lijst – stelt Slob ditmaal geen voorwaarden aan zijn beschikbaarheid. ,,Het is absoluut geen vanzelfsprekendheid dat we na deze periode weer aan een kabinet deelnemen. Het is tegelijk ook niet uitgesloten, maar welke rol ik in de toekomst ga spelen, laat ik open.’’ Donderdag maakte Arie Slob zijn besluit bekend in de fractie, waar hij naar eigen zeggen louter positieve reacties kreeg.

(Het volledige interview is te lezen in het Nederlands Dagblad van zaterdag 13 februari 2010)

ChristenUnie: Meer ruimte voor Midden- en Kleinbedrijf

Mon, 15 Feb 2010 09:56:09 +0100

Tweede Kamerlid Cramer (ChristenUnie) maakt zich zorgen over de beperkte mogelijkheden voor MKB-bedrijven om in aanmerking te komen voor grote opdrachten voor weg- en waterbouw. Het Kamerlid bezocht vrijdag samen met fractievoorzitter Arie Slob aannemersbedrijf De Koning in Papendrecht. Ze spraken daar met de aannemer over deze problematiek.

,,Bij mijn werkbezoek merk ik dat aanbestedingen zo ingericht worden dat alleen hele grote bedrijven hiervoor in aanmerking komen. Dit botst met de afspraak in het coalitieakkoord, waarin staat dat er meer ruimte moet komen voor MKB-ers.’’ De ChristenUnie gaat hierover Kamervragen stellen.

Binnenvaart is het hart van de sector
De ChristenUnie is blij met inzet van Staatssecretaris Huizinga op het uitbreiden van de waterinfrastructuur om het vervoer over water te verbeteren. De Tweede Kamerfractie is vandaag op bezoek in Papendrecht en Sliedrecht. Tweede Kamerlid Ernst Cramer: ,,Ik ben gefascineerd door de kansen die de binnenvaart heeft voor duurzaam vervoer. De ontwikkelingen in deze sector zijn op sommige plaatsen zorgelijk." De Nederlandse Mededingingsautoriteit heeft onlangs de oplegregeling voor de binnenvaart afgekeurd. Het risico is volgens de ChristenUnie groot dat dit leidt tot een koude sanering. Samen met de staatssecretaris is de ChristenUnie van mening dat dit voorkomen moet worden. De binnenvaart moet volgens Cramer op 'oorlogsterkte' zijn voor als de economie aantrekt.

Rijkswaterstaat dupeert mobilist met goedkoop asfalt

Fri, 12 Feb 2010 17:24:26 +0100

Het gewone zoab (zeer open asfalt) dat Rijkswaterstaat momenteel gebruikt, is niet voldoende bestendig tegen vorst. Het vriest snel kapot en heeft daarom veel onderhoud nodig. Daarom pleit de ChristenUnie ervoor dat de overheid overgaat op duurzamer asfalt, dat bestendiger is tegen koude winters.

Kamerlid Ernst Cramer: ,,Het onderhoud van de wegen neemt dramatisch toe naarmate de winterdagen vorderen. En het helpt maar beperkt, want bij volgende vorst vriest de ‘lappendeken’ gewoon weer stuk. Een ander zoab is weliswaar bij aanschaf iets duurder maar gaat langer mee en scheelt een heleboel onderhoud, en dus geld en ongemakken voor de burger. Op dit moment is Rijkswaterstaat dief van eigen portemonnee.” Het Kamerlid heeft schriftelijke vragen ingediend waarin hij de minister vraagt bij aanbestedingen van asfalt niet te kijken naar de laagste prijs, maar naar de beste keuze op basis van de kosten gedurende de gehele levensduur.

Vragen van het lid Cramer (ChristenUnie) aan de minister van Verkeer en Waterstaat over duurzaam zoab.

1. Kent u de berichten “Zoab niet langer heilig bij politiek”[1], “Vorst verandert snelwegen in groten gatenkaas”[2] en “Zoab spekglad bij viaducten”[3]?

2. Klopt het dat Rijkswaterstaat nog steeds uitgaat van een levensduur van gewoon zoab van ruim 11 jaar? Is dit gezien de ervaringen in de afgelopen winter nog steeds een realistisch uitgangspunt?

3. Is er op basis van de monitoringsresultaten van Rijkswaterstaat voldoende inzicht waar, en welk preventief onderhoud moet plaatsvinden zodat de grote schades op oude verhardingen na een paar koude winterdagen kunnen worden voorkomen? Is het gekozen onderhoudsregime voldoende dekkend?

4. Welke methoden worden onderzocht om zoab vorstproof te maken en wanneer zijn daarvan de resultaten bekend?

5. Kunt u aangeven wat de resultaten zijn van het proefvak op de A9 tussen Haarlem en Velsen in 2007 met zoab met gemodificeerde bitumen?

6. Klopt het dat Rijkswaterstaat een garantie vraagt van 7 jaar op het asfalt en dat hieraan in de meeste gevallen kan worden voldaan met zoab onder toepassing van standaard bitumen?

7. Deelt u de mening dat er hierdoor vooral op prijs zal worden geconcurreerd en aannemers niet worden geprikkeld om producten aan te brengen die veel langer mee kunnen gaan?

8. Is er vergelijkend onderzoek gedaan naar de life-cycle kosten van het nu meest toegepaste zoab, inclusief het intensieve onderhoud als gevolg van vorstschades tijdens de verwachte levensduur, en bijvoorbeeld zoab met gemodificeerd bitumen? Zo ja, wilt u de Kamer de resultaten doen toekomen?

9. Klopt het dat RWS tot op de dag van vandaag niet ontvankelijk is voor aanbiedingen om zoab deklagen te voorzien van gemodificeerde bitumen dat ervoor zorgt dat de zoab langer meegaat en dus minder snel gaten veroorzaakt? Zo ja, waarom volgt RWS niet de keuze van Frankrijk waar vrijwel overal deze nieuwe zoab variant wordt toegepast en ook van België en Duitsland waar op doorgaande wegen wordt gekozen voor beton of asfalt met modificaties?

10. Bent u bereid om andere criteria op te nemen in aanbestedingen waarbij de life-cyclekosten mede bepalend zijn?

Voetnoten:

1 Cobouw, 21 januari 2010

2 Algemeen Dagblad, 31 januari 2010

3 Telegraaf, 2 februari 2010

Nederlandse taal eindelijk in de grondwet

Fri, 12 Feb 2010 17:09:30 +0100

De ChristenUnie is blij met het besluit van het kabinet 'om in de Grondwet vast te leggen dat het Nederlands de offici�le taal van Nederland is en dat de overheid het gebruik van deze taal bevordert'. Ook over het Fries komt een bepaling in de Grondwet te staan.

De ChristenUnie heeft sinds 1996, met toenmalig Kamerlid Eimert van Middelkoop, verschillende pogingen ondernomen om de verankering gedaan te krijgen, tot het uiteindelijk in het huidige regeerakkoord werd neergeschreven. Kamerlid Ed Anker: ,,Ik ben inmiddels de zoveelste woordvoerder op dit thema en dat zegt een heleboel over de lange adem die we nodig hebben gehad. Maar dit kabinet heeft gelukkig de ambitie om tegenover de druk van internationalisering, onze eigen Nederlandse taal te willen beschermen. Hetzelfde geldt voor het Fries als tweede erkende taal in ons land. Streektalen zijn belangrijk voor de eigen identiteit van gemeenschappen.”

'Klimaatverandering is een feit'

Fri, 12 Feb 2010 09:55:13 +0100

Teveel fouten in het klimaatrapport van het IPCC zijn fnuikend voor het vertrouwen van mensen in de wetenschap en de politiek die erop gebaseerd is. "Het is helaas voer voor klimaatsceptici." "Toch kunnen deze fouten niet leiden tot de conclusie dat er geen sprake is van klimaatverandering." Dat zegt vicepremier Andr� Rouvoet in het tweewekelijks gesprek met NU.nl.

Wetenschappers moeten uiteraard zorgvuldig zijn in hun observaties en conclusies daarover, stelt een kritische Rouvoet. Maar dat er fouten in rapportages staan, betekent volgens hem niet dat de hoofdconclusies niet deugen. "Klimaatverandering is een feit", aldus Rouvoet.

Klacht
Hij onderschrijft daarmee de klacht van een groep van vooraanstaande wetenschappers dat de discussie over fouten in het rapport van het internationale klimaatpanel IPCC de klimaatwetenschap in zijn geheel in diskrediet brengt. De wetenschappers stellen in een open brief dat de mens wel degelijk een grote rol speelt bij de opwarming van de aarde. "Wie zijn ogen open heeft ziet de problemen van klimaatverandering", aldus Rouvoet.

Fouten
Rouvoet vindt dat de discussie over de fouten in het klimaatrapport niet de aandacht mag afleiden van het noodzakelijke beleid rondom klimaatverandering. "We moeten overschakelen op duurzame energie, omdat fossiele brandstoffen eindig zijn."

"Zeker als dat in de hele wereld op dezelfde schaal zou gebruikt gaan worden als in de westerse wereld. Daar kunnen we niet mee doorgaan." Daarom pleit de vicepremier voor een 'andere leefstijl en andere energiehuishouding'.

(Bron: www.nu.nl, 11 februari 2010)

Rouvoet opent online opvoeddebat

Thu, 11 Feb 2010 17:11:47 +0100

Minister Rouvoet heeft vanmiddag het online opvoeddebat geopend. Hij deed dat door in het Museum van Communicatie in Den Haag als eerste te reageren op de stelling 'Pubers hebben tot hun 25e steun en sturing nodig'. De minister reageerde daarop met: 'Opvoeders hebben meer invloed op het gedrag van pubers dan dat ze zelf denken. Ook geven jongeren zelf aan behoefte te hebben aan steun en sturing'.

Het online debat maakt deel uit van het opvoeddebat, dat Rouvoet vorig jaar in gang gezet heeft. Met het opvoeddebat hoopt de minister voor Jeugd en Gezin opvoeding bespreekbaar te maken, onder meer door ouders en andere opvoeders rondom een aantal thema’s naar hun mening te vragen. Uit de tientallen opvoeddebatten die overal in het land zijn gehouden, blijkt dat veel opvoeders behoefte hebben om ervaringen over de opvoeding uit wisselen met elkaar en professionals.

In het online debat, dat via www.opvoeddebat.nl tot oktober gevoerd zal worden, kunnen opvoeders, professionals en publiek reageren op stellingen over thema’s als: op voeding van pubers, opvoeden in de buurt, vaders en opvoeding en school en opvoeding.

Van Middelkoop: 'Kritisch kijken naar eigen handelen is bewijs van kracht'

Wed, 10 Feb 2010 22:00:00 +0100

Het is een bewijs van kracht dat politici bereid zijn kritisch te kijken naar hun eigen handelen als fundamentele zaken als oorlog en vrede in het geding zijn."

Dat zei Eimert van Middelkoop, minister van Defensie, vanavond over de kabinetsreactie op het rapport van de commissie-Davids. Van Middelkoop sprak op een campagneavond van de ChristenUnie in Kesteren. ,,Het getuigt van kracht dat politici de geschiedschrijving in de zaak Irak niet naar eigen hand zetten, maar overlaten aan onafhankelijke deskundigen en het oordeel van die onafhankelijk deskundigenaanvaarden. Dat past ook bij de stijl van de ChristenUnie omdat we de waarheid willen dienen, de vrede zoeken voor de samenleving en de politiek.”

Alcohol vanaf 18 jaar: nu doorpakken!

Wed, 10 Feb 2010 20:42:11 +0100

De ChristenUnie is blij met het pleidooi van drie grote steden om de leeftijd waarop jongeren alcohol mogen kopen, landelijk te verhogen naar 18 jaar. De ChristenUnie wil dit al jaren en zal daartoe volgende week een amendement indienen op de Drank- en Horecawet. Kamerlid Jo�l Voordewind hoopt dat hij door de bijval van de grote steden een Kamermeerderheid achter z'n voorstel krijgt.

Een meerderheid van de Kamer is al wel bereid om mee te werken aan een proef waarbij gemeenten zelf mogen beslissen de verkoopleeftijd voor alcohol te verhogen naar 18. Maar dat is volgens Voordewind niet de best denkbare oplossing: ,,Daarmee verleid je zestienjarigen tot zuiptoerisme. Ik hoop dat een Kamermeerderheid nu wil doorpakken, en gewoon over heel het land de leeftijd naar 18 wil brengen.’’

Vandaag bericht het ANP dat wethouders in drie van de vier grote steden (Rotterdam, Den Haag en Utrecht) voorstander zijn van een landelijke norm van 18 jaar. Eerder bleek al uit een peiling van de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) dat 60 tot 70 procent van de gemeenten voorstander is van een alcoholverbod tot 18 jaar. Met name grote steden en plattelandsgemeenten zouden graag zien dat jongeren pas vanaf bij hun volwassenwording drank kunnen krijgen, omdat juist die gemeenten veel overlast hebben door drinkende pubers.

Minister Guusje ter Horst wilde in 2007 al verbieden dat jongeren onder de 18 jaar alcohol kunnen kopen. Maar ze kreeg toen niet voldoende steun van de Tweede Kamer. Veel gemeenten steunen dat plan dus wel. Een uniforme afspraak zou effectiever zijn dan uiteenlopend lokaal beleid. Voordewind: ,,Als de verkoop van alcohol onder de 18 wordt verboden in Den Haag, maar wel wordt toegestaan in Rijswijk, kan iedereen op zijn vingers natellen dat jongeren dan gewoon in Rijswijk drank gaan kopen.’’

Eerder deze week werd duidelijk dat het aantal ‘comadrinkers’ onder de 18 jaar dat in het ziekenhuis wordt opgenomen, nog steeds stijgt. In de eerste helft van 2009 was het aantal zelfs 25 procent hoger dan in dezelfde periode een jaar eerder. Voordewind: ,,Uit het onderzoek blijkt dat de leeftijd van de jongeren met een alcoholvergiftiging varieert van 11 tot 17 jaar. Ze krijgen de drank vaak via vrienden, maar ook in een derde van de gevallen via een commerciële verstrekker: horeca, supermarkt, slijterij. Ouders zijn bijna altijd uit de buurt als er sprake is van een alcoholoverdosis. Daarom: tot de leeftijd van 18 jaar moeten ouders kunnen rekenen op strikte handhaving van de regels voor verkoop.”

Rekening van N2000 niet bij ondernemers neerleggen

Wed, 10 Feb 2010 17:06:34 +0100

De ChristenUnie vindt het zorgelijk dat het grootste deel van de kosten voor N2000, een samenhangend Europees netwerk van beschermde natuurgebieden, bij ondernemers terecht komt. Kamerlid Ernst Cramer: ,,Kostenneutraal realiseren van N2000 is echt een farce. De minister heeft geen pasklaar antwoord op onze vragen hierover. Wij vinden het geen goede zaak dat een groot deel voor rekening van bedrijven in de omgeving komt. Natuurrealisatie kan niet gratis, de samenleving moet daaraan mee betalen!"

De ChristenUnie vindt dat sociaal-economische aspecten onvoldoende worden meegewogen in de beheerplannen. Het is een cruciaal onderdeel om met alle partijen in het gebied de doelen te gaan halen, en onvoldoende aandacht hiervoor leidt echt tot afzwakking van het draagvlak. Dat is nu al merkbaar in de praktijk. De ChristenUnie meent dat het onvoldoende opnemen van sociaal- economische aspecten ook noopt tot een nieuw herzieningsmoment, als dit wel voldoende is opgenomen. Immers: het opnemen hiervan kan aanleiding geven tot herbegrenzing of tot herziening van de doelen.

Steeds weer blijkt dat de uitvoering voor N2000, een samenhangend Europees netwerk van beschermde natuurgebieden, niet eenvoudig is. Dat Balkenende in een brief aan Barroso aandrong op aanpassing van dit natuurbeschermingsbeleid, draagt niet bij aan een positief klimaat ten opzichte van de plannen. Hoewel er goede initiatieven worden genomen om de natuurdoelen te halen, is er nog een aantal hobbels te nemen. Kamerlid Ernst Cramer: ,,Dat vraagt wel actieve sturing en ondersteuning. N2000 kan slagen, maar dan is strakke regie van de minister noodzakelijk.”

Een concreet knelpunt ziet Cramer bij de Wieden Weerribben/ Wanneperveen. Het verzoek tot herbegrenzing is afgewezen, omdat een vogelrichtlijngebied niet aangepast zou kunnen worden, tenzij sprake is van een kennelijke begrenzingsfout. Dat is volgens een flink aantal betrokkenen het geval. Er zaten geen vogels, er zitten geen vogels, en gebied is daarvoor niet geschikt. Alle partijen zijn het eens over noodzaak tot herziening van de grenzen. Cramer wil een klemmend beroep doen op de minister om gehoor te geven aan de argumenten uit het gebied en alsnog het gebied te herzien. Zo worden doelen alsnog gehaald, dat betekent enorme winst voor het draagvlak.

Burgerinitiatief 'Uit vrije wil' is onaangename opleving van Paars

Wed, 10 Feb 2010 10:53:19 +0100

Een aantal Nederlanders is gestart met een handtekeningenactie om verruiming van hulp bij zelfdoding aan levensmoede ouderen op de agenda van de Tweede Kamer te krijgen. Esm� Wiegman vindt het burgerinitiatief 'Uit vrije wil' verontrustend: ,,Hieruit blijkt een enge individualistische benadering van het leven."

Het starten van een burgerinitiatief is deze mensen een goed recht, aldus Wiegman, maar dat met een gevoelig onderwerp als dit actief op pad wordt gegaan is zorgelijk. ,,Hieruit blijkt een enge individualistische benadering van het leven. Het gaat hier om een vraagstuk van zingeving, dat gaat de hele maatschappij aan. Zelfdoding mag niet het antwoord zijn op de leegte die mensen kunnen ervaren. Onze mensvisie op wat een ‘zinvol’ leven is mag niet het laatste woord hebben, het paarse tijdperk waarin zelfbeschikkingsrecht centraal stond behoort echt tot het verleden,” aldus Wiegman. De ChristenUnie vindt dat alle inspanningen erop gericht moeten zijn om te voorkomen dat mensen beëindiging van hun leven als enige uitweg zien.

ChristenUnie wil einde aan selectieve abortus

Wed, 10 Feb 2010 17:40:22 +0100

De 20-weken echo schiet haar primaire doel, goede zorg bieden aan moeder en kind, voorbij en leidt tot een flinke toename van het aantal abortussen. Kamerlid Esm� Wiegman wil een einde maken aan dit effect van de 20-weken echo. Ze stelt vandaag in het debat over Afbreking Zwangerschap voor om van de 20-weken echo een 24-weken echo te maken.

,,De echo kan het oorspronkelijke doel beter dienen op een later moment in de zwangerschap, wanneer je de mogelijkheid tot zwangerschapsafbreking laat vervallen. Dat draagt bij aan een betere diagnostiek en maakt betere begeleiding van moeder en kind mogelijk. Investeer ook in behandelmogelijkheden in de baarmoeder en respecteer het kind daarbij als rechtspersoon. Dan dient de echo werkelijk de gezondheid van moeder en kind,” aldus Wiegman.

18 weken
Een andere mogelijkheid ziet de ChristenUnie in het inperken van de abortustermijn tot bijvoorbeeld 18 weken. Wiegman: ,,Zolang de 20-weken echo en de huidige abortustermijn nog van kracht zijn, pleiten wij voor een gesprek met een maatschappelijk werker of andere professional ná de echo en het slecht-nieuwsgesprek met de gynaecoloog. In dat gesprek moet ruimte zijn voor verwerking van het nieuws en een zorgvuldige verkenning van verschillende opties, zoals bijvoorbeeld de zorg voor een kind met beperkingen.”

Handicap
Uit onderzoek van TNO Kwaliteit van Leven blijkt dat de 20-weken echo heeft geleid tot een forse toename van het aantal abortussen vanwege een open rug of waterhoofd bij de foetus. Ook bij de hazenlip (schisis) is er een zichtbaar verband tussen echo en abortus. Wiegman: ,,Het leven van mensen met een handicap is waardevol leven. We moeten kunnen rekenen op zorgvuldig beleid wanneer het leven van het ongeboren kind met een handicap in het geding is.”

De 20-weken echo heeft van oorsprong een drieledige doelstelling: de voorbereiding op mogelijke afwijkingen, de behandelmogelijkheid in de baarmoeder bij afwijkingen en de mogelijkheid tot zwangerschapsafbrekingen tot 24 weken. Hiervan staat in feite alleen de laatste overeind. ,,Hier wordt een moreel probleem blootgelegd. We streven in onze samenleving naar gelijke behandeling van iedereen, jong en oud, gehandicapt en niet-gehandicapt, man en vrouw. We vinden dat elk mens recht op leven heeft.. De cijfers laten iets anders zien, namelijk een discrepantie tussen breed aanvaarde mensenrechten, vastgelegd in de Europese Verklaring voor de Rechten van de Mens, en anderzijds de omgang met ongeboren, gehandicapte kinderen. Die laatste blijken niet welkom te zijn,” aldus Wiegman.

Update: PvdA en CDA hebben inmiddels laten weten dat ze de praktijk van selectieve abortus na de 20-weken echo niet willen aanpakken: Klik hier.

'Donner moet orde op zaken stellen bij UWV'

Tue, 09 Feb 2010 18:10:56 +0100

Minister Donner van Sociale Zaken moet snel orde op zaken stellen bij het UWV, nu de Nationale Ombudsman een zeer kritisch rapport heeft uitgebracht over de voorlichting en handhaving door deze uitvoeringsorganisatie. Dat stelt Kamerlid Cynthia Ortega-Martijn naar aanleiding van het oordeel van ombudsman Alex Brenninkmeijer over de uitvoering van de zelfstandigenregeling in de afgelopen jaren.

De zelfstandigenregeling biedt mensen met een WW-uitkering de gelegenheid om met behoud van uitkering een eigen bedrijf te starten. Misbruik van de regeling in de jaren 2004 – 2006 was voor het UWV aanleiding om in de jaren 2007 – 2009 de regeling streng te handhaven. Zo’n drieduizend zelfstandigen zonder personeel (ZZP’ers) werden daardoor geconfronteerd met terugvorderingen en boetes. De Nationale Ombudsman heeft nu geconstateerd dat casemanagers van het UWV zelf schuldig zijn geweest aan de nonchalante wijze waarop in het verleden met de regeling is omgegaan. Vervolgens werden er door het UWV strenge handhavingsacties uitgevoerd waardoor veel beginnende ZZP’ers werden getroffen.

De ombudsman oordeelt hard over het UWV: de voorlichting was niet eenduidig, de handhaving was onevenredig hard. Omdat hij met het UWV geen afspraken kon maken over praktische oplossingen, heeft Brenninkmeijer zijn aanbevelingen naar de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en naar de Tweede Kamer gestuurd. Cynthia Ortega vindt dat het rapport roept om een hard ingrijpen van de minister bij het UWV. ,,De startersregeling biedt mensen met een WW-uitkering de mogelijkheid om vanuit een redelijk stabiele situatie een onderneming te starten. Hiermee wordt vooral in de beginperiode een stukje onzekerheid weggenomen waardoor iemand meer onbevangen het ondernemerschap op zich kan nemen. Het is wrang dat duizenden gebruikers van de regeling nu te horen hebben gekregen dat ze hebben gefraudeerd en dat ze grote bedragen moeten terugbetalen.’’

Toen Ortega de zaak onlangs aankaartte in een overleg met de minister over evaluatie van de startersregeling, wilde het UWV nog niet oude dossiers opnieuw gaan beoordelen omdat het onderzoek van de ombudsman nog niet was afgerond. Die herbeoordeling moet nu met de grootst mogelijke spoed en zorgvuldigheid worden uitgevoerd, vindt Ortega. Daarbij moet de bewijslast bij het UWV gelegd worden in plaats van bij de ‘verdachte’ burgers: ,,Ik hoor van mensen dat ze het gevoel hebben dat het UWV bij hoorzittingen en rechtszaken het hele proces probeert te frustreren. Het vertrouwen van de burger in de overheid wordt daardoor beproefd, en die rechtszaken kosten de gemeenschap nog veel geld ook. Het UWV heeft een zware verantwoordelijkheid naar goede, ondernemende burgers die nu onder de kwaden hebben moeten leiden.’’

Waardering voor kabinetsreactie op rapport commissie-Davids

Tue, 09 Feb 2010 17:53:06 +0100

De ChristenUniefractie heeft met waardering kennisgenomen van de kabinetsreactie op het rapport van de commissie Davids. Na eerste lezing van het rapport van Davids, vorige maand, concludeerde de ChristenUnie dat er heel wat lessen getrokken moesten worden. Uit de kabinetsbrief blijkt dat dat gebeurd is: acht belangrijke lessen worden benoemd.

Toen het rapport van de commissie-Davids verscheen, 11 januari, concludeerde de ChristenUnie al dat daaruit lessen te leren vielen: ,,Onder meer over de vraag welke informatie verstrekt moet worden aan het parlement, over de wijze van informatieverstrekking en over het volkenrechtelijk mandaat.'' Dat zijn ook de onderwerpen die nu in de officiële kabinetsreactie uitvoerig worden behandeld.
De ChristenUnie waardeert dat uit de kabinetsreactie een besef spreekt dat sommige dingen in het verleden beter hadden gekund en gemoeten. Die erkenning geeft aanleiding tot vertrouwen in de verbeterbereidheid van de overheid. Tegelijk gaat de kabinetsreactie, terecht, zorgvuldig om met de verantwoordelijkheden van toen en nu.

Het kabinet heeft bepaald dat militaire optredens in de toekomst slechts zullen plaatsvinden met adequaat volkenrechtelijk mandaat. Tegelijk erkent het kabinet dat situaties denkbaar zijn waarin de VN Veiligheidsraad geen overeenstemming bereikt over een resolutie, maar waarbij in de internationale gemeenschap een breed gedragen gevoelen bestaat dat militair optreden legitiem is. De ChristenUnie ziet uit naar het debat met het kabinet over de vraag wat in zulke onverhoopte situaties een volkenrechtelijk gelegitimeerde grondslag voor militair ingrijpen is. Ook over de vraag welke informatie op welke moment naar de Tweede Kamer moet worden doorgeleid, zal een debat tussen Kamer en kabinet meer duidelijkheid moeten verschaffen.

Vragen over gebrek regie Balkenende 'niet relevant'

Thu, 11 Feb 2010 13:35:50 +0100

Het huidige kabinet is ministerieel verantwoordelijk voor de besluiten rondom de inval in Irak, maar niet voor de procedurele gang van zaken rondom de besluitvorming. Daarom heeft het kabinet ook niet de behoefte inhoudelijk in te gaan op de kritiek van de commissie Davids dat premier Balkenende in 2003 gebrek aan regie zou hebben getoond. Dat zegt vicepremier Andr� Rouvoet tegen NU.nl.

"Het rapport Davids, dat 550 pagina's telt, geeft een uitgebreide beschrijving van de feitelijke gang van zaken. De rol van betrokkenen destijds - en dus ook de minister-president - nemen we zoals het er ligt. We voelen ons als kabinet niet verplicht om een reactie te geven op iedere punt en komma. Iedere betrokken persoon heeft daar andere herinneringen bij en dat mag ook", aldus Rouvoet.

Hij erkent dat de Kamer destijds beter geïnformeerd had kunnen worden en noemt dat de belangrijkste les voor de toekomst.

"Daar gaat het om in onze ministeriële verantwoordelijkheid. We zijn niet verantwoordelijk voor of er wel of niet een aparte vergadering over een onderwerp is geweest, hoelang dat heeft geduurd en wie wat heeft gezegd. Je bent verantwoordelijk voor het beleid en de uitspraken van je voorgangers. Als er nu een kabinet had gezeten zonder 1 speler die destijds betrokken was, dan zouden die bewindslieden ook niets hebben moeten vinden van de besluitvorming, wel van het besluit."

Rouvoet roept gemeenten op werk te maken van jeugdbeleid

Tue, 09 Feb 2010 08:39:41 +0100

,,Als minister werk ik sinds dag ��n aan een daadwerkelijke omslag in de zorg voor jeugd. Als de indruk bestaat dat je er bent met het openen van een Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG), dan wil ik dat tegenspreken. Opening van een CJG is pas het begin." Dat zei Andr� Rouvoet tijdens een werkbezoek over jeugd en gezin in het kader van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in Hattem en Kampen.

"Kenmerkend voor die omslag is dat ik de eigen kracht van gezinnen versterk en de samenhang in de hulpverlening verbeter. Met het komende kabinetsstandpunt bouw ik voort op wat ik deze eerste 3 jaar in gang heb gezet. Gemeenten moeten echt aan de bak om die omslag mogelijk te maken."

,,Gemeenten spelen een cruciale rol op het gebied van preventie en lichte hulp waarmee de eigen kracht van gezinnen versterkt wordt. Het is dan ook een ondoordacht plan van Mark Rutte van de VVD om het geld dat is bestemd voor de CJG’s weg te bezuinigen. Dat zou de oplossing van problemen in de jeugdzorg frustreren, terwijl de samenleving daar juist om roept. Als we willen bereiken wat iedereen wil, namelijk dat hulp en ondersteuning tijdig en adequaat wordt gegeven aan ouders en kinderen, moeten we gemeenten daarvoor in positie brengen en de daarbij behorende middelen verstrekken."

Samenwerking blijvend stimuleren
Tijdens zijn werkbezoek aan de unieke samenwerkingslocatie ‘Prisma’ in Kampen, waarin 3 instelling voor speciaal onderwijs samenwerken riep Rouvoet de gemeenten op om de samenwerking in de hulpverlening te blijven stimuleren. “Ik wil dat hulpverleners het netwerk rond het gezin inschakelen. Het CJG moet zorgen dat al die instanties rondom gezin en jeugd hetzelfde doen, dezelfde richting op werken. De minister benadrukte tevens het belang van de verbinding met het onderwijs, waarvoor in Kampen al goede plannen in ontwikkeling zijn. Hij hamerde daarbij op preventie. ,,Wees er vroeg bij, voorkom dat kleine opvoedproblemen uitgroeien tot grotere zorgproblemen.”

Jeugd hoog op de agenda houden
De vorming van CJG's ligt goed op stoom. Al in 112 gemeenten is een CJG geopend. ,,Maar een CJG is niet het eindresultaat. Het is het startpunt. Gemeenten moeten zichzelf echt beschouwen als de eerste lijn voor jongeren en ouders met vragen, problemen en zorgen. Op de nieuwe gemeenteraden en colleges die straks aan de slag gaan, rust de verantwoordelijkheid om de zorg voor jeugd hoog op de agenda te houden en successen te boeken." Naast zorgvuldigheid is snelheid in dit proces essentieel. Daarom is er met de Kamer op ingezet dat er voor de zomer knopen worden doorgehakt over de toekomst van de zorg voor jeugd. Die planning staat nog steeds wat de minister voor Jeugd en Gezin betreft. Als straks in maart het kabinetsstandpunt er ligt en de parlementaire werkgroep klaar is, zijn de voorbereidingen voor dit verstrekkende debat gereed.

Verwijsindex Risicojongeren aangenomen: Etniciteit niet als registratiegrond

Mon, 08 Feb 2010 14:19:40 +0100

Vorige week heeft de Eerste Kamer de Wet verwijsindex Risicojongeren (VIR) aangenomen. De VIR is een belangrijke bouwsteen in het beleid van minister Rouvoet om de hulpverlening aan kinderen en jongeren te verbeteren. De ChristenUnie heeft dit wetsvoorstel in Tweede en Eerste Kamer van harte ondersteund.

door Roel Kuiper

De VIR is een digitaal meldsysteem dat hulpverleners met elkaar in contact brengt. In de afgelopen jaren bleek in een aantal gevallen dat gebrekkige communicatie ertoe kon leiden dat hulpverleners langs elkaar heen werkten of dat kinderen door verhuizing buiten beeld raakten. De hulpverleners in het veld zijn blij met dit nieuwe instrument. Zij kunnen een signaal uitzenden over een kind of jongere met risico’s. Dat signaal wordt opgevangen door andere hulpverleners – artsen, jeugdzorg, schoolbegeleiders – waardoor er sneller samen kan worden gewerkt.

Wanneer deze ‘digitale alarmbel’ wordt gebruikt, wordt overigens alleen gebruik gemaakt van het burgerservicenummer van de jongere. Er kunnen dus geen gegevens over iemands etniciteit in de Verwijsindex worden opgenomen. Hierin verschilt de VIR nadrukkelijk van de opzet van de VIA. Als een BSN-nummer door verschillende hulpverleners wordt gemeld dan is er een ‘match’ en nemen hulpverleners contact met elkaar op om te bepalen wat zij verder moeten doen.

Risico's
Het is uiteraard niet de bedoeling dat er zomaar wordt gemeld. Het is ook zeker niet zo dat alle Nederlandse kinderen en jongeren in de VIR staan. Het gaat alleen om kinderen en jongeren in de leeftijd van 0-23 jaar die risico’s lopen. Wat zijn risico’s? Een situatie waar sprake is van huiselijk geweld en kindermishandeling is een situatie die als risicovol wordt geduid. Ook een omgeving waarin sprake is van verslavingsproblematiek en lichamelijke verwaarlozing. Of een haperende opvoedingssituatie. Zo definieert de wet verschillende ‘meldingsgronden’ om hulpverleners een instrument in handen te geven wanneer zij voor zichzelf bepalen of ze gebruik maken van de VIR.

De Tweede Kamer heeft aan de meldingsgronden ook de risico’s die verbonden zijn met etniciteit toegevoegd (amendement Sterk/Dezentjé-Hamming). Daarbij is bijvoorbeeld gedacht aan het besnijden van meisjes en vrouwen, dat in sommige etnische gemeenschappen gebruik is. Om dat beschadigende gebruik tegen te gaan is ook dit ‘risico’ aan de wet toegevoegd. Dit betekent niet dat er sprake is van etnische registratie, want in de VIR wordt helemaal niet geregistreerd. Het betekent dat hulpverleners ook alert kunnen zijn op risico’s voor kinderen en jongeren die in sommige etnische groepen kunnen voorkomen.

Vanuit de wet VIR wordt er dus geen verband gelegd met het omstreden thema van de ‘etnische registratie’. De ChristenUnie is daar nooit voorstander van geweest. Niettemin kwam het thema in het debat in de Eerste Kamer aan de orde. D66 diende een motie in waarin werd gevraagd deze meldingsgrond op te schorten totdat het kabinet gekomen is met een toegezegd standpunt over etnische registratie. De ChristenUnie heeft deze motie niet gesteund. De motie verwart zaken die uit elkaar moeten blijven. Wanneer etniciteit in het kader van de VIR ter sprake komt, gaat het niet om etnische registratie, maar om een aanwijzing voor hulpverleners dat zij zo breed mogelijk letten op risico’s waar kinderen en jongeren bloot aan kunnen staan.

Agrarisch natuurbeheer is een hoogwaardig product

Sun, 07 Feb 2010 14:00:10 +0100

,,Landschap- en natuurbeheer moet beter worden betaald." Dat zei Tweede Kamerlid Ernst Cramer (ChristenUnie) zaterdag tijdens een campagnedag in Barneveld. Cramer vraagt zich af of de 150 miljoen euro die Nederland extra kan besteden aan plattelandsontwikkeling, genoeg is. ,,Hier is een omslag van denken nodig: niet een vergoeding voor geleden schade, maar een ruime beloning voor het geleverde product. Agrarisch natuurbeheer is een hoogwaardig product waar iedere Nederlander van geniet."

Volgens Cramer ligt er een taak voor CDA-minister Verburg (Landbouw, Natuurbeheer en Voedselkwaliteit) om Brussel duidelijk te maken dat betalen voor natuurbeheer niet meer als staatssteun moet worden gezien. ,,Staatssteun geef je aan banken die dreigen te verdrinken en daarmee vele consumenten zouden duperen. Een fatsoenlijk inkomen geef je aan boeren die zich inzetten voor natuurbeheer en onderhoud van ons landschap.”

Cramer pleitte tegelijkertijd voor eerlijkere verhoudingen bij de aankoop van agrarische gronden door de overheid. ,,Wanneer boerenland moet wijken voor stadsuitbreiding, kan de grondeigenaar een goede prijs krijgen. Maar wanneer de grond wordt opgekocht omdat er natuur of waterberging van gemaakt wordt, krijgt de boer slecht de agrarische waarde aangeboden. Dat is onterecht. Vorig jaar is in een maatschappelijke kosten-batenanalyse van LNV een model neergezet waarbij de mythe dat de natuur ons niets oplevert, stevig is doorbroken. En dat spoor moeten we veel steviger vasthouden. We moeten het grondbeleid meer in samenhang zien met andere ontwikkelingen voor stadsuitbreiding, inrichting van recreatiegebieden én natuur. Grond die voor natuur, waterberging of recreatie wordt bestemd, biedt de samenleving net zo goed profijt als grond voor nieuwbouw.”

Slibstort Mobagat
Overdag sprak Cramer in Stroe met onder andere LTO over de slibstort in Mobagat (Gemeente Barneveld). Lokale landbouw- en natuurorganisaties maken zich zorgen over de aantasting van de kwaliteit van het oppervlaktewater door het storten van vervuild slip in de oude zandput. Cramer zei toe uit te zoeken of hij een verscherping van de regelgeving rondom dergelijke slibstort in de Tweede Kamer bij PvdA-minister Cramer (Ruimte en Milieu) aan de orde kan stellen.

Landelijke debatten werpen schaduw over lokale thema’s
Ernst Cramer bezocht vandaag Bunschoten-Spakenburg en verschillende plaatsen in de gemeente Barneveld. Hij benadrukte daar dat de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen haar lokale focus niet mag verliezen. ,,Ik verbaas me dan ook over de ophef rondom het afzeggen van Geert Wilders voor het Radio 1-debat, zondag 7 februari. Hij doet mee in twee gemeenten - waarom hadden ze 'm eigenlijk uitgenodigd? Het gaat juist in deze tijd om de lokale thema’s, niet om de landelijke politiek.”

Christelijke instellingen bundelen schuldhulp

Sat, 06 Feb 2010 11:05:55 +0100

Vijf christelijke instellingen voor schuldhulpverlening hebben vrijdag het Nationaal Platform Schuldpreventie en Schuldhulp (NCPS) opgericht. Dat gebeurde tijdens een symposium over schuldhulpverlening dat de fractie van de ChristenUnie in de Tweede Kamer organiseerde voor lokale bestuurders van de partij.

Bron: Nederlands Dagblad

In het platform werken Stichting Crown Nederland, stichting De Budgetteer, Stichting Christelijke Schuldhulppreventie (SCS), Modus Vivendi en Bos Consulting samen. De vijf deelnemers willen geen dubbel werk doen en de kerken en diaconieën in Nederland een zo compleet mogelijk pakket aanbieden om mensen met schulden te helpen, zei Joop van Delden van SCS bij de oprichting van het platform.

Ortega
Het platform is ontstaan mede door de inzet van ChristenUnie-Kamerlid Cynthia Ortega, die schuldpreventie en schuldhulp in haar portefeuille heeft. Zij vraagt in de Tweede Kamer regelmatig aandacht voor de problemen rond schuldhulpverlening. Via een motie heeft zij ervoor gezorgd dat staatssecretaris Klijnsma van Sociale Zaken en Werkgelegenheid vijf miljoen euro beschikbaar stelt voor de gezamenlijke activiteiten van vrijwilligers in de schuldhulpverlening, waaronder de kerken. CDA en PvdA hebben de motie gesteund.

Het platform gaat investeren in buddy's. Dat zijn vrijwilligers vanuit de kerken die gaan werken aan schuldhulppreventie bij mensen die tijdelijk een lager inkomen hebben. Zulke mensen moeten leren nadenken over het beschikbare budget. Als ze onverhoopt toch in de schuldhulpverlening terechtkomen, geven de buddy's pastorale en diaconale ondersteuning. Het nieuwe platform gaat werken met het zogenoemde driefasenmodel. Die fasen van schuldhulp zijn preventie, hulp en nazorg. Bij elk daarvan is de buddy actief, die alleen als dat nodig is professionele hulp inschakelt. Als er doorlopend een professionele kracht actief zou zijn, wordt de schuldhulpverlening veel te duur.

Ondersteunen
Het nieuwe platform wil samenwerking ondersteunen tussen lokale diaconale platformen onderling en met de plaatselijke overheid. Het is de bedoeling dat het NCPS in november een symposium organiseert over kerk en schuldhulp.

Wim Althuis van de Evangelische Alliantie heeft een samenbrengende rol gespeeld bij de totstandkoming van het platform. Het NCPS sluit niet uit dat er nog meer instellingen gaan deelnemen aan het platform.

ChristenUnie: Amsterdam saboteert regeerakkoord

Fri, 05 Feb 2010 17:10:09 +0100

Burgemeester van Amsterdam Job Cohen lijkt af te willen van de afstandscriteria voor coffeeshops in de buurt van scholen. Dat blijkt uit stukken die hijzelf naar de gemeenteraad heeft gestuurd (Parool, 4 februari). De ChristenUnie heeft hierover schriftelijke vragen ingediend. Kamerlid Ed Anker: ,,We hebben in het regeerakkoord afgesproken dat er in 2011 geen coffeeshops meer in de buurt van scholen staan. Het lijkt me zeer onverstandig als de burgemeester van Amsterdam onder deze afspraak uit probeert te komen. Hij zou juist de ambitie moeten hebben om de jonge inwoners in zijn stad uit de buurt van drugs te houden."

In reactie hierop geeft Cohen aan dat de afspraak tussen Rijk en gemeenten over de afstandscritera niet dwingend is. Als andere maatregelen beter werken, hoeft het zover niet te komen. Maar zegt Ed Anker: ,,Zo vrijblijvend is het natuurlijk niet. In het Strategisch Beraad Veiligheid van 10 juli 2008 is tussen de VNG en de ministers van BZK en Justitie overeengekomen dat gemeenten met een coffeeshop een afstandscriterium tot scholen vaststellen op 250 meter. Tenzij kan worden aangetoond waarom dit niet mogelijk is en wordt aangegeven welke andere drempelverhogende maatregelen er genomen zijn. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat deze uitzonderingsregel van toepassing is op álle coffeeshops in Amsterdam."

SCHRIFTELIJKE VRAGEN

Schriftelijke vragen van het lid Anker aan de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties over het bericht ‘Coffeeshop bij school niet dicht' (Parool, 4 februari 2010)

1. Bent u bekend met het bericht ‘Coffeeshop bij school niet dicht'? (1)

2. Klopt het dat burgemeester Job Cohen komt met alternatieve maatregelen om te verhinderen dat coffeeshops in de buurt van scholen moeten sluiten?

3. Hoe verhoudt het beleid van de gemeente Amsterdam zich tot het Bestuursakkoord Rijk-gemeenten waarin staat dat alle gemeenten uiterlijk in 2011 een minimale afstand van 250 meter tussen middelbare scholen en coffeeshops moeten hanteren?

4. Op welke wijze gaat u ervoor zorg dragen dat, zoals in het regeerakkoord en beleidsprogramma staat opgenomen, er uiterlijk in 2011 geen coffeeshops meer in de nabijheid van scholen te vinden zullen zijn?

5. Klopt het dat de gemeente Amsterdam zelf onderzoek heeft laten doen en dat daaruit zou blijken dat softdruggebruik onder leerlingen voor komt op Amsterdamse scholen, maar dat dit volgens leraren en leerlingen op de meeste scholen geen groot of acuut probleem is?

6. Deelt u de mening dat softdrugs- en alcoholgebruik onder minderjarige leerlingen altijd een acuut probleem is, te meer daar uit onderzoek blijkt dat veel drinken en blowen het risico op schooluitval vergroot? (2)

1) Parool, 4 februari 2010

2) http://www.minocw.nl/actueel/nieuws/36088/veel-drinken-en-blowen-vergroot-risico-op-schooluitval.html

ChristenUnie trakteert op taart in Tweede Kamer

Thu, 04 Feb 2010 23:19:00 +0100

Het 10-jarig jubileum is donderdag ook groots gevierd in het Tweede Kamergebouw. In de Statenpassage zetten partijleider Andr� Rouvoet en Tweede Kamerfractievoorzitter Arie Slob het mes in een levensgrote verjaarsdagstaart. Veel Tweede Kamermedewerkers, scholieren en journalisten werden getrakteerd op een stukje. Bekijk hier een videoimpressie.

Blijven investeren in OV en fiets, ook in landelijke gebieden

Thu, 04 Feb 2010 23:18:09 +0100

,,Dit kabinet investeert weer in openbaar vervoer en in fietsen, dat helpt Nederland vooruit." Staatssecretaris Huizinga benadrukt het belang van investeringen in landelijke gebieden vanavond tijdens een spreekbeurt op een campagneavond van de ChristenUnie in Heerenveen. ,,We investeren niet alleen in de grote steden, ook in de landelijke gebieden. Extra parkeervoorzieningen bij de NS-stations voor zowel fietsen als auto's, het verbeteren van het openbaar vervoer zelf en het aanleggen van fietssnelwegen zijn goede voorbeelden van kleinschalige investeringen in een schone, veilige leefomgeving."

Tineke Huizinga gaf ’s middags in Sneek het startschot voor een binnenhavenproject. Gedeputeerde van provincie Fryslân Piet Adema ontving de staatssecretaris in Sneek en roemde de inzet van Huizinga voor de provincie. Adema: ,,Deze staatsecretaris investeert in duurzame infrastructuur; in de Friese scheepvaart en het openbaar vervoer. De scheepvaart is belangrijk voor Fryslân maar heeft het niet makkelijk. De medewerking van het ministerie, onder meer bij de verbinding tussen Kornwerderzand en Harlingen, is voor ons belangrijk geweest. Ook de quick-wins in verbeteringen van treinverbindingen, zoals tussen Harlingen en Leeuwarden hebben we te danken aan een goede samenwerking tussen het ministerie, de provincie en de gemeenten.”

Duurzaamheid veilig
Staatssecretaris Huizinga installeerde eerder deze week de Deltacommissaris die uitvoering gaat geven aan de Deltawet. Huizinga: ,,57 jaar na de watersnoodramp is de veiligheid van ons land absoluut geen vanzelfsprekendheid. De Deltawet legt de basis om ons land ook over 100 jaar veilig en bewoonbaar te houden.”

ChristenUnie wil buitenblowverbod

Thu, 04 Feb 2010 14:17:12 +0100

Tweede Kamerlid Jo�l Voordewind (ChristenUnie) wil een buitenblowverbod en roept gemeenten op om coffeeshops op afstand van hun scholen te houden. Dit zei Voordewind vanavond tijdens een campagneavond in de Groningse gemeente Slochteren.

Voordewind nam afstand van de PvdA, die de mogelijkheden van coffeeshophouders juist wil verruimen. ,,De PvdA moet niet steeds in normaliseringstuip schieten als het over hasj gaat. Wanneer komt ook collega Bouwmeester tot het inzicht dat wiet geen normale handelswaar is?’’ Voordewind bepleitte juist een hardere aanpak van de cannabisteelt: ,,Telers die betrapt zijn zouden bovenop de straf een borgsom moeten betalen, die verbeurd wordt verklaard bij nieuwe overtredingen.’’

Verder zouden gemeenten er voor moeten zorgen dat jongeren zo min mogelijk in aanraking kunnen komen met drugs: ,,Laten we die troep uit de buurt van onze jeugd houden. Ook buiten: op speelplaatsen, hangplekken en zo. Daarom: een buitenblowverbod. Geen drugsgebruik in de openbare ruimte. Blowen mag alleen nog binnen, in een coffeeshop of thuis.” De ChristenUnie is blij met de omslag in het maatschappelijk klimaat ten aanzien van drugs. Voordewind: ,,De wietteelt is geen onschuldig tijdverdrijf van hobbyisten, er zit harde misdaad achter en we zijn blij dat politie en justitie de criminaliteit erachter harder aanpakken. Daarnaast moeten gemeenten uitvoering geven aan het afstandscriterium tussen coffeeshops en scholen. Ook als dat tot sluiting van een coffeeshop leidt.”

Betrek scholen bij een schone leefomgeving

Voordewind riep in Groningen niet alleen de gemeenten op om een bijdrage aan een schone omgeving van scholen te leveren. ,,Rommel op straat is een voor veel burgers een doorn in het oog. Daar wordt in eerste instantie de gemeente op aangesproken. De ervaring is echter dat de gemeentereiniging dit niet alleen aan kan. De ChristenUnie stelt voor om scholen meer verantwoordelijkheid te geven voor de wijk waarin de school staat.’’

,,Als elke school de verantwoordelijkheid neemt voor een eigen stukje wijk, kunnen we samen het zwerfvuil te lijf gaan. Wanneer zij afspreken met de gemeenten om hieraan mee te werken, ontvangen zij daarvoor ook een stukje budget. Zeg: 5000 of 10.000 euro voor een school voortgezet onderwijs, 2500 of 5000 euro voor een basisschool. De school verplicht zich in ruil daarvoor om bijvoorbeeld één keer per week met de ‘bezem’ door de wijk te gaan. Op de grotere scholen voor voortgezet onderwijs is één klas misschien één keer per jaar aan de beurt. Bij de basisscholen kunnen de klassen in de bovenbouw een bijdrage leveren.’’ Voordewind onderstreepte het belang van gedeelde verantwoordelijkheid. ,,Een duurzame, veilige en schone omgeving is iets van overheid en burgers samen. “

Eerste Kamer neemt meer tijd voor behandeling crisis- en herstelwet

Mon, 08 Feb 2010 14:50:40 +0100

Deze week besloot de Eerste Kamer extra tijd te nemen voor de behandeling van de crisis- en herstelwet. Deze wet beoogt een aantal bouwprojecten versneld door te voeren om de crisis te bestrijden en ervoor te zorgen dat Nederland na de crisis infrastructureel sterker is.

De Eerste Kamer heeft tot twee keer toe schriftelijke vragen aan de minister president gesteld. Deze vragen gingen voornamelijk over de versnelde onteigening en rechtzekerheid. Immers, de ,,stroperige procedures'' waar de minister-president over spreekt, zijn vooral het gevolg van rechtsbescherming die inwoners van Nederland genieten. ,,Deze wet verdient daarom een zeer zorgvuldige behandeling. Snelheid is geen garantie voor kwaliteit,'' aldus Eerste Kamerlid Remmelt de Boer.

ChristenUnie-senator De Boer nuanceert het beeld dat en nu ernstige vertraging wordt opgelopen. ,,Wat ons betreft had het debat naar 16 februari verplaatst kunnen worden. Echter, het bleek dat we dan pas op 2 maart konden stemmen. Daarmee was inwerkingtreding van de wet per 1 maart niet meer mogelijk. Daarom werd als nieuwe datum van behandeling gekozen voor 16 maart. Met de nadrukkelijke afspraak dat die dag ook gestemd kan worden. Het verschil met 2 maart is dus slechts 2 weken. Waarom niet eerder? Wel, de minister-president is behalve op 16 februari niet eerder beschikbaar dan 16 maart. Zo zit de zaak dus in elkaar."

Van Middelkoop: "Defensie nog nooit zo expeditionair actief."

Mon, 01 Feb 2010 18:20:07 +0100

"Defensie is nog nooit zo expeditionair actief geweest als onder dit kabinet." Dat zei minister van Middelkoop tijdens een ChristenUniecampagneavond in Enschede: "De missie in Uruzgan, de missie in Bosni�, de bestrijding van piraterij in de Golf van Aden en de recente inzet voor Ha�ti zijn voorbeelden van verantwoordelijkheid nemen voor vrede en veiligheid buiten onze landsgrenzen." Daarnaast wees Van Middelkoop op de vele binnenlandse veiligheidstaken die Defensie voor zijn rekening neemt.

Nederland heeft een grote traditie op het gebied van het bevorderen van vrede en gerechtigheid in de wereld. Dat is een blijvende opdracht, maar ook noodzaak, waarbij defensie, zoveel mogelijk samenwerkt met ontwikkelingssamenwerking en buitenlandse zaken.

Verantwoordelijkheid

De ChristenUnie bewindsman spreekt vanavond tijdens een campagneavond in Enschede. Hij blikt samen met de Tukkers terug op de zegeningen in 10 jaar ChristenUnie. Eimert van Middelkoop benadrukt dat de partij niet wegloopt voor bestuurlijke verantwoordelijkheid. Van Middelkoop: “We hebben op zowel lokaal, regionaal als landelijk niveau laten zien dat de regeringspartij in staat zijn om die verantwoordelijkheid te dragen. Ook de inzet van onze gedeputeerden en wethouders is daar een goed voorbeeld van. Bij de gemeenteraadsverkiezingen op 3 maart gaat de ChristenUnie niet alleen voor een sterke vertegenwoordiging in de gemeenteraad, maar ook voor die verantwoordelijkheid in het college, om dienstbaar te zijn aan de samenleving.

ChristenUniefeestgangers bevroren op Utrecht Centraal

Mon, 01 Feb 2010 17:07:32 +0100

ChristenUnie Utrecht maakte van de gelegenheid gebruik dat het 10 jarig jubileumfeest zaterdag in haar stad werd gevierd. Ze organiseerde in de pauze van het feest een 'flashmob': een georganiseerde actie met een groep mensen op straat. De 250 deelnemende feestgangers liepen de stationshal van Utrecht Centraal binnen en gingen op een afgesproken tijdstip helemaal stil staan.

Voorbijgangers werden hierdoor verrast en hun nieuwsgierigheid geprikkeld. Ook Europarlementariër Peter van Dalen poseerde mee op het Centraal station. Na één minuut 'bevroren' gestaan te hebben, onthulden de feestgangers hun blauwe christenunie-shirts en begonnen te blazen op hun feesttoeters. De actie eindigde met een polonaise en een verjaardagslied in de stationshal. Voorbijgangers kregen ook nog gebak aangeboden.

Speeches en video's van het jubileumfeest

Mon, 01 Feb 2010 12:24:44 +0100

Alle video's van het jubileumfeest van zaterdag 30 januari 2010 op een rijtje. De speeches van Arie Slob en Andr� Rouvoet, de aankondiging van Andr� Rouvoet dat hij beschikbaar blijft voor de ChristenUnie in 2011. Natuurlijk ook alle felicitaties van de fractievoorzitters uit de Tweede Kamer. Helaas was Marianne Thieme niet beschikbaar bij de opnames, maar zij is welkom nog haar felicitatie op te sturen. Veel kijkplezier.

(Uitleg speler: Om door de video's heen te scrollen klik op de pijltjes aan de zijkanten van de speler. Of klik op de knop naast de 'play'-knop.)

(foto: Ruben Timman)

IJmert Muilwijk: "Neutraliteit bestaat niet"

Tue, 02 Feb 2010 10:35:33 +0100

IJmert Muilwijk noemt zichzelf "een rasidealist die allergisch is voor onrecht". Na de MAVO, HAVO en HBO rondde hij een research master milieukunde af aan de Universiteit Utrecht. Hij is landelijk voorzitter van PerspectieF, de jongerenorganisatie van de ChristenUnie. Daarnaast is hij actief in een aantal andere besturen, waaronder het Iran Comit�, en werkt hij voor een handelsbedrijf dat zich bezighoudt met o.a. notenplantages in Afrika.

Door: Greco Idema

Wat betekent je geloof voor je?
"Ik ben christen. Dat betekent dat ik navolger probeer te zijn van Christus. Daar slaag ik zeker niet altijd in, geef ik toe. Mijn geloof is het belangrijkste in mijn leven. Het is mijn enige houvast in deze gebroken wereld. Door mijn werk in Afrika ben ik nog meer stil gezet bij het leed op deze aarde. Onze God kan verzachting brengen in deze verschrikkingen."

Hoe ga je als voorzitter van PerspectieF om met de diversiteit binnen PerspectieF?
"Binnen PerspectieF (2100 leden) zijn vrijwel alleen christenen actief. Toch is er ook binnen die groep een grote diversiteit. Zo zijn er de meer tradionele mensen die wat minder uitgesproken zijn. Ook zijn er evangelische christenen die meer focussen op het uitdragen van hun geloof. Dat botst soms, aangezien een politieke partij iets anders is dan een kerk. Als voorzitter ga ik altijd terug naar de fundamenten van onze partij. Die geven zo’n sterk gemeenschappelijk doel dat de verschillen daarbij vrijwel altijd wegvallen."

Wat zijn voor jou de belangrijkste verschillen tussen 'jouw' jongeren en de jongeren van het CDA en de SGP? Met welke van deze twee organisaties heb je meer ‘binding’?
"Bij het CDA is gelovig zijn geen randvoorwaarde. Dat is een belangrijk verschil met PerspectieF. Bij de SGP zijn de kaders echter weer dermate strak, dat veel christenen daar niet binnen passen. PerspectieF staat veel meer open voor andere ideeën. Met beide organisaties zijn dus fundamentele verschillen. Echter, we doen wel veel samen. Met het CDJA doen we meer op sociaal-economisch vlak, bijvoorbeeld de hypotheekrenteaftrek, en met de SGP meer op geloofsvlak, bijvoorbeeld subsidie voor christelijke organisaties als Youth for Christ. Persoonlijk heb ik meer met de SGP."

De directeur van het Wetenschappelijk Instituut van de Christen Unie, Gert-Jan Segers, is de laatste maanden veelvuldig in het nieuws geweest als het gaat om de rol van de islam in Nederland. Hij schreef meerdere publicaties over deze thematiek en deed vaak mee aan debatten. Hoe kan het dat we van vertegenwoordigers van andere politieke partijen - relatief gezien - zo weinig horen over de islam in Nederland?
"Gert-Jan Segers schetst een vernieuwend perspectief. Dat trekt de aandacht. Andere partijen proberen dat ook, maar komen vaak met een dermate vaag verhaal dat niemand het meer snapt. Christenen snappen heel goed hoe moslims hun geloof beleven. Dat is niet een bijzaak, maar hoofdzaak. Daarom kunnen wij ons meer inleven in hun situatie. Vanuit die gemeenschappelijke deler kunnen we uiterst kritisch zijn op bepaalde facetten van de islam."

Binnen het CDA zijn ook moslims actief. Wat vind je hiervan?
"Dat is de keuze van het CDA en die respecteer ik. Echter, het zou niet mijn keuze zijn. Als politieke partij moet je iets hebben wat je als leden met elkaar deelt. Binnen het CDA zijn dat slechts vier algemene kernwaarden waar negentig procent van de Nederlanders zich wel ik kunnen vinden. Als het puntje bij het paaltje komt is dat te weinig om de boel bij elkaar te houden."

De komende jaren zal de ontkerkelijking doorzetten volgens veel deskundigen. Hoe zie jij de toekomst van de christelijke politiek in Nederland?
"Ontkerkelijking is een zeer zorgelijke ontwikkeling. Tegelijkertijd zie ik wel een hernieuwd bewustzijn bij christenen. Ook als kleine groep kunnen we zeer krachtig zijn. Zo is het christendom ontstaan. Christen politici moeten sterker, overtuigender en oprechter zijn dan andere politici. Op die manier kunnen we toch het goede na blijven streven voor de samenleving. Ik hoop dat het met zetelgroei is, maar als dat niet zo is, kunnen we nog steeds veel invloed uitoefenen."

Welk thema in het debat over religie in de Nederlandse samenleving wordt volgens jou zwaar ondergewaardeerd?
"Er wordt tegenover religie vaak ‘neutraliteit’ gezet. Dat zag je bijvoorbeeld in de discussie over het wel of niet subsidiëren van Youth for Christ. Echter, neutraliteit bestaat niet. Ook iemand die niet geloofd in een schepper heeft weldegelijk een bepaalde waardeovertuiging over wat goed, kwaad, mooi of lelijk is. In het debat over religie wordt te vaak beweerd dat religieuzen de enige mensen zijn die dingen op willen leggen aan anderen, terwijl in feite heel veel mensen dat doen met de beste bedoelingen. Bijvoorbeeld socialisten."

Heb jij voor jezelf een beeld van het ideale Nederland?
"Ik vind niet dat we geloof op moeten leggen en ben dan ook terughoudend in het uitspreken van allerlei wensen. Als politicus strijd ik voor godsdienstvrijheid, zodat iedereen in vrijheid zijn of haar geloof kan belijden. Toch geloof ik als privé persoon wel dat het goed zou zijn als iedereen in Nederland persoonlijk contact met God zou zoeken. Ik weet uit eigen ervaring dat hij niemand onbeantwoord laat."

Christenen die moslims het liefst zouden willen bekeren en andersom. Wat vind je hiervan?
"Dat is wat mij betreft niet erg zolang er niet naar radicale middelen gegrepen wordt en het niet hinderlijk is. Zelf ga ik graag in gesprek met moslims over het geloof. Sterker nog, ik zie het als mijn plicht om mijn geloof niet voor mijzelf te houden, maar om dat te delen met eenieder. Mensen kunnen uiteindelijk geen andere mensen bekeren, dat doet God."

De joden in Nederland staan erom bekend een redelijk gesloten leven te leiden. Is dat erg?
"Dat is hun keuze en die respecteer ik. Zelf ga ik veel om met joden door mijn werkzaamheden voor het Iran Comité. Ik voel een speciale binding met dit volk en hun uitzonderlijke intelligentie. Geslotenheid is een relatief begrip. Als je joden goed benadert, zijn ze heel open. Dat geldt eigenlijk voor iedereen in de samenleving. Je oogst wat je zaait."

Jonathan Sacks, operrabbijn van het Britse gemenebest, zei in een uitzending van LUX: ‘God wants diversity’. Ben je het met Sacks eens?
"Het doorgronden van Gods wil is niet gemakkelijk. Toch kan ik mij bij deze interpretatie wel iets voorstellen. Als wij allemaal robotachtige mensen zouden zijn met dezelfde karakters, zou de wereld heel eenzijdig worden. Het opbrengen van liefde voor diegene waar je eigenlijk niets van begrijpt, past binnen Gods wil. In die zin brengt diversiteit een kans met zich mee om als mens te kiezen tussen uitsluiting of liefde. Ik probeer voor de liefde te gaan."

Greco Idema is eindredacteur van Nieuwwij.nl

Politieke leiders feliciteren ChristenUnie met jubileum (video's)

Sat, 30 Jan 2010 20:56:04 +0100

Geert Wilders, Rita Verdonk, Alexander Pechtold, Agnes Kant, Mark Rutte, Pieter van Geel, Mariette Hamer, Bas van der Vlies en Tweede Kamervoorzitter Gerdi Verbeet waren zaterdag prominent in beeld op het jubileumfeest van de ChristenUnie. Ze feliciteerden de partij met haar 10-jarig bestaan vanaf een levensgroot beeldscherm. Bekijk hier alle felicitaties!

Speech van Andr� Rouvoet voor Jubileumfeest: 10 jaar ChristenUnie

Tue, 02 Feb 2010 10:59:49 +0100

De oprichting van de ChristenUnie 10 jaar geleden was voor velen de vervulling van een hartewens, de verhoring van een gebed. Ook mijn hartewens, ook mijn gebed!

Op onze verjaardag vorige week vroeg iemand mij waarom de fusie van GPV en RPF destijds eigenlijk nodig was: waarom bleven ze niet gewoon apart van elkaar bestaan? Ze hadden toch geen echte problemen: een stabiele achterban, een gedegen partijorganisatie en goede parlementariërs. Waarom zou je dan fuseren? De vragensteller ging dus uit van wat in de politiek gebruikelijk is, nl. dat mensen en groepen uit elkaar gaan in plaats van tot elkaar komen. Vanuit dat denkkader moet er wel sprake zijn van een uiterste noodzaak, een overlevingsstrategie, willen twee partijen met elkaar fuseren.

Nou, in het geval van de ChristenUnie was geen sprake van een gedwongen samengaan. Wat ons dreef was het verlangen om als christenen in de politiek samen sterker te staan. De ChristenUnie is niet uit nood geboren. Maar uit de overtuiging dat als je bij elkaar hoort, je niet gescheiden mág blijven!

* * *

Een aardige anekdote die het ongewone hiervan onderstreept wil ik u niet onthouden. Tweede Kamervoorzitter Gerdi Verbeet verwees er ook al even naar zojuist in het filmpje. Toen de fracties van GPV en RPF in de Tweede Kamer na de fusie van de partijen nog vóór de verkiezingen wilden samengaan in één fractie, bleek het Reglement van Orde daar niet in te voorzien. Er was wel een procedure voor splitsing van een fractie, maar niet voor eenwording van fracties!

Zo beschouwd is het jubileum van de ChristenUnie een teken van hoop. Voor de samenleving, voor christelijk Nederland in het bijzonder. Wanneer christenen hun gemeenschappelijke roeping centraal stellen in plaats van hun verschillen, dan worden problemen opeens heel overzichtelijk. Als christenen elkaar herkennen in de roeping om de samenleving te dienen vanuit het perspectief dat God geeft op hoe het anders kan; als ze zich richten op Gods eer, op zijn Naam, op zijn beloften: dan stelt dat al het andere – onze organisaties en procedures, personen en belangen – in de schaduw. Ja, de ChristenUnie was en is een zaak van geloof.

* * *

Vrienden,

We vieren het 10-jarig bestaan van onze partij wat mij betreft in het teken van hoop op ongewone dingen. Vandaag worden we er mee gefeliciteerd, en we feliciteren elkaar. Prachtig: we mogen elkaar gelukwensen. Maar wat overheerst is diepe dankbaarheid. Tien jaar ChristenUnie is geen verdienste, niet iets om onszelf over op de borst te kloppen. Niet onze prestaties of onze inspanningen staan vandaag centraal, maar de trouw en de zegeningen van onze hemelse Vader. “Groot is Uw trouw, o Heer”, we zongen het vanmorgen al. We werden er even stil van.

En we danken Hem vandaag voor zijn goedheid en dat doen we ´en plein public´. Heel Nederland mag het weten: hier klopt het hart van de ChristenUnie. Niet voor niets is er vandaag alle ruimte op het programma voor lofprijzing en gebed. We vieren wat Hij ons heeft gegeven. Aan Hem alleen de eer!

* * *

Er is mij ook gevraagd of ik wel eens had getwijfeld of de fusie wel zo’n goed idee was. Daarover ben ik heel resoluut: geen moment! De ChristenUnie heeft de afgelopen jaren duidelijk laten zien een uniek geluid, een zelfstandig profiel en een eigen overtuiging te vertegenwoordigen in het politieke krachtenveld.

Gaat u maar na:

Welke andere partij combineert een sociaal bewogen inzet voor kwetsbaren met het handhaven van normen en waarden, zoals ten aanzien van alcohol- en drugs?
Welke andere partij komt niet alleen op voor een zorgvuldige omgang met natuur en milieu, maar ook voor de beschermwaardigheid van het menselijk leven?
Welke andere partij komt op voor de publieke rol van het christelijk geloof, maar staat tegelijk pal voor de vrijheid van andersdenkenden?
Welke andere partij komt op voor het gezin, en trekt zich het lot van vluchtelingen aan?
Welke andere partij kiest niet alleen voor financiële degelijkheid, maar ook voor solidariteit met de allerarmsten elders in deze wereld?

Beste mensen, deze combinatie van standpunten vind je bij geen enkele andere partij. Niet bij het CDA, niet bij de SGP, niet bij PvdA, GroenLinks of SP, niet bij VVD, D66 of PVV. We nemen hiermee in het politieke spectrum een geheel eigen positie in. En dat is niet een kwestie van strategie. Dit is hoe wij het Evangelie van Jezus Christus willen vertalen in concrete, praktische politiek. De ChristenUnie, al tien jaar ook ChristenUniek!

* * *

De afgelopen jaren heeft de ChristenUnie een beweging gemaakt ‘van de marge naar de macht’. Ook dat is voor mij geen reden tot twijfel of de fusie een goed idee is geweest. Integendeel! Door deel te nemen aan dit kabinet oefenen we meer dan ooit tevoren invloed uit op het beleid en op de inrichting van onze samenleving. En we realiseren resultaten die rechtstreeks uit ons verkiezingsprogramma komen, resultaten waarvoor we in 2006 campagne hebben gevoerd, en waar we in deze gemeenteraadscampagne op kunnen voortbouwen. Ik noem er een paar:

Dit kabinet heeft geld vrij gespeeld voor kwetsbare groepen, ons eerste speerpunt uit 2006. Zoals voor de opvang van tienermoeders, voor uitstapprogramma's voor prostituees en voor schuldhulpverlening door vrijwilligersorganisaties. Maatregelen die stuk voor stuk de sporen dragen van een politiek van de hoop. Want hoop betekent: verder kijken dan wat voor ogen is. Wie gelooft in verandering legt zich er niet bij neer dat mensen in schijnbaar uitzichtloze situaties gevangen zitten. We willen mensen niet aan zichzelf overlaten, maar we zetten ons in voor verbreking van de banden van onrecht en kwaad.

We boeken veel resultaten op ons tweede speerpunt: jeugd en gezin. In het hele land worden Centra voor Jeugd en Gezin geopend. Er loopt een nationaal debat over opvoeding. Gezinnen worden dankzij het kindgebonden budget beter financieel ondersteund. Onder dit kabinet met de ChristenUnie is er een kentering gekomen in het drugs- en alcoholbeleid, met name met het oog op de bescherming van de gezondheid van jongeren. Kortom: jeugd en gezin staat op de kaart! En mensen, dit is nog maar het begin. Nu is het de hoogste tijd om door te pakken en het ingezette beleid lokaal door te vertalen.

Ik roep u allemaal op om als ChristenUnie in uw gemeente de komende collegeperiode op deze thema´s het voortouw te nemen!

Ons derde speerpunt was en is nog steeds duurzaamheid. Een thema dat alleen maar aan actualiteit heeft gewonnen. Het is onze overtuiging dat een politiek die inzet op een groene, CO2-arme, energiezuinige, hernieuwbare economie de toekomst heeft. De top in Kopenhagen heeft helaas nog geen nieuw klimaatverdrag opgeleverd. Dit kabinet zet intussen wel stappen: je betaalt minder voor een zuinige auto dan voor een benzineslurper. Er zijn ook lokale resultaten met een groen randje: dankzij Tineke Huizinga wordt er geïnvesteerd in knelpunten in het regionale openbaar vervoer, in vaarwegen en fietspaden en natuurlijk in Deltaprojecten.

Bij een omslag naar een duurzame economie, met meer toegevoegde waarde en minder consumptiedrift, past ook de aangescherpte handhaving van de Winkeltijdenwet. De zondagsrust garandeert immers de rust die we nodig hebben om écht te genieten van al het goede dat we hebben. De effecten van de wet worden al zichtbaar, zoals onlangs in de gemeente Westland waar het raadsbesluit om het aantal koopzondagen te verruimen werd geschorst.

Ik roep u vandaag op om lokaal te waken tegen misbruik van de Winkeltijdenwet: waar geen toerisme is, kan ook geen toeristisch regime worden ingevoerd!

Vrienden, we hebben een goed verhaal te vertellen deze campagne. Het verhaal van een uitgesproken christelijke partij, die zonder in te boeten op zijn principes concrete politieke resultaten boekt. De regeringsdeelname voegt ook iets toe aan wie wij zijn als ChristenUnie: een stem op de ChristenUnie betekent een stem op een beginselvaste partij, die getoond heeft ook op nationaal niveau bestuurlijke verantwoordelijkheid te kunnen dragen. Voorheen moest je kiezen tussen een partij die politieke invloed kan uitoefenen en een partij met de principiële overtuiging waarbij je je thuis voelt. Van dat dilemma zijn al die kiezers voortaan verlost: je stemt gewoon op de ChristenUnie, dan krijg je beide!

* * *

Deelname aan de macht loont dus, maar het was en is geen doel in zichzelf voor ons. Regeringsdeelname: het is allemaal mooi en prachtig, maar het is en blijft ‘slechts’ een middel in het realiseren van onze missie. Ik zeg dat ook maar eens tegen al die gewaardeerde journalisten die de laatste weken hebben opgeschreven dat de ChristenUnie een vroegtijdige val van het kabinet wil voorkomen omdat wij bang zouden zijn dat de regeringsmacht ons dan -misschien wel voorgoed – ontglipt. Met respect, maar hier is meer sprake van inlegkunde dan van deugdelijke analyse. Niets menselijks in ons vreemd, maar wie ons een beetje kent weet dat het bij ons zo niet werkt. De ChristenUnie beslist op basis van de inhoud. Omdat én zolang wij de overtuiging hebben dat veel van onze christelijk-sociale doelen met de huidige coalitie kunnen worden bereikt, achten wij het in het landsbelang dat dit kabinet z´n werk voortzet. Wij zijn van nature geen weglopers. Maar we zitten ook niet vastgekleefd aan het pluche.

* * *

Wat voor ons meeweegt is het huidige politieke klimaat. De politieke barometers staan afwisselend op een populistische wervelstorm, een gure liberale vrieskou of libertijns noodweer. Die onzekere politieke weersvoorspellingen sterken ons in de overtuiging dat een politieke crisis het laatste is wat het land kan gebruiken.

Dan is er de heroverwegingsoperatie die op stapel staat. Aan de ChristenUnie zal het daarbij niet liggen: pijnlijke ingrepen zullen we niet uit de weg gaan, de heroverwegingen bieden een uitgelezen kans om zaken die scheef gegroeid zijn recht te zetten. Saneren betekent letterlijk: gezond maken. Dat is waaraan de ChristenUnie wil bijdragen: gezonde overheidsfinanciën, een duurzame economie en een bloeiende samenleving. Maar dan moeten de sterkste schouders wel de zwaarste lasten dragen, en de overheid een schild voor de zwakken zijn. Dat is wat wij bedoelen met christelijk-sociaal. U weet: er zijn bij het inventariseren van de besparingsopties geen taboes. Maar als het gaat om de te maken keuzes, rust er wat mij betreft een taboe van hier tot Tokyo op een pakket dat vanuit christelijk-sociaal perspectief onverantwoord is!

* * *

En daarom ben ik zo eigenwijs om te zeggen dat wij als ChristenUnie er graag zelf bij zijn als die keuzes moeten worden gemaakt. En ik ga ervan uit dat onze beide coalitiepartners het mét ons van belang vinden dat ons coalitieakkoord het kader voor die keuzes vormt en dat we dit dus niet aan anderen willen overlaten. Ik moet er niet aan denken dat een centrum-rechtse coalitie de kans krijgt om alle christelijk-sociale winst van deze jaren weer weg te spoelen! Laat staan dat de populisten of de libertijnen het roer overnemen! Als we willen dat Nederland sterker, beter, socialer uit deze crisis komt, dan is het aan déze coalitie om de uitdaging van de heroverweging aan te gaan én succesvol af te ronden.

Dus ik herhaal: we hebben ‘ja’ gezegd tegen deze coalitie en we zeggen het vandaag nog steeds. En daarom investeren we in de samenwerking met CDA en PvdA. En zijn we niet te beroerd om zo af en toe te bemiddelen tussen de coalitiegenoten. Vredestichter en bruggenbouwer zijn: ook dát hoort bij de opdracht van een christelijke partij!

Maar het mag duidelijk zijn: niet ten koste van alles. Immers: “wij hebben ons verenigd om vanuit ons christelijk geloof invloed uit te oefenen op het bestuur van ons land en in de samenleving”, staat in onze oprichtingsverklaring. Dat is wat mij, wat ons als partij voor ogen zal moeten blijven staan. Regeringsdeelname is geen doel in zichzelf. Het mag nooit ten koste gaan van die missie.

* * *

Vrienden en vriendinnen,

We hebben als partij de wind mee gehad de afgelopen jaren. Al vijf verkiezingen op rij hebben we winst geboekt. Bij de verkiezingen voor het Europees Parlement vorig jaar en bij de provinciale verkiezingen van 2007 boekten we als enige regeringspartij winst. En dankzij onze zetelwinst in de Eerste Kamer behield de coalitie daar de meerderheid. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart doen we in meer dan 200 gemeenten mee, meer dan vorige keer. Bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen werden we in percentage de vierde partij van Nederland. Laat het onze ambitie zijn om die positie te behouden, en bovendien een zetel te veroveren in een aantal grote steden waar we nu nog niet vertegenwoordigd zijn: Amsterdam! Maastricht! Tilburg! We gaan ervoor!

Vrienden en vriendinnen van de ChristenUnie,

Vrienden, we vieren feest in het teken van de hoop op het ongewone. We weten niet wat voor ons ligt. Dat is het kenmerk van een avontuur. We werken vanuit de ontspannen wetenschap dat het resultaat niet van onszelf afhankelijk is. Die houding heb ik gehad als fractievoorzitter in de oppositiebanken, toen we wonnen en toen we verloren. En die houding heb ik ook nu als vice-premier en minister in de Treveszaal.

Naar de toekomst kijkend zien we achter de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart de Kamerverkiezingen van 2011 opdoemen. Als partij zijn we volop bezig ons ook daar op voor te bereiden. De verkiezingsprogrammacommissie is aan het schrijven. De selectiecommissie voert gesprekken met kandidaten. Er is een vraag die hiermee samenhangt, en die mij de afgelopen tijd al heel vaak is gesteld. En dat is de vraag of ik er zelf weer bij zal zijn, of ik beschikbaar ben om de kar opnieuw te trekken, volgend jaar bij de Tweede Kamer-verkiezingen. Die vraag heeft mij persoonlijk veel beziggehouden, in gebed, in gesprek met mensen die mij goed kennen, in het bijzonder natuurlijk met Liesbeth. Beste vrienden, laat ik het op dit verjaardagsfeest zo mogen zeggen: terugkijkend naar 10 jaar ChristenUnie, dankbaar en in verwondering; en vooruitkijkend, met hoop en verwachting, naar de uitdagingen die voor ons liggen, zeg ik met vrijmoedigheid dat ik volgend jaar van harte en met overtuiging weer ´van de partij´ hoop te zijn, tenminste: als u mij hebben wilt…

We vieren feest als tienjarige, als relatief jonge partij, die al een hoop heeft meegemaakt. Let wel: bijna een derde van ons bestaan zijn we inmiddels regeringspartij! We zijn een partij in beweging. En ja, zeg ik uit de grond van mijn hart: we zijn daarin onszelf gebleven! Trouw aan onze missie, trouw aan onze uitgangspunten, uniek in ons politieke profiel. Ik wens u, mezelf en de partij toe dat we dat ook de komende tien jaar blijven. We vieren feest. We feliciteren elkaar. Onze toekomst is in Zijn hand. In dat vertrouwen wensen we elkaar Gods onmisbare zegen toe. Dát is de ChristenUnie!

André Rouvoet

Speech van Arie Slob voor Jubileumfeest: 10 jaar ChristenUnie

Sat, 30 Jan 2010 22:41:36 +0100

Het is feest. Onze partij viert haar verjaardag. We mogen vandaag met vreugde en dankbaarheid terugkijken op tien jaar ChristenUnie. Geweldig dat we hier in Utrecht met zoveel mensen - vrouwen en mannen, jong en oud - bij elkaar kunnen zijn.

We mogen ons met elkaar verbonden weten. Wie we ook zijn, waar we ook vandaan komen. We zijn met elkaar verbonden in het verlangen om Jezus Christus na te volgen. In ons persoonlijk leven. In de keuzen die we daarin maken. De dingen die we doen, de dingen die we laten. Maar óók op het terrein van de overheid, in de politiek. Ook daar weten we ons geroepen onze God te dienen.

De Unieverklaring van de ChristenUnie zegt het zo mooi: ‘Wij, leden van de ChristenUnie, hebben ons verenigd om vanuit ons christelijk geloof invloed uit te oefenen op het bestuur van ons land en in de samenleving. Gelovig luisterend naar het Woord van God en met een open oog voor de werkelijkheid zoeken wij naar zijn wil’. We zijn gelovig, ja, dat is wat ons verenigt. Maar dat bepaalt meteen ook onze houding: we zijn luisteraars, zoekers, met open ogen voor wat er om ons heen gebeurt.

***

Hoewel de ChristenUnie vandaag pas haar tienjarig jubileum viert, staan we in een lange en geweldig rijke traditie. We denken op een dag als vandaag terug aan de partijen waaruit de ChristenUnie is voortgekomen: het Gereformeerd Politiek Verbond (GPV) en de Reformatorische Politieke Federatie (RPF). We denken daarbij ook met dankbaarheid terug aan onze politieke leiders van weleer: mensen als Jan van der Jagt, Pieter Jongeling, Meindert Leerling, Gert Schutte, Leen van Dijke, Kars Veling en Bart Verbrugh.

Als ChristenUnie weten ons ook verbonden met de 19e-eeuwse antirevolutionairen in de politiek, die tegenover de beginselen van de Franse revolutie (met name die van de menselijke soevereiniteit) het Evangelie (dé soevereiniteit van God) plaatsten. We denken daarbij terug aan politici als Guillaume Groen van Prinsterer en Abraham Kuyper. Was het niet Kuyper die ooit zei: ‘Er is geen duimbreed van het leven waarvan Christus niet zegt: dat is mijn gebied.’ Inderdaad. Hij is de Heer van ons leven en de Heer over ons leven. Alles wat we zeggen, wat we doen, wat we denken heeft te maken met ons geloof in Christus.

Tien jaar ChristenUnie is nog maar een korte tijd, maar om dezelfde Kuyper nog eens te citeren: ‘Vier uw vierdagen’! We zijn een jonge partij. Binnen onze partij zie ik een toenemend aantal jonge mensen actief worden, die de voorgeschiedenis misschien nauwelijks bewust hebben meegemaakt. Maar hoe jong we ook zijn: als ChristenUnie-politici van deze tijd mogen we ons opgenomen weten in de geweldig rijke traditie van de christelijke politiek in ons land. Ons politieke denken en handelen heeft diepe wortels. En we staan op de schouders van onze voorgangers. Op hun werk mogen we voortbouwen. Met hen mogen we koning David naspreken die, zie psalm 144, het volk feliciteerde dat de Heer als God heeft.

Inderdaad, je bent te feliciteren als je Jezus in je leven wilt navolgen. Als individu, maar ook als volk. Als je Hem navolgt, mag je zegen op je weg en werk ontvangen. Gefeliciteerd, ChristenUnie!

***

De aanloop naar de ChristenUnie werd genomen in de jaren negentig van de vorige eeuw. Politiek gezien: de jaren van Paars. In de katholieke traditie staat de kleur paars voor boete(doening), bekering en droefheid, maar is ook symbolisch voor hoop en verwachting dat het goede overwint. In de politiek was paars echter voor velen een synoniem voor niet- en postchristelijk. Voor het eerst in de Nederlandse parlementaire geschiedenis een coalitie die slechts uit niet-christelijke partijen bestond. Een verbond van partijen die sociaaleconomisch elkaars tegenpolen waren, maar die elkaar vonden in een gezamenlijke afkeer van onze confessionele traditie. In de jaren dat ze het met elkaar uithielden, werkten ze in hoog tempo een politieke agenda af die – zeker als het om de immateriële zaken ging – een hoog libertijns D66-gehalte had, en die haaks stond op dat waarvoor de christelijke politiek zich sterk maakt.

Ik was in die jaren niet actief in de landelijke politiek. Volgde het uiteraard wel. En ik herinner me nog goed het gevoel dat mij in die jaren bekroop: dat er politiek gezien fundamentele wissels werden omgezet. De beschermingwaardigheid van het leven werd afgepeld. In plaats daarvan werden economie en welvaart heilig verklaard; daarvoor werd bijvoorbeeld de zondagsrust opgeofferd. Het kabinet zag zichzelf als een raad van bestuur van de BV Nederland, stelde materialistische doelen, en had een blinde vlek voor bijvoorbeeld sociaal en ecologische beleid.

Er gebeurde wat in ons land. Mij bekroop in die tijd het gevoel dat, onverlet de grote inzet van enkele christenen in de Haagse politiek, veel christenen in Nederland de ontwikkelingen nogal lijdzaam, als onvermijdelijk en onstuitbaar accepteerden. Vaak niet verder komend dan ‘het is toch wat’, en daarna weer overgaand tot hun orde van de dag. Het bracht mij in die tijd – samen met anderen – tot het opzetten van een reeks bijeenkomsten van bezinning, verootmoediging en gebed. Niet bedoeld om met een opgeheven vingertje naar ‘Den Haag’ te wijzen. Hoe verontrust we ook over een aantal politieke ontwikkelingen waren. Maar vooral bedoeld om onszelf wakker te schudden. Ons ook te verootmoedigen voor wat in ons land plaatsvond. Want we kunnen als christenen onszelf niet buiten de werkelijkheid plaatsen waarin we leven. Ontwikkelingen – ook als ze negatief zijn - gebeuren niet buiten ons om.

(foto Ruben Timman - NoWords)

Ik ben nog steeds dankbaar voor wat er in die tijd aan bezinning los kwam. Het voelde als een hernieuwd besef van verantwoordelijkheid voor de tijd waarin we leefden. Vanuit die context verklaar ik ook de voortgang die juist in die tijd werd geboekt in de toenadering tussen GPV en RPF. Wetend in wat voor tijd we leefden, besef hebbend van de grote verantwoordelijkheid die voor onze samenleving dragen, was het niet langer te verantwoorden dat we politiek gescheiden optrokken. Dat bracht ons uiteindelijk bij elkaar. Wat een geweldig moment was het die 22e januari van het jaar 2000 in Ede. In plaats van verdeeldheid, was er nu eenheid. Tegenstellingen waren overwonnen, schouders werden tegen elkaar gezet, handen gevouwen. Christenen uit een grote verscheidenheid aan kerken en geloofsgemeenschappen wisten elkaar te vinden, in het verlangen om in de tijd waarin wij leefden als een unie van christenen, als een uitgesproken christelijke politieke partij, als ChristenUnie in onze samenleving aanwezig te zijn. Die naam zegt in één woord wat we tijdens het oprichtingscongres zo hartstochtelijk hebben gezongen: Samen in de naam Jezus.

***

We zijn nu tien jaar verder. Tien jaar ChristenUnie. Het was zacht gezegd wel een enerverende tijd. Zeker de beginjaren van de ChristenUnie heb ik persoonlijk ervaren als een tijd waarin de partij beproefd werd. Met name ook de periode rond 2002 - 2003.

Het past ons als ChristenUnie om daar op deze verjaardag niet aan voorbij te gaan. Juist op een dag als vandaag is het goed om naar elkaar uit te spreken dat ons werk – hoe goed ook bedoeld en gemotiveerd - fouten en gebreken kent. Dat ook door onze onderlinge omgang in de partij mensen zich soms gekwetst en beschadigd voelen.

Er zijn er onder ons, ik denk in het bijzonder aan de eerste lijsttrekker van de ChristenUnie, Kars Veling, maar ook aan ons oud-Eerste Kamerlid Jurn de Vries, die daar in de afgelopen tijd woorden aan hebben gegeven. Zonder oordelen uit te spreken, wil ik hier wel opmerken dat dit soort herinneringen ons erbij bepaalt dat als je samen dankbaar een jubileum wilt vieren, je ook bereid moet zijn om samen te belijden dat er dingen níet goed gingen, hoe goed bedoeld ook.

Velen van ons zijn gewend om aan het einde van een dag of vergadering behalve te danken, ook te bidden om vergeving voor wat er verkeerd was in denken, spreken en doen. Zoiets moet geen cliché worden, uitgesproken zonder een idee waar we eigenlijk op doelen. Ik hoop dat we ons als christelijke partij ook daardoor onderscheiden, dat we persoonlijke botsingen en kwetsuren niet accepteren als een part of the job, maar dat we ook met onze meningsverschillen en belangenconflicten voor het aangezicht van God leven. Dat geldt voor situaties die we in de afgelopen tien jaar hebben meegemaakt, maar uiteraard ook voor de tijd die vóór ons ligt.

***

Gelukkig hebben we niet alleen moeten leren met tegenslag om te gaan; we hebben inmiddels minstens zoveel ervaring met voorspoed en zegen. Wat hebben we als partij in de afgelopen jaren een geweldige ontwikkeling doorgemaakt. Na de verkiezingsnederlagen van 2002 en 2003 hebben we de rug gerecht, is er op alle niveaus in de partij keihard gewerkt om de politieke boodschap van de ChristenUnie, het christelijk-sociale programma dat we voorstaan, uit te dragen. En in dankbaarheid kunnen we zeggen dat we zegen op dat werk hebben mogen ervaren. God dank.

Landelijk: bij de verkiezingen van 2006 zijn we verblijd met een verdubbeling van onze Kamerfractie. Dat resulteerde zelfs in regeringsdeelname. Wie had dat enkele jaren daarvoor nog gedacht.
Ook provinciaal hebben we een sterke groei doorgemaakt. Nog nooit behaalden we tijdens de verkiezingen voor de Provinciale Staten zo’n mooie uitslag als in maart 2007. Dat zorgde er voor dat we in zes provincies in het land gedeputeerden mochten leveren. Mede daardoor groeide onze Eerste Kamerfractie naar vier zetels. Dat was nog nooit eerder vertoond in de geschiedenis van de ChristenUnie en haar voorgangers. In 2008 kwamen er nog twee gedeputeerden in de provincie Utrecht bij.

De eerste waterschapsverkiezingen waaraan politieke partijen deel mochten nemen, zorgden vorig jaar voor 26 waterschapsbestuurders vanuit de ChristenUnie. Een mooi resultaat.

Lokaal zien we eenzelfde sterke groei van de ChristenUnie. Groter wordende fracties, meer wethouders - we nemen nu al deel aan 86 college’s van B en W. Ook in steden waar we nog nooit eerder een dergelijke positie hadden verworven. Ik noem als voorbeeld de stad waar we vandaag te gast zijn: Utrecht.

Nu is collegedeelname geen doel in zichzelf. Ook vanuit een oppositierol in de gemeenteraad kan de ChristenUnie goed werk verrichten. Maar collegedeelname biedt wel meer mogelijkheden én menskracht om de christelijk-sociale politiek van de ChristenUnie concreet uit te dragen.

Juist in deze tijd, op weg naar de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart a.s., is het geweldig om te zien dat in nog meer plaatsen dan in 2006 kandidatenlijsten van de ChristenUnie zijn ingediend. Het aantal gemeenten waar we meedoen is toegenomen van 192 tot 205. Ruim achthonderdduizend kiezers die in 2006 nog niet op ons konden stemmen omdat we in hun gemeente geen lijst hadden, kunnen over 32 dagen wél voor de ChristenUnie kiezen. Rondtrekkend door het land tref ik overal enthousiaste ChristenUnie-mensen aan die zich het vuur uit de sloffen lopen voor hun partij. Beter gezegd: voor de christelijke politiek. Het werk van Inclusief is overigens ook niet zonder vrucht gebleven: deze keer telt de ChristenUnie 36 vrouwelijke lijsttrekkers; in 2006 waren dat er nog 24. We zien dat een toenemend aantal vrouwen politiek actief is geworden.

***

Er is reden genoeg om met goede hoop en verwachting de komende gemeenteraadsverkiezingen tegemoet te gaan. Maar als we iets van onze eigen geschiedenis hebben mogen leren, dan wel dat we ons niet te makkelijk rijk moeten rekenen. Begin 2002 dachten we dat Nederland, neerzittend bij de puinhopen van paars, hard toe was aan een tegengeluid als dat van de ChristenUnie. Maar in de chaos die uitbrak na de moord op Pim Fortuyn, liepen ook wij electorale klappen op. Vijftien maanden nadat ik voor het eerst als Kamerlid beëdigd werd, verliet ik het pand door de achterdeur. Nog geen jaar later waren er al weer verkiezingen, maar beter werden we er ook toen niet van.

Nu, zeven jaar later, ervaren we in politiek Den Haag opnieuw een toenemende instabiliteit. Peilingen voorspellen een vergaande fragmentarisatie van het electoraat: als de voorspelde verkiezingsuitslagen werkelijkheid worden, zijn er straks zeker vier partijen nodig om een meerderheidscoalitie te vormen. Daar komt bij dat ik in de opstelling van sommige partijen een opleving waarneem van het anticonfessionele sentiment dat in 1994 leidde tot de vorming van ‘Paars’. En opnieuw lijkt dat sentiment krachtig genoeg om partijen die programmatisch gezien toch ver uit elkaar lopen, in elkaars armen te drijven. De frustraties na drie kabinetten Lubbers waren groot genoeg om VVD en PvdA – exponenten van de oude klassenstrijd – samen te brengen in één coalitie met de vernieuwingsgelovige pragmatisten van D66. Zo zien we ook nu partijen die programmatisch gezien nooit in staat kunnen zijn om samen één taart te bakken, toch eensgezind zich bedienen van dezelfde methoden en sentimenten. Als het bijvoorbeeld gaat over de vrijheid van onderwijs, of over subsidiëring van christelijke organisaties, maakt het niet uit of je de SP of de VVD tegenover je treft. En wat D66 en GroenLinks nog onderscheidt moeten ze zelf maar verzinnen; ik zie vooral hun overeenkomsten: elitair, Randstedelijk en libertijns – zó liberaal dat ze een wethouder die in Amsterdam de mensenhandel op de Wallen wil aanpakken beschuldigen van ‘vertrutting.’

D66, tja: wat heeft die partij zich na een moeizame regeerperiode ontwikkeld tot een deftige tegenpartij. Of hij nu Geert Wilders of premier Balkenende tegenover zich heeft: Pechtold weet zich er altijd wat groter mee te maken. Tegelijk vraag ik me af welke antwoorden zijn partij heeft op de onvrede en onrust in de samenleving waaraan de PVV zo gretig stem geeft. Ik heb ze tot op heden gemist. Het doet me denken aan een cartoon die dagblad Trouw ooit afdrukte. Daarop was een leeg D66-winkelpand getekend met op het raam een poster met de tekst: binnen nog meer niets. In zeker opzicht lijkt D66 wel op de PVV. Ik weet niet of een van die twee het moeilijk heeft met die vergelijking, maar ondanks lippendienst van Geert Wilders aan de joods-christelijke traditie wortelen links- en rechtsliberalen in dezelfde Franse revolutie. En ja, die winkel is na twee eeuwen echt wel uitverkocht.

***

Ik heb zojuist de jaren negentig in herinnering geroepen, om te schetsen in welk klimaat de ChristenUnie geconcipieerd werd. Het kan geen kwaad om daar nog eens aan terug te denken als we nu onze zegeningen tellen en vooruit kijken.

Toen hadden we een materialistisch kabinet. De VVD deed ieder oproep tot moraal af als tegeltjeswijsheden.
Nu is - door inzet van de ChristenUnie - de discussie over burgerschap, over burgerrechten en –plichten, en de over de bijbehorende normen en waarden volop actueel. Onze inzet hiervoor blijft ook naar de toekomst toe van belang.

Toen werden pleidooien voor meer aandacht voor gezinnen met hoongelach ontvangen.
Nu staat - door inzet van de ChristenUnie - het gezinsbeleid hoog op de politieke agenda en zien we dat ook terug in concreet beleid. We laten dit beleid straks toch niet door andere partijen weer afbreken?

Toen hadden we een kabinet dat met voorstellen kwam die vergaand afbreuk deden aan de beschermingwaardigheid van het leven.
Nu is er - door de inzet van de ChristenUnie - een hernieuwde aandacht gekomen voor de bescherming van het leven en krijgen initiatieven daartoe, zoals de opvang en begeleiding van tienermoeders en palliatieve zorg, overheidssteun. Wat zou het geweldig zijn als we op dit terrein met steun van de kiezer verdere vervolgstappen kunnen zetten.

Toen: een kabinet van ‘werk, werk, werk’. Betaald werk wel te verstaan.
Nu dringt - door de inzet van de ChristenUnie - het inzicht door dat opvoeding, vrijwilligerswerk en mantelzorg ook bijdragen aan het welzijn van de samenleving. Als ChristenUnie zullen we ons sterk blijven maken voor keuzevrijheid van ouders bij de verdeling van arbeid en zorg. Dat is - zie de discussies in het parlement - bij andere partijen niet in goede handen.

Toen: een kabinet dat ziende blind was voor de schadelijke gevolgen van drugs en alcohol.

Nu worden - door de inzet van de ChristenUnie - coffeeshops in de buurt van scholen gesloten en wordt er een actief alcoholpreventiebeleid gevoerd. We zijn er nog niet. Er is meer mogelijk. Zo zouden wiettelers niet alleen een straf moeten krijgen, maar kan er ook gewerkt worden met preventieve voorwaardelijke verbeurdverklaringen, toe te passen als men opnieuw de fout in gaat.

Toen: een kabinet dat het bordeelverbod ophief, met de impliciete boodschap dat prostitutie een beroep als alle andere is.
Nu: een kabinet dat - door de inzet van de ChristenUnie - de strijd tegen mensenhandel en andere misstanden in de prostitutie tot topprioriteit maakt en geld beschikbaar stelt voor zgn. uitstapprogramma’s. Deze inzet moet wel de komende jaren worden voortgezet. En we laten het toch niet gebeuren dat christelijke organisaties als het Scharlaken Koord door seculiere politieke partijen buiten spel wordt gezet?

Toen, een kabinet dat in economische hoogtijdagen tegen alle economische logica in aan extreem hoge lastenverlichting deed en te weinig oog had voor kwetsbare groepen.
Nu, een kabinet dat - mede door de inzet van de ChristenUnie - een socialer beleid voert en in tijden van crisis niet gaat bezuinigen. Bij de heroverweging zal het de komende maanden er wel op aan komen. Christelijk-sociaal betekent dan dat kwetsbare groepen zo veel als mogelijk ontzien moeten worden en dat de sterkste schouders de zwaarste lasten zullen moeten dagen.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Juist ook bij dit soort essentiële zaken doet het ertoe dat de ChristenUnie in de regering zit en niet partijen als de VVD, D66 of GroenLinks. Laten we dat scherp blijven zien, laten we onze rol en positie die we nu hebben ook niet onnodig marginaliseren, laten we bestand zijn tegen mensen en partijen die een duidelijke reden hebben om dat wel te doen. En laten we boven alles het de kiezer ook voorhouden: het doet ertoe als de ChristenUnie mogelijkheden krijgt inhoud te geven aan de christelijk-sociale politiek die we voorstaan. Lokaal, provinciaal, landelijk en ook Europees. En blijft u biddend om ons heen staan. In het bijzonder denk ik ook aan onze bewindspersonen André Rouvoet, Eimert van Middelkoop en Tineke Huizinga. Zij hebben uw steun hard nodig.

***

Ik kom tot een afronding. Het is feest vandaag. We hebben alle reden om blij te zijn. Tien jaar ChristenUnie. Op het totaal van de geschiedenis niet meer dan een zuchtje. We weten dat we op weg zijn naar een ander feest. Het grote feestmaal op de berg Sion, waarover Jesaja 25 zo indrukkend mooi spreekt.
Jesaja profeteert dat ‘het waas dat alle volken het zicht beneemt, de sluier waarmee alle volken omhuld zijn’ zal worden vernietigd. De dood zal teniet gedaan zijn. God, de HEER, wist de tranen van elk gezicht; de smaad van zijn volk neemt hij van de aarde weg. Op die dag, zegt Jesaja, zal men zeggen: ‘Hij is onze God. Hij was onze hoop: hij zou ons redden. Hij is de Heer, hij was onze hoop. Juich en wees blij: hij heeft ons gered.’

Tien jaar ChristenUnie. Reden voor grote dankbaarheid voor alles wat we in die jaren in de Nederlandse politiek hebben mogen betekenen. Reden ook voor gebed om kracht en zegen voor wat nog vóór ons ligt. Om te beginnen de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart a.s. Er zal nog hard gewerkt moeten worden. En moeiten zullen ons niet bespaard blijven. Maar we weten het. We zijn op weg. Naar het échte grote feest waar Jesaja over profeteert en dat op Gods tijd zal komen. In dat perspectief mochten we de afgelopen tien jaar als ChristenUnie werken. Met dat perspectief mogen we ook de toekomst ingaan. Onze God daarbij de eer gevend die Hem toekomt.

Ik dank u wel.

Arie Slob

Klimaatbeleid niet alleen baseren op wetenschap

Thu, 28 Jan 2010 16:54:15 +0100

Dat door IPCC verkeerde cijfers zijn verspreid over klimaatverandering is een slechte zaak. Maar deze kwestie maakt wel duidelijk hoe kwetsbaar het is om klimaatbeleid enkel te stoelen op wetenschappelijke cijfers en inzichten. Dat zegt Esm� Wiegman vandaag in het debat over smeltende gletsers: ,,Beter is het om naast wetenschappelijke inzichten de discussie te stoelen op principes van rentmeesterschap, rechtvaardigheid en eerlijk delen."

Als er binnen het gerenommeerde IPCC verkeerde cijfers rondgaan over het tempo waarin het gletsjerijs smelt, dan is dat een slechte zaak. Het is helemaal een slechte zaak als er vervolgens nog eens bewust gebruik wordt gemaakt van verkeerde cijfers om landen over de streep van klimaatbeleid te trekken. Het meest erge van de ontstane situatie is het geschonden vertrouwen, maar ook dat dit voer oplevert voor alle klimaatsceptici. Het is echter ook een wijze les voor ons en voor het kabinet: deze kwestie maakt duidelijk hoe kwetsbaar het is om klimaatbeleid enkel te stoelen op wetenschappelijke cijfers en inzichten. Beter is het om naast wetenschappelijke inzichten de discussie te stoelen op principes van rentmeesterschap, rechtvaardigheid en eerlijk delen.

Want, hoe eerlijk is het dat een klein deel van de wereldbevolking in korte tijd de enorme wereldvoorraad aan grondstoffen als olie en kolen er doorheen jaagt, en de vieze uitstoot (het gaat niet alleen om CO2) laat voor wat het is?

Hoe groot of klein het precieze aandeel van de mensheid ook is aan klimaatverandering, hoe eerlijk is het om de zwaarst getroffen, vaak arme, landen met extreme droogte of extreme wateroverlast te laten zitten? Grote delen van Afrika zuchten onder de droogte en de daarmee samenhangende voedselschaarste. We kennen de verhalen van grootschalige houtkap, van veranderde, onvoorspelbare klimaatpatronen en van oogsten die verloren zijn gegaan. Verhalen van klimaatverandering, die hand in hand gaan met armoede en bestaansonzekerheid voor de toekomstige generaties. Wiegman: ,,Dit zijn de verhalen en principes die mij en de ChristenUnie motiveren tot klimaatbeleid."

Hoe groot of klein het aandeel van de mens aan de opwarming van de aarde ook mag zijn, het staat vast dat we er verstandig aan doen om tot een duurzame energievoorziening te komen, in ons land en wereldwijd. De grondstoffen raken nu eenmaal vroeg of laat op en er zijn landen op de wereld waar je niet graag van afhankelijk blijft voor je energievoorziening.

Rouvoet wil nieuw welvaartsbegrip

Wed, 27 Jan 2010 12:18:29 +0100

Vicepremier Andr� Rouvoet pleit voor een nieuw welvaartsbegrip. Waarden als duurzaamheid, rentmeesterschap en soberheid moeten daarin zwaarder mee wegen. Dat zegt Rouvoet in het tweewekelijks gesprek met NU.nl. Het Bruto Nationaal Product, dat nu wordt gebruikt als mate van welvaart, is niet altijd het ideale ijkpunt, aldus Rouvoet.

"Duurzaamheid en rentmeesterschap zouden meer moeten worden verdisconteerd in de economische parameters", legt Rouvoet uit.

"Je krijgt dan een evenwichtiger beeld. Ik zou in dat opzicht nog wel wat denkwerk met elkaar willen verrichten."

Crisis
Rouvoet vindt dat de crisis kansen biedt voor het definiëren van een nieuw welvaartsbegrip. In zijn ogen kunnen de politiek, het bedrijfsleven en de samenleving niet terug naar de periode van voor de economische crisis.

"Er is niets mis mee om een zeker element van soberheid mee te nemen in ons welvaartsbegrip. We worden niet per definitie ongelukkiger als we op een aantal fronten met minder genoegen nemen."

Rouvoet doelt hierbij op de gevolgen voor milieu en energie van ons huidige handelen. Belangrijke uitgangspunten voor de vicepremier zijn ook sociale rechtvaardigheid en solidariteit met de allerarmsten in de wereld die de prijs betalen voor de westerse consumptie.

Besef
Rouvoet geeft aan dat zijn idee voor een nieuw welvaartsbegrip niet direct te realiseren is: "Een nieuw welvaartsbegrip kan niet bij wet worden afgekondigd. Het besef zal bij de burger, maar ook bij het bedrijfsleven en de banken moeten gaan groeien."

Daarom waagt hij zich ook niet aan een planning voor het bedenken van een nieuwe manier om welvaart te meten.

Bezuinigd
"Allereerst moeten we beseffen dat de crisis nog niet voorbij is en dat er nog moet worden bezuinigd. Daarom zijn we bezig met de heroverwegingen. De schakelaar moet echt om."

Rouvoet wijst erop dat het hierbij niet alleen gaat om bezuinigingen, maar ook om kansen om Nederland beter te maken. "Al deze ingrepen kunnen uit oogpunt van rechtvaardigheid beter vanuit een christelijk-sociale coalitie genomen worden, dan door een centrum-rechtse."

(www.nu.nl)

Wiegman: meer duidelijkheid over noodzaak CO2-opslag Barendrecht

Tue, 26 Jan 2010 23:12:15 +0100

Het kabinet mag van de Tweede Kamer nog geen vergunningen verlenen voor een proef met ondergrondse CO2-opslag in Barendrecht. De ChristenUniefractie heeft eisen geformuleerd waarmee een meerderheid van de Kamer vandaag heeft ingestemd: ze wil eerst zekerheid hebben of de proef noodzakelijk is voor grootschalige CO2-opslag in het Noorden van Nederland. Kamerlid Esm� Wiegman: ,,Die noodzaak is voor mij op dit moment onvoldoende aangetoond."

Daarom heeft Wiegman de minister gevraagd pas definitief te beslissen over Barendrecht als dit na overleg met de Tweede Kamer vast is komen te staan: ,,De proef in Barendrecht kan alleen doorgaan als dit een noodzakelijke tussenstap is om met grootschalige CO2-opslag te beginnen. Die noodzaak is voor mij op dit moment onvoldoende aangetoond.”

De fractie bracht vandaag een motie in stemming die meer duidelijkheid eist voordat het kabinet de vergunningen voor ondergrondse CO2-opslag mag verlenen. De regering zal de Tweede Kamer binnen drie maanden informeren over de rol van CCS (Carbon Capture and Storage) in het behalen van de Nederlandse klimaatdoelstellingen en het tijdpad en de volgorde die gevolgd worden van proef, via demonstratie tot aan verplicht toegepaste techniek.

Een meerderheid van de Tweede Kamer ging akkoord met dit verzoek.

MOTIE

De Kamer gehoord de beraadslaging,

overwegende dat op dit moment nog onduidelijk is hoe de proef in Barendrecht past in het traject om te komen tot grootschalige CO2-opslag in het noorden van het land, waardoor een aanzienlijk deel van de nationale CO2-reductiedoelstellingen behaald moeten gaan worden,

verzoekt de regering de Kamer binnen drie maanden te informeren over de rol van ccs in het behalen van de Nederlandse klimaatdoelstellingen en het tijdpad en de volgorde die gevolgd worden van proef, via demonstratie tot aan verplicht toegepaste techniek;

verzoekt de regering voorts pas definitief te beslissen inzake de vergunningverlening voor CO2-opslag in Barendrecht indien na overleg met de Kamer vast is komen te staan dat in Noord-Nederland voor versnellingsmogelijkheden reëel perspectief wordt geboden om in de nabije toekomst tot een locatie voor grootschalige CO2 opslag te komen en de proef in Barendrecht daarvoor een noodzakelijke tussenstap is;

en gaat over tot de orde van de dag,

Wiegman-van Meppelen Scheppink

ChristenUnie regelt gehoorbescherming discotheken

Wed, 27 Jan 2010 11:58:53 +0100

De Tweede Kamer heeft vandaag een motie van de ChristenUnie aangenomen die het kabinet, de horecabranche, discotheken en concertorganisatoren oproept concrete maatregelen te nemen om gehoorschade bij jongeren tegen te gaan. Dat kan door het beschikbaar stellen van zogenaamde 'oorbehoedsmiddelen'. Verder zouden concertorganisaties informatie moeten geven over de geluidssterkte van de gedraaide muziek.

Gehoorschade bij jongeren als gevolg van het onbeschermd luisteren naar harde muziek, komt inmiddels bij 15 procent van de Nederlandse jongeren voor. Tweede Kamerlid Joël Voordewind: ,,De groep die blijvende gehoorschade lijdt, neemt jaarlijks toe met 25.000. Zolang de uitgaansgelegenheden niet bereid zijn om de geluidsterkte zelf te verminderen, moeten ze in ieder geval hun bezoekers erop wijzen welke gehoorschade ze kunnen oplopen boven een bepaalde geluidsgrens. En ze moeten hen oordopjes aanbieden. Bekende deejays hebben al besloten om zelf beschermende oordoppen te gebruiken.''

PerspectieF, de jongerenorganisatie van de ChristenUnie, biedt deze week André Rouvoet het eerste setje ‘oorbehoedsmiddelen’ aan tijdens een Silent Disco in club Monza in Utrecht. Tweede Kamerlid Ed Anker is daarbij verantwoordelijk voor het draaien van de muziek.

Tekst van de aangenomen motie-Voordewind:

De Kamer, Gehoord de beraadslaging,

Constaterende, dat ongeveer 15% van de Nederlandse jongeren tussen 16 en 30 jaar een meer of minder ernstige vorm van gehoorschade heeft en dat deze groep jaarlijks met ongeveer 25.000 jongeren toeneemt;

Constaterende, dat uit onderzoek van het Erasmus MC Rotterdam blijkt dat kennis en bewustzijn bij jongeren over de gevolgen van gehoorschade onder de maat is;

Overwegende, dat de aanvaardbare blootstellingsduur vier uur is met een geluidsniveau van 86 dB(A), terwijl een geluidsniveau van 100 dB(A) of meer niet ongebruikelijk is voor uitgaansgelegenheden;

Overwegende, dat discotheken graag meewerken aan het project ‘Sound Effects’, maar dat zij wel terughoudend zijn in het doen van omgevingsaanpassingen;

Verzoekt de regering in overleg te gaan met de horecabranche, discotheken en concertorganisatoren en aan te dringen op omgevingsaanpassingen, zoals het beperken van het geluidsniveau of een goede plaatsing van geluidsboxen,

En verzoekt de regering in het overleg aan te dringen op informatievoorziening richting bezoekers over het geluidsniveau, over de aanvaardbare blootstellingsduur en dat bezoekers in staat zijn om over gehoorbescherming te beschikken,

En gaat over tot de orde van de dag.

Stille disco met Minister Rouvoet in Utrecht

Tue, 26 Jan 2010 09:15:59 +0100

Op donderdag 28 januari biedt PerspectieF aan minister Rouvoet van Jeugd & Gezin een manifest aan over gehoorbeschadiging bij jongeren door te luide muziek in discotheken en op festivals. Jongeren zijn zich onvoldoende bewust van de gevaren voor hun gehoor en daarom roept PerspectieF de minister op om te komen met maatregelen die de bewustwording over het probleem vergroten en gratis oordoppen in iedere discotheek.

Deze actie van de werkgroep Gezondheid zal vergezeld gaan van een paneldiscussie met een aantal belanghebbenden en deskundigen en er zal een stille disco worden gehouden, waarbij deelnemers zelf kunnen bepalen hoe hard ze de muziek in hun oren laten schallen.

Van harte welkom op 28 januari om in Club Monza, Potterstraat 16 in Utrecht. De inloop is vanaf 20:30. Om 21:00 begint het programma.

Voor vragen en opgave:
Neem contact op met Daan Weststrate 06-15906935 / politiek@perspectief.nu

Moderne samenleving is een verstandshuwelijk

Tue, 02 Feb 2010 10:27:29 +0100

Het vanzelfsprekende 'samen' van de samenleving bestaat niet meer. Ontkerkelijking en de komst van de islam hebben het christelijk karakter van Nederland teniet gedaan. Dat vraagt om een nieuw 'samen' ondanks verschillen. De verschillende groepen in de samenleving moeten een verbond sluiten, elkaar wederzijds trouw beloven in voor en tegenspoed. Dat schrijft WI-directeur Gertjan Segers voor de website Nieuwwij.nl.

In de christelijk-sociale traditie wordt de mens als een relationeel wezen beschouwd. Pas in een gezonde relatie met God, onze naaste, de wereld en onszelf worden we wie we werkelijk zijn. De mens is een sociaal wezen, dat onlosmakelijk verbonden is met anderen en tot ontplooiing komt binnen gemeenschappen van andere mensen, zoals het gezin, een liefdesrelatie, werkkring, kerk, school en ook de civiele gemeenschap van buurt, dorp, stad en land. Die gemeenschappen kunnen alleen bloeien als er sprake is van sociale harmonie en ze gedijen het beste bij onderlinge verbondenheid, trouw en loyaliteit. Ook onze nationale gemeenschap kan alleen als een echte gemeenschap functioneren, als die door meer bijeen wordt gehouden dan alleen maar door taal, economische samenwerking en geografische nabijheid. Die gemeenschap is namelijk ook een rechtsgemeenschap met een overheid die onderscheid moet maken tussen goed en kwaad. Daarbij zal het, om Paul Scheffer te parafraseren, zonder een cultureel en moreel ‘wij’ niet gaan.

Verdeeldheid
De basis voor een gemeenschappelijk ‘wij’ is in Nederland ontegenzeggelijk smaller geworden. Steeds indringender is de vraag hoeveel tegenstellingen onze multireligieuze en multiculturele samenleving kan hebben en met hoeveel religieuze verdeeldheid die vreedzaam kan blijven functioneren. Lang bestond er in ons land op wezenlijke punten eensgezindheid op basis van het algemeen-christelijke karakter van onze samenleving. Zelfs de liberale staatsman Thorbecke sprak destijds over het christendom als “de ziel van onze beschaving, een stroom die zich door alle aderen van de maatschappij heeft uitgestort”. Twee ontwikkelingen hebben die eensgezindheid teniet gedaan. Dat is allereerst de secularisatie, waarna de meerderheid van de Nederlandse samenleving een liberaal-individualistische ideologie heeft omarmd. Ten tweede is het de komst van moslims met hun niet-christelijke geloofsovertuiging die daar debet aan is.
Het is duidelijk dat op het meest fundamentele niveau van onze huidige cultuur, te weten die van de religieuze zinbronnen, er fundamentele verschillen bestaan. Die verschillen zijn niet te overbruggen met een algemeen beroep op ‘religieuze inspiratie’, daarvoor zijn de verschillen tussen islam, seculier liberalisme en christendom te diepgaand. De belangrijkste vragen, ‘wie is de mens?’ en ‘wie is God?’, worden door deze verschillende overtuigingen fundamenteel anders beantwoord. Er zit niets anders op dan om het ‘nieuwe wij’ meer aan de oppervlakte van onze cultuur te zoeken. Dat moet dan noodgedwongen op het niveau van waarden en normen.

Lotsverbondenheid
Bij de zoektocht naar een ‘nieuw wij’ draagt Jonathan Sacks, opperrabbijn van de Verenigde Israëlitische Gemeenten in het Britse Gemenebest, de belangrijke notie van de samenleving als verbond aan. Ik denk dat deze notie ons verder kan helpen om iets van eensgezindheid te laten ontstaan in onze multiculturele samenleving. In de bijbelse opvatting van het woord is een verbond geen wapenstilstand, geen gevechtspauze die je gebruikt om je te herbewapenen, waarna je alsnog met de ander kunt afrekenen. Het is ook geen tijdelijke, economische overeenkomst, maar het is het aangaan van een diepe wederkerige relatie, het bestendigen van lotsverbondenheid met de belofte van trouw. Je geeft elkaar je woord.
Sacks benadrukt daarbij het verschil tussen een verbond en een contract. Bij een contract is er sprake van een tijdelijke uitruil van diensten tussen mensen die alleen maar hun eigen voordeel nastreven. Vanuit de Bijbel, dat spreekt over een verbond met Noach, Abraham en het Godsvolk, weten we hoe anders het karakter van een verbond is. In een verbondsrelatie kan sprake zijn van teleurstelling, boosheid, vreugde, nabijheid en afstand, maar nooit wordt die verbondsrelatie verbroken. In ieder geval niet van Gods kant.
Als een afspiegeling van dat verbond zijn er ook menselijke verbondsmatige structuren, zoals het huwelijk waarmee man en vrouw zich aan elkaar verbinden en elkaar trouw beloven, in voor- en tegenspoed. Ook de samenleving kan als zo’n verbondsmatige structuur worden opgevat, wat leidt tot een fundamenteel andere kijk op de samenleving dan het contractdenken. De onvoorwaardelijke verbondenheid van burgers aan elkaar, de wederzijdse trouw en dienstbaarheid in goede en slechte dagen, levert een totaal andere samenleving op dan die waarin burgers er alleen voor zichzelf alles uit willen halen wat er in zit.

Mayflower
Een letterlijke vertaling van deze samenlevingsvisie zag het licht op de Mayflower, het schip dat de eerste kolonisten naar Amerika bracht. Daar en tijdens die reis, in 1620, ondertekenden de pilgrims een verbond waarmee ze elkaar trouw beloofden. Het is die andere kijk op de samenleving die resoneerde in toespraken van presidenten als John F. Kennedy (“En dus landgenoten, vraag niet wat uw land kan doen voor u - vraag wat u kunt doen voor uw land.”) en ook Barack Obama (“Wij staan op als één natie en gaan onder als één natie”). Hoeveel zakelijker het woordgebruik van Nederlandse politici ook is, de brede waardering en bewondering voor deze presidenten en hun ‘verbondsmatige’ visie op hun land laten iets zien van het verlangen dat ook veel Nederlanders hebben naar een samenleving waarin burgers naar elkaar omzien en elkaar ook in moeilijke tijden trouw blijven.
Een belangrijk aspect van het verbond is overigens dat het niet alleen uit de 'belofte' van trouw en dienstbaarheid bestaat, maar ook uit de 'eis' van verbondenheid aan de gemeenschap en verantwoordelijkheid daarvoor. Dat betekent dat als onze samenleving zich werkelijk openstelt voor nieuwkomers, zij met hen de niet-natuurlijke verwantschap van het verbond aangaat en hen de belofte van trouw doet, dat dit ook wederkerig een besliste keuze van die nieuwkomers vraagt. Tegenover de belofte dat we ons lot aan elkaar verbinden en nieuwkomers voluit tot leden van onze gemeenschap rekenen, staat de eis aan die nieuwkomers dat ze dan ook werkelijk een overtuigde keuze voor Nederland en voor de fundamentele waarden van onze cultuur maken. De cruciale voorwaarde voor toelating tot dit verbond is dan ook de omarming van onze politieke en religieuze vrijheden. Met minder kunnen we niet toe. Een tijdelijke verbinding met het oogmerk zoveel mogelijk van de samenleving te profiteren en die daarna weer de rug toe te keren zodra het opportuun is, is slechts het aangaan van een contract. In zo’n contractrelatie zal er nooit onderling vertrouwen en betrokkenheid opbloeien. Dat betekent dat het voor de toekomst van onze samenleving cruciaal is dat niet alleen de autochtone bevolking zich daadwerkelijk openstelt, maar dat nieuwkomers zich ook werkelijk verbinden met Nederland en de centrale waarden en vrijheden van onze cultuur.

Sociale kwestie
De integratie van moslims in Nederland en het samenbinden van onze multiculturele en multireligieuze samenleving is een van de grote, nieuwe sociale kwesties van onze tijd. We zitten als Nederlanders in deze tijd op onze eigen Mayflower. De zee is ruig, het zicht onhelder en we weten niet precies wat ons te wachten staat. We zitten met elkaar in dezelfde boot. Het heeft geen zin om er lang bij stil te staan hoe iedereen hier gekomen is en we zijn daarbij hopelijk beschaafd genoeg om geen man overboord te zetten. Met een voort varend schip heeft het ook weinig zin om te dagdromen over hoe het was in de tijd die achter ons ligt. We hebben allemaal een enkele reis en kunnen – in navolging van de opvarenden van de eerste Mayflower – maar beter bij elkaar komen en een verbond met elkaar sluiten. Ons aardse lot, dat van oude en nieuwe Nederlanders, moslims, christenen, niet- en andersgelovigen, is onlosmakelijk met elkaar verbonden. We zijn tot elkaar verplicht en kiezen ervoor elkaar de hand te reiken, trouw te beloven, meningsverschillen vreedzaam uit te praten, de hand te houden aan fundamentele vrijheden en waarden. En we zetten ons allemaal in om van ons land een beschaafde samenleving te maken.
De symbolische verbondssluiting houdt in dat we ons verbinden met allen die voor de Nederlandse samenleving kiezen; het is een uitgestoken hand naar iedereen die hier is en tot die samenleving wil behoren. We beloven elkaar te helpen en te ondersteunen in goede en slechte dagen en zetten met elkaar onze schouders onder de enorme uitdaging van deze nieuwe sociale kwestie. Dat is een belofte die we elkaar doen. Maar daar staat tegenover dat iedereen die besluit om niet mee te doen, die met de rug naar deze samenleving toe gaat staan, die de fundamentele waarden minacht en alleen maar van vrijheden gebruik wil maken om deze vrijheden om zeep te helpen, eerder en duidelijker zal merken dat deze samenleving dit niet tolereert. Ook een doelbewuste en overtuigde afwijzing van dit verbond zal gevolgen moeten hebben.
We staan allemaal voor een cruciale keuze. Steken we de hand uit en aanvaarden we de hand van de ander? Het antwoord op die vragen bepaalt de toekomst van ons land.

Gert-Jan Segers is directeur van het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie, woonde en werkte in Egypte (2000-2007) en publiceerde onlangs een islamstudie ‘Voorwaarden voor vrede’. Dit artikel werd eerder gepubliceerd in 'VolZin' nr. 2 van 2010.

Ledenraadpleging ANWB gaat niet boven democratie

Fri, 22 Jan 2010 17:04:22 +0100

Volgens de ChristenUnie kunnen afspraken over de kilometerprijs in het coalitieakkoord niet ondergeschikt worden gemaakt aan het standpunt van de ledenraad van de ANWB. Ernst Cramer: ,,Wat zullen we nou krijgen? De ledenraadpleging van de ANWB over de democratie laten heersen? Zo werkt dat niet minister!"

Cramer reageert hiermee op uitspraken van minister Eurlings ,,Het werkt zo niet, ten eerste omdat de kilometerheffing een besluit is waarover álle Nederlanders gaan: de fietsers, OV-gebruikers, wandelaars en automobilisten - ongeacht of ze wel of niet ANWB-lid zijn. En verder: als deze minister aan draagvlak hecht, laat hij dan als de wiedeweerga aan voorlichting gaan doen zodat alle misverstanden, zorgen en fabels over de kilometerheffing uit de wereld geholpen worden," aldus Cramer.

De ChristenUnie ziet de ledenraadpleging van de ANWB als een extra motivatie voor de minister om te zorgen voor goede voorlichting en het creëren van draagvlak. ,,Deze minister heeft zelf de kilometerprijs keer op keer met veel pathos verdedigd, en wij gaan er vanuit dat hij dat blijft doen. De ChristenUnie hecht daar ook zeer aan.”

Arie Slob zal vanavond in Ridderkerk zijn gram uitspreken over de wankelmoed van Eurlings. De verkeersdruk in de spits roept daar juist om een instrument waardoor de verkeersstroom meer gespreid wordt over de dag en over de verschillende vervoersmodaliteiten.

ChristenUnie viert 10e verjaardag

Fri, 22 Jan 2010 12:38:15 +0100

Vrijdag 22 januari 2010 is het precies 10 jaar geleden dat de ChristenUnie ontstond uit het GPV en de RPF. Op deze datum in 2000 stemden de afgevaardigden van GPV en RPF in met een politieke fusie. Hoewel vandaag de offici�le datum is, vieren we het jubileum volgende week zaterdag groots in het Beatrix Theater in Utrecht. Andr� Rouvoet trakteert vandaag zijn collega's op gebak in de Tr�veszaal.

Tijdens de feestelijke bijeenkomst in het Beatrixtheater in Utrecht willen we met zoveel mogelijk ChristenUnie’ers terugblikken op de afgelopen 10 jaar en God danken om wat Hij heeft gegeven. Daarnaast kijken we ook vooruit. Wat zijn de plannen voor de toekomst? Hoe wordt daar - met de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart 2010 in het verschiet - heel concreet invulling aan gegeven?

U bent van harte uitgenodigd om dit feest mee te vieren. U kunt zich opgeven via het online aanmeldformulier.

Vanochtend gaf partijleider Rouvoet een interview over 10 jaar ChristenUnie bij Radio 1-programma Dit is de Dag. U kunt het interview terug luisteren op de website van Dit is de Dag: www.ditisdedag.nu.

Slob: Solidariteit moet structureel worden gestimuleerd

Sat, 23 Jan 2010 11:02:29 +0100

Het schenken van geld voor goede doelen en het doen van vrijwilligerswerk moet meer waardering krijgen van overheid en samenleving. Dat zei Arie Slob, fractieleider van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, op 22 januari tijdens een spreekbeurt in Ridderkerk. Slob koppelt dit aan het plan van de ChristenUnie voor een solidariteitsfonds dat gevuld zou kunnen worden met de besparing van ��n vakantiedag. In feite doen werknemers dan een dag vrijwilligerswerk ten bate van de samenleving.

Structurele fiscale stimulering

Slob refereert aan de nationale actie voor Haïti en de toezegging die minister Bos donderdagavond deed: werknemers die overtollige vakantie-uren aan giro 555 schenken, hoeven daarover geen premies en belasting te betalen Slob: “Zulke fiscale stimulansen zouden we structureler moeten inzetten. Wat is er mooier dan dat we op zo'n dag tegen elkaar zeggen: vandaag werkt Nederland samen voor Haïti, dus wie vandaag een dagsalaris schenkt betaalt daarover geen premies en belastingen.”

Vrijwilligerswerk is samenbindend

Vrijwilligerswerk verdient een hogere status, vindt de ChristenUnie. Slob: “Andere partijen zetten alles op alles om de arbeidsparticipatie te vergroten, en dan hebben ze het uitsluitend over betaalde arbeid. Maar laten we nu eens nagaan: ik heb vandaag een hospice, een verzorgingstehuis en een basisschool bezocht. Op al die plekken zorgen vrijwilligers voor kwaliteit en toegevoegde waarde. We moeten in Nederland echt af van het idee dat vrijwilligerswerk alleen iets is voor wie geen betaalde baan wil of kan krijgen. Iets 'voor niks doen' betekent doorgaans dat mensen supergemotiveerd en met plezier bezig zijn. Hoe samenbindend dat werkt, zie je ook op zo'n avond dat iedereen belangeloos bezig is voor Haïti. We hebben met elkaar een maatschappelijk kapitaal waaruit veel meer rendement gehaald zou kunnen worden als betaalde arbeidsparticipatie niet boven alles gesteld zou zijn. Volgens mij vond zelfs collega Rutte, van de zelfbenoemde hardwerkende-Nederlanderspartij, het een eer om gisteravond vrijwillig telefonist te zijn!''

10 jaar ChristenUnie

De ChristenUnie viert vrijdag 22 januari haar tiende verjaardag. Volgende week zaterdag is er een jubileumcongres, maar vandaag brengt Slob werkbezoeken in Zuid-Holland en Brabant. Slob: “De ChristenUnie bestaat door en voor al die lokale enthousiastelingen die niet zoals ik een salaris verdienen aan de politiek maar die zich vele uren per week belangeloos inzetten voor de partij.”

Rouvoet en Huizinga in belpanel Nederland helpt Ha�ti

Thu, 21 Jan 2010 10:52:42 +0100

Minister Andr� Rouvoet en staatssecretaris Tineke Huizinga nemen donderdag plaats in het belpanel van de radio- en tv-actie 'Nederland helpt Ha�ti' van Nederland 1, RTL 4 en SBS6. Rouvoet: "De ramp in Haiti heeft tienduizenden mensenlevens gekost, en honderdduizenden hebben hun hebben en houden verloren. Dit raakt me erg, het leed en de chaos is onvoorstelbaar. De regering van Ha�ti geeft aan dat er noodonderkomens, water, voedsel en medicijnen nodig zijn. Door te doneren kunnen we onze betrokkenheid omzetten in actie. Daar zet ik mij graag voor in."

Jubileumgift
De ChristenUnie bestaat deze week, vrijdag 22 januari om precies te zijn, tien jaar. De jubilerende partij roept haar leden, achterban en relaties op om een gift te doneren voor de hulpverlening in Haïti. Dat kan aan giro 555 van de samenwerkende hulporganisaties, maar daarnaast zijn ook christelijke organisaties als Medair en de samenwerkende partners Zoa Vluchtelingenzorg en Woord en Daad (Samen voor Haïti) een schenking meer dan waard.

Met deze oproep wil de ChristenUnie aansluiten bij een meer voorkomend gebruik onder dankbare, gezegende jubilarissen, om als cadeau een gift te vragen voor een goed doel. De ontstellende actualiteit geeft alle reden voor een dergelijke oproep: geef de jarige partij als cadeau een schenking voor Haïti.

Radio 555 op Nederland 1
De gezamelijke radioactie voor slachtoffers in Haïti, Radio 555, is donderdag overdag ook via de tv te volgen. Tussen 10.00 uur en 15.00 uur is de uitzending integraal te volgen op Nederland 1. Rond middernacht zal duidelijk worden hoeveel geld de nationale actie heeft opgebracht voor Giro555.

Tineke Huizinga zal van 18:00 tot 20:00 aan de telefoon zitten. André Rouvoet neemt van 20:00 tot 22:00 uur plaats in het belpanel.

Minister zegt opnieuw betere informatievoorziening toe

Thu, 21 Jan 2010 16:15:25 +0100

In het debat met minister Eurlings over de verkeerschaos tijdens het winterweer heeft Ernst Cramer opnieuw de aandacht gevraagd voor een betere informatievoorziening. Weer is aangetoond dat de reiziger maar ook het personeel van NS bij een grote storing aan zijn lot wordt overgelaten. Ernst Cramer: "Waarom nu eindelijk geen noodregeling waarbij reizigers automatisch worden doorverwezen naar andere vervoerders en ook hun kaartjes en abonnementen kunnen blijven gebruiken?"

De minister zegde toe dit te zullen onderzoeken. Als voorbeeld 6 januari. Toen was Haarlem onbereikbaar per spoor. Reizigers hoorden in Leiden allemaal losse berichten van treinen die niet zouden rijden, maar kregen hierdoor valse hoop dat andere treinen wel zouden rijden. Feit was dat geen enkele trein richting Haarlem reedt. Als dit meteen was gezegd waren reizigers veel eerder in treinen richting Hoofddorp / Schiphol / Amsterdam gestapt (of zelfs blijven zitten) om vanuit daar met regionaal OV nog thuis proberen te komen. Er werd alleen omgeroepen dat 1 van de 2 sneltreinen niet zou rijden. Later bleken ze allebei niet te rijden. Personeel op het perron beweerde echter wel dat de stoptrein nog zou rijden. Later corrigeerden ze dat in “tot Heemstede”. Weer tien minuten later bleek de trein helemaal niet te rijden. Dit werd omgeroepen, maar in plaats daarvan had gewoon gezegd moeten worden dat er helemaal geen treinen meer naar Haarlem zouden rijden. En zo zijn er nog veel andere voorbeelden te geven.

Er moet daarom een actieplan van ProRail en NS komen voor een betere informatievoorziening bij storingen. De minister herinnerde zich de aangenomen motie van de ChristenUnie van vorig jaar nog en zegde nu opnieuw toe hier serieus naar te gaan kijken.

ChristenUnie Utrecht zet vraagtekens bij betaalde seks in Jaarbeurs

Wed, 20 Jan 2010 09:55:27 +0100

De ChristenUnie in Utrecht verzet zich tegen het plan van de Kamasutrabeurs in de Jaarbeurs om 'voyeurruimten' in te zetten waar stellen betaald worden om seks met elkaar te hebben en andere mensen kunnen toeschouwen. Volgens de ChristenUnie-fractie valt dit te defini�ren als prostitutie en daar gelden strikte regels voor. De Jaarbeurs heeft niet de juiste vergunningen om prostitutie te faciliteren.

In Utrecht geldt een restrictief beleid ten aanzien van prostitutie, en zijn seksinrichtingen aan strikte regels gebonden. Volgens de Utrechtse Algemene Plaatselijke Verordening (APV) is prostitutie gedefinieerd als ‘het zich beschikbaar stellen voor seksuele handelingen met een ander tegen betaling.’

Deze definitie is volgens de ChristenUnie-fractie van toepassing op de activiteiten die de exploitant van de Jaarbeurs faciliteert. Dat zou betekenen dat de evenementenvergunning van de Jaarbeurs niet voldoet en dat een vergunning op basis van artikel 70 APV nodig zou zijn. En juist met dat soort vergunningen is de gemeente Utrecht – zeer terecht – niet erg scheutig.

Om duidelijkheid te krijgen wat nu aan de orde is, laat de ChristenUnie onderzoeken of de vergunning van de Jaarbeurs voor dit soort evenementen volstaat of dat, conform bovenstaande redenering, de Jaarbeurs hier activiteiten faciliteert die niet met een evenementenvergunning toegestaan zijn. De conclusie van het onderzoek zal mogelijk duidelijkheid scheppen voor soortgelijke gevallen in de toekomst.

Twintig-weken-echo heeft stijging abortussen tot gevolg

Tue, 19 Jan 2010 15:38:01 +0100

Uit onderzoek van TNO blijkt dat de twintig-weken-echo tot een forse toename van abortussen bij kinderen met een open ruggetje en een waterhoofd heeft geleid. De ChristenUnie maakt zich zorgen dat dit het gevolg is van wat men als 'noodsituatie' ziet en stelt schriftelijke vragen aan de staatssecretaris van VWS.

In de oproep van de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde (NVK), die ruimere regels wil voor actieve levensbeeïndiging bij pasgeborenen met ernstige handicaps (Volkskrant, 19-01), zegt Esmé Wiegman niets te zien. ,,De ChristenUnie wil geen ruimere regels, maar een duidelijk protocol en toetsing vooraf."

Schriftelijke vragen van de leden Wiegman-van Meppelen Scheppink en Voordewind aan de staatssecretaris van VWS over een toename van abortussen vanwege een open rug en waterhoofd als gevolg van de twintig-weken-echo.

1. Heeft u kennisgenomen van het onderzoek van TNO ‘Preventie en Zorg’, waaruit blijkt dat de twintig weken echo tot een forse toename van het aantal abortussen vanwege een open rug en waterhoofd heeft geleid?

2. Op welke wijze bent u voornemens om de bevindingen van het TNO rapport te betrekken bij het onderzoek naar de aard van de noodsituatie?

3. Bent u bereid om via (anonieme) registratie de redenen voor een abortus beter inzichtelijk te maken en hiervan in het vervolg verslag te doen in de jaarrapportages Wet Afbreking Zwangerschap?

4. Welke rol ziet u voor uzelf weggelegd om de voorlichting en informatievoorziening door artsen omtrent de twintig-weken-echo te verbeteren, bijvoorbeeld met betrekking tot de behandelmogelijkheden van aandoeningen?

Staatssecretaris Huizinga: blijven investeren in duurzaam waterbeheer

Tue, 19 Jan 2010 14:12:08 +0100

Op maandag 18 januari bezocht Staatssecretaris Huizinga (ChristenUnie) van Verkeer en Waterstaat de Grevelingen, op de grens van Zeeland en Zuid-Holland. Een gebied waar de komende jaren verschillende onderzoeken worden uitgevoerd om de waterkwaliteit te herstellen, energie uit getijdenbeweging op te wekken en de recreatiesector te versterken. Onder leiding van Staatssecretaris Huizinga zijn er grote stappen gezet op het gebied van waterbeheer en waterveiligheid.

Gedeputeerde van de provincie Zeeland, Frans Hamelink is blij met de bijdrage van Staatssecretaris Huizinga. "Het is niet in het minst aan de daadkracht van de Staatssecretaris te danken dat de vele opgaven in de Zuidwestelijke Delta voortvarend worden aangepakt. Zeer belangrijk voor Zeeland en voor Nederland".

Lokale, duurzame economie
’s Avonds was Tineke Huizinga aanwezig op de ChristenUnie campagneavond in Middelburg. De Staatssecretaris hield een speech over sociaal-christelijke politiek en sprak met de aanwezigen over de raakvlakken tussen haar portefeuille en regionale, Zeeuwse problematiek. De realisering van de nieuwe kade voor de binnenvaart op industrieterrein Arnestein in Middelburg is een voorbeeld van een belangrijke impuls voor de Walcherse economie. Het is bekend dat de ChristenUnie de binnenvaart een warm hart toedraagt. Huizinga: “Temeer omdat de binnenvaart geldt als de meest duurzame vorm van goederentransport.”

Internationale betrokkenheid
Ze wees in haar speech ook op het belang van internationale betrokkenheid. Juist in tijden van crises zoals die in Haïti ziet Tineke Huizinga het als een belangrijke verantwoordelijkheid om op te komen voor mensen in kwetsbare situaties. De Staatssecretaris benadrukte dat de specifieke kennis van Nederland op het gebied van waterbeheer daarbij een belangrijke bijdrage kan leveren. De Delta’s in kwetsbare gebieden als Bangladesh en Mozambique kunnen met onze kennis een duurzaam, veilig waterbeheer opbouwen.

ChristenUnie vraagt 'onconventionele acties voor Ha�ti'

Wed, 20 Jan 2010 15:07:58 +0100

De ChristenUnie wil dat het kabinet meer doet voor het zwaar getroffen Ha�ti dan alleen een toezegging van 3 miljoen euro noodhulp. Dat zegt Tweede Kamerlid Jo�l Voordewind, woordvoerder Ontwikkelingssamenwerking, vanavond tijdens spreekbeurt in Alkmaar: ,,De gevolgen van de ramp zijn onmetelijk en vragen een eensgezind en daadkrachtig optreden. We zullen met onconventionele acties moeten komen. Wij geven minister Koenders de ruimte een ruimhartig voorstel te doen, buiten de 'landenlijst' om."

De Nederlandse betrokkenheid bij Haïti zou volgens de ChristenUnie moeten bestaan uit het leveren van expertise die Nederland volop in huis heeft. Voordewind: ,,Het vandaag gepresenteerde WRR-rapport geeft die lijn goed weer. Ik wil dat het kabinet niet blijft steken bij noodhulp, maar komt met een betrokken aanpak die Haïti weer aan stabiliteit helpt. Nederland kan bijvoorbeeld waterexpertise leveren bij het herstellen van de voorziening van schoon drinkwater. Ook de landbouwsector heeft het land het nodige te bieden, niet alleen op de korte maar ook op de lange termijn. Want als er iets duidelijk is, dan wel dat het vele jaren vergt om te herstellen wat vorige week door één siddering van de aarde vernietigd is.”

ChristenUnie steunt acties voor Haïti

De ChristenUnie bestaat deze week, vrijdag 22 januari om precies te zijn, tien jaar. De jubilerende partij roept haar leden, achterban en relaties op om een gift te doneren voor de hulpverlening in Haïti. Dat kan aan giro 555 van de samenwerkende hulporganisaties, maar daarnaast zijn ook christelijke organisaties als Medair en de samenwerkende partners Zoa Vluchtelingenzorg en Woord en Daad (Samen voor Haïti) een schenking meer dan waard.
Met deze oproep wil de ChristenUnie aansluiten bij een meer voorkomend gebruik onder dankbare, gezegende jubilarissen, om als cadeau een gift te vragen voor een goed doel. De ontstellende actualiteit geeft alle reden voor een dergelijke oproep: geef de jarige partij als cadeau een schenking voor Haïti.

'Suggestie weggenomen dat kabinet rapport Davids niet ter harte neemt'

Thu, 14 Jan 2010 17:02:12 +0100

De brief van het kabinet over het rapport van de Commissie Davids heeft de suggestie weggenomen dat het kabinet zich de bevindingen daaruit niet ter harte neemt. Dat zei Arie Slob, fractievoorzitter van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, in het nachtelijke debat over de kabinetsbrief. Slob vindt het een prestatie van het kabinet dat de ministers reeds een dag na ontvangst van het rapport, een standpunt hebben ingenomen over de meest gewichtige kwestie daaruit: die van de volkenrechtelijke mandatering.

De brief van het kabinet nam woensdagavond de twijfels weg die ontstaan waren na een eerste persconferentie van de minister-president op dinsdagmiddag.

De belangrijkste conclusie die het kabinet verbindt aan het rapport van de Commissie Davids, is dat er ('met de kennis van nu') een 'adequater volkenrechtelijk mandaat nodig zou zijn geweest' voor het besluit in 2003 om politieke steun te verlenen aan de inval in Irak. Dat minister-president Balkenende dat oordeel over de geschiedenis aanvaardt, noemde Arie Slob vandaag 'groots'. Overigens werd reeds in 2007 in het coalitieakkoord vastgelegd dat Nederland in de toekomst niet zal deelnemen aan militaire missies wanneer daarvoor geen volkenrechtelijk mandaat (dat wil zeggen een uitspraak van de Verenigde Naties) bestaat.

Hieronder volgt de integrale bijdrage van Arie Slob aan het Kamerdebat in eerste en tweede termijn, inclusief de interrupties.

1e termijn

De heer Slob (ChristenUnie):

Voorzitter. Met grote belangstelling heeft mijn fractie gisteren kennisgenomen van het rapport van de commissie-Davids. We hadden ernaar uitgekeken, niet alleen omdat de commissie een aantal maanden meer tijd nodig had dan in eerste instantie was verwacht, maar ook in het licht van de soms denigrerende wijze waarop sommige fracties de instelling van deze commissie in februari van vorig jaar beoordeelden. Het doet mijn fractie deugd dat het de commissie is gelukt om in alle onafhankelijkheid haar werk te doen en om daarover gelijktijdig aan zowel de regering als het parlement te rapporteren. Dit is naar ik hoop een trendbreuk met de in Den Haag helaas vaak overheersende praktijk dat de inhoud van rapporten en begrotingen al voor aanbieding op straat ligt.

De fractie van de ChristenUnie wil het rapport van de commissie-Davids serieus nemen. Daar is, gezien het onderwerp en de inhoud, ook alle reden toe. In een eerste, primaire reactie op de bevindingen van het rapport van de commissie-Davids, heb ik namens de fractie van de ChristenUnie geconstateerd dat de commissie haarscherp een besluitvormingsproces inzichtelijk heeft gemaakt waaruit zowel de regering als het parlement lessen kan trekken voor vergelijkbare besluitvormingsprocessen in de toekomst, onder meer over de vraag welke informatie verstrekt moet worden aan het parlement, over de wijze van informatieverstrekking en over het vraagstuk van het volkenrechtelijk mandaat.

Al in de tijd van en tijdens het debat over de instelling van de commissie werd er druk gespeculeerd over mogelijke uitkomsten van het onderzoek. Ik heb in dat debat namens mijn fractie gezegd dat we pas een oordeel kunnen geven als zowel het eindrapport van de commissie als de kabinetsreactie daarop beschikbaar is. Het eindrapport is nu in ons bezit. Van de zijde van het kabinet hadden we tot een uur geleden slechts teksten die op de persconferentie van gistermiddag door de minister-president zijn uitgesproken. Rapporten als die van de commissie-Davids moeten kunnen rekenen op een goede, zorgvuldige, politieke beoordeling. Politieke conclusies moeten uiteindelijk in het politiek debat tussen Kamer en kabinet, dus in deze zaal, worden getrokken. Mijn fractie betreurt het dat de verklaring van gisteren tot misverstanden heeft geleid en dat het beeld is ontstaan dat het kabinet het rapport niet serieus zou nemen. Mede om die reden zijn wij blij met de brief van het kabinet die we hedenavond hebben ontvangen. Mocht er nog enige onduidelijkheid zijn over de vraag of het kabinet het rapport van de commissie-Davids serieus wil nemen, dan is deze onduidelijkheid wat ons betreft met de inhoud van deze brief weggenomen.

De heer Pechtold (D66):

De brief van vanavond gaat met name in op het volkenrechtelijke aspect, maar gisteren, tijdens de presentatie van de premier, en hij schreef vandaag dat dit een eerste verklaring was namens het kabinet, heeft de premier ook andere dingen aangegeven, bijvoorbeeld dat de Kamer adequaat is ingelicht, zowel over de vraag van de Amerikanen als over de informatiepositie van AIVD en MIVD. Deelt u dat? Deelt uw vicepremier dat?

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik sta hier als voorzitter van de Tweede Kamerfractie van de ChristenUnie. Ik spreek namens mijn fractie. Het kabinet zal straks in zijn eigen termijn het oordeel van het kabinet geven. Dat ga ik hier niet doen. Wat betreft de vragen die zijn opgekomen, ook naar aanleiding van het rapport van de commissie-Davids, vind ik het van belang dat het kabinet een adequate en uitgebreide reactie geeft op alle onderdelen die daarbij horen, dus op alle conclusies die Davids heeft getrokken, 49 stuks in totaal. Alle vragen die onze, uw en andere fracties hebben gesteld, moeten beantwoord worden. Wanneer het kabinet dat heeft gedaan, kunnen wij, met het rapport van de commissie-Davids en de beoordeling van het kabinet, conclusies trekken. Dat zullen wij dus op een ander moment moeten doen dan nu. Ik constateer wel, en ik verwijs naar de brief van het kabinet, dat het kabinet op één onderdeel nu al aangeeft hoe het daarmee om wil gaan. Dat zal, naar ik aanneem, nog verder uitgewerkt worden, maar ik wil het debat zorgvuldig voeren. Dat betekent dat de door de heer Pechtold genoemde onderwerpen op een later moment verder besproken zullen moeten worden.

De heer Pechtold (D66):

Dat is nog niet de start van een antwoord op mijn vraag. Ik zal mijn vraag veralgemeniseren. Gisteren heeft de minister-president twee strohalmen in de conclusies van Davids aangegrepen en vervolgens op essentiële conclusies van Davids afstand genomen van het rapport, mede namens uw partij, in die zin, mede name uw vicepremier, die gisteren zelfs bereid was om nog te vertellen dat hij zich geheel aansloot bij de premier. Klopt dat? Met andere woorden, deelt u de mening van uw vicepremier dat de Kamer volledig is geïnformeerd tijdens de Irak-oorlog?

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik vind dat de heer Pechtold wel zeer eenzijdig citeert uit hetgeen gisteren gezegd is. Ik heb het volledig stenografisch verslag van de persconferentie vandaag tot mij genomen. Ik heb gisteren ook meegeluisterd. Ik heb de minister-president een aantal keren horen zeggen, ook in andere interviews, dat hij op heel veel zaken nog terug zal komen en uitgebreider aan de Kamer zal rapporteren. Ik vind dat wij onszelf ook serieus moeten nemen, mijnheer Pechtold, en gaan debatteren over een rapport van een commissie die bijna een jaar bezig is geweest, niet alleen op basis van eerste reacties, maar op basis van uiteindelijk een volledige kabinetsreactie! Dat zou u volgens mij ook moeten willen.

De heer Pechtold (D66):

Dan had u niet gisteren een premier moeten laten spreken, waardoor u nu al een dag in de problemen bent! De premier zei gisteren, namens uw vicepremier, die niet de beroerd was om dat gelijk te omarmen: Dan kun je niet zeggen dat de Kamer onvolledig is geïnformeerd. Ik citeer letterlijk uit de verklaring van gisteren. Bent u het daarmee eens? De reden waarom ik zo'n punt eruit haal -- ik kan er wel tien uit halen -- is de volgende. Staat de verklaring, inclusief de toelichting van de minister-president van gisteren nog, ook namens uw partij?

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik vind het totaal ontluisterend dat de heer Pechtold niet eens doorheeft wat de verhoudingen zijn tussen kabinet en Kamer. Ik heb de minister-president geen opdracht gegeven om te spreken. Het kabinet heeft een eigenstandige verantwoordelijkheid om te reageren op een rapport wanneer het dat krijgt. Het kabinet heeft dat gedaan zoals het gedaan heeft. Ik heb net aangegeven dat ik betreur dat daardoor een beeld is ontstaan dat het kabinet het rapport niet serieus zou nemen. In de brief die de Kamer heeft gekregen -- ik ga niet af op een persverklaring -- geeft het kabinet aan het dit rapport als het uitgangspunt neemt en daarmee verder gaat. Het kabinet haalt er een onderdeel uit waarin het aangeeft hoe het met de conclusies van het rapport wil omgaan. Het enige waar ik nu belang bij heb, is dat het kabinet zo snel mogelijk -- ik las in de brief begin februari -- met een volledige reactie en met de beantwoording van de vragen komt. Dan kunnen we het debat voeren. U moet mij aanspreken op mijn verantwoordelijkheid als voorzitter van de ChristenUnie-fractie. U moet mij niet vragen om een kabinetsreactie. Laten we het wel even zuiver houden. Ik snap dat het lastig is voor u, maar laten we het toch proberen.

De heer Pechtold (D66):

Het is van tweeën één. Of u zegt: die verklaring van gisteren, daar denk ik het mijne van, maar daar kom ik nog wel op terug. Maar nee, de heer Slob doet hetzelfde als wat Balkenende gisteren deed. Hij pakt uit de brief van vanavond één punt. Hij zegt: nou prettig, dat volkenrechtelijke aspect, dat gaan we in de toekomst beter doen.

Als dat de heer Slob dat als een winstpunt ziet van de afgelopen 24 uur, is mijn vraag volstrekt terecht hoe dan om te gaan met de brij aan andere meningen die de premier gisteren geuit heeft, mede namens de ChristenUnie-fractie. De heer Slob zei dat er verwarring was. Dat was verwarring door zijn kabinet, door de premier die daar in vak-K zit.

De heer Slob (ChristenUnie):

Nog één keer voor de duidelijkheid: de minister-president heeft namens het kabinet gesproken; zo hoort dat ook. Het klopt dat dit kabinet ook gedragen wordt door de ChristenUnie. Ik spreek namens mijn fractie. Namens mijn fractie is mijn eerste reactie geweest dat het rapport van de commissie-Davids een stevig rapport is, dat een inkijk geeft in een besluitvormingsproces, en dat we moeten gebruiken om lessen te trekken … Mijnheer Pechtold, ik geef u antwoord. Als u eerst met de heer Rutte wilt praten, wil ik wel even wachten … Wij moeten allereerst lessen trekken op het punt van de informatievoorziening. Als het kabinet heeft gereageerd, wil ik daarover met het kabinet in debat. Daarnaast wil ik in debat over het volkenrechtelijke mandaat. Ik zal daarover met mijn eigen fractie in de komende weken, voorbereidend op het definitieve debat, stevig moeten praten met het rapport van de commissie-Davids in de hand.

Ik ben overigens blij dat we die commissie hebben ingesteld. Ik denk dat de commissie heel goed werk heeft verricht. Toen de commissie werd ingesteld, zei de heer Pechtold: de benaming "onafhankelijke commissie" is een gotspe. Ik ben benieuwd of hij daaraan, met dit rapport in de hand, nog steeds vasthoudt.

Mevrouw Kant (SP):

Ik heb een vraag aan de fractievoorzitter van de ChristenUnie, die inderdaad ook fractievoorzitter is van een coalitiepartij. Ik stel de vraag echter nadrukkelijk aan de heer Slob als lid van deze Kamer en fractievoorzitter van de ChristenUnie. Zo heeft hij gisteren ook gekeken naar de persconferentie van de minister-president. Hij heeft toch wel een mening over wat er gisteren gebeurd is? Hij heeft toch wel een mening over het feit dat de minister-president twee belangwekkende conclusies van de commissie-Davids van tafel heeft geveegd? Wat is zijn mening daarover?

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik heb gisteren gekeken naar de persconferentie; dat klopt. Ik heb de persconferentie beschouwd als een eerste reactie van het kabinet op het rapport van de commissie-Davids. Uiteindelijk gaan wij ook met een kabinet in debat op basis van reacties die door het kabinet naar de Kamer worden gestuurd. We doen dat niet alleen op basis van stenografische verslagen van persconferenties. Mijn reactie van gisteren was: ik wil zo snel mogelijk een stevige, uitgebreide kabinetsreactie hebben, ook met onderbouwingen voor de eerste opmerkingen die zijn gemaakt. Die heb ik nodig om ook de bevindingen van de commissie-Davids op waarde te kunnen schatten en daarover namens mijn fractie politieke oordelen te kunnen vellen. Zo ver zijn we op dit moment nog niet. Ik hoop dat we zo snel mogelijk daarover kunnen spreken.

Mevrouw Kant (SP):

Wat de heer Slob wil, wil ik ook allemaal, alleen is er gisteren iets anders gebeurd! De heer Slob heeft blijkbaar naar een andere zender gekeken; ik vraag gewoon zijn mening over wat hij zich daar heeft zien afspelen. Die vraag ik hem. En dan kan hij wel zeggen hoe hij graag gewild zou hebben dat het was gegaan, maar zo is het niet gegaan. We hebben de minister-president gisteren op televisie in een persconferentie afstand horen nemen van twee belangwekkende conclusies uit een onafhankelijk onderzoek. Ik vraag de leider van de ChristenUnie naar zijn mening over de afstand die de minister-president heeft genomen van die conclusies.

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik heb het woord "afstand" zelf niet in de mond genomen. Ik heb aangegeven dat ik datgene wat gisteren is gezegd door de minister-president in zijn verklaring namens het kabinet, als een eerste reactie heb beschouwd op het rapport. Daar neem je op dat moment kennis van. Ik spreek hier uit dat ik behoefte heb aan een uitgebreide schriftelijke reactie van het kabinet op het totale rapport, maar ook op de vragen die mede door mijn fractie alweer zo'n tien maanden geleden zijn gesteld over alles wat er toen speelde. Zo'n reactie hebben wij nodig om tot conclusies te kunnen komen. Ik ben blij met de brief van vanavond. Mocht er nog schijn zijn van twijfel of het kabinet het rapport wel serieus neemt, dan is die met deze brief volledig weggenomen.

Mevrouw Kant (SP):

De conclusie: als de leider van de ChristenUnie gisteren kennis heeft genomen van wat de minister-president heeft gezegd in de persconferentie en daarop vandaag geen kritiek uit, is kennisnemen in dit geval instemmen. Dan heeft de heer Slob geen enkele kritiek op de woorden van de minister-president en stemt hij met de gehele verklaring in. Anders moet hij nu zijn kritiek uiten.

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik laat deze conclusie voor rekening van mevrouw Kant, zoals dat hoort. Ik heb gisteren de minister-president verscheidene malen horen zeggen dat het kabinet nog studie zal maken van het rapport en de Kamer daarover zal rapporteren. Laten we onszelf ook serieus nemen en onze uiteindelijke afwegingen maken over volledige kabinetsreacties. Mevrouw Kant heeft die niet nodig; wij wel.

De heer Rutte (VVD):

Begrijpt de heer Slob waarom mevrouw Hamer gisteren heeft gezegd dat de premier niet sprak namens de heer Bos?

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik heb gisteren de minister-president zijn verklaring horen afleggen. Ik ben er zelf ook van uitgegaan dat hij namens het kabinet gesproken heeft. Mocht dat anders zijn dan horen wij dat wel, maar daar ga ik zelf niet van uit. Het zou vreemd zijn als wij daar niet van uit kunnen gaan.

De heer Rutte (VVD):

Is de heer Slob het dan met mij eens dat er toch licht lijkt te zitten tussen de uitlatingen van de fractievoorzitter van de PvdA dat er niet namens het kabinet is gesproken, althans niet namens de PvdA-bewindslieden, en de brief van vandaag, ondertekend door de premier, waarin staat dat er wel is gesproken namens het hele kabinet?

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik geef mijn eigen bevindingen weer namens mijn fractie. Ik heb geen behoefte om namens de Partij van de Arbeid te spreken. Die kunnen dat zelf, zoals u dat ook voor uw fractie kunt en inmiddels ook in wat korte bewoordingen hebt gedaan.

Uiteindelijk wil mijn fractie maar één ding. Ik heb het net eigenlijk ook al in reactie op een vraag gezegd. Dat is dat het kabinet dus zo snel als mogelijk en verantwoord is met een uitgebreide schriftelijke reactie komt op het rapport van de commissie-Davids. Nu is daar één punt kort uitgelicht, maar er is natuurlijk nog veel meer te zeggen en te reageren op wat de commissie-Davids heeft aangegeven. Wij willen dat de vragen die gesteld zijn daarbij worden meegenomen. Dan is er wat mijn fractie betreft voldoende basis om het echte inhoudelijke debat over de politieke besluitvorming rond Irak te voeren en dat zal een keer tijd worden ook.

Mevrouw Halsema (GroenLinks):

Zou de heer Slob voor mij de vraag kunnen beantwoorden of met deze brief de verklaring van gisteren van tafel is?

De heer Slob (ChristenUnie):

De verklaring van gisteren is uitgesproken namens het kabinet. Het kabinet heeft nu de Kamer een brief gestuurd waarvan u kennis hebt genomen. Daarin wordt overigens ook gerefereerd aan de verklaring. Die brief heb ik, zoals ik net al aangaf, onder andere beschouwd als het wegnemen van twijfel over de vraag of het kabinet het rapport van de commissie-Davids wel serieus zou nemen. In dat opzicht heb ik deze brief ook beoordeeld. Het enige wat ik nu wil en wat u volgens mij ook zou moeten willen, is dat wij het kabinet zo snel mogelijk aan het werk zetten voor de uitgebreide reactie zodat wij het definitieve debat kunnen gaan voeren.

Mevrouw Halsema (GroenLinks):

Het kabinet neemt maar op één onderdeel afstand van de opvattingen die gisteren door de premier zijn geventileerd, namelijk op het punt van het volkenrechtelijk mandaat waarover u nog geen mening hebt. Op alle andere punten, bijvoorbeeld de juistheid van de informatie aan de Kamer en het leidinggeven door de premier, wordt geen afstand genomen van de verklaring van gisteren. Bestaat die verklaring van gisteren voor u nog of is die weg?

De heer Slob (ChristenUnie):

Het is een wat vreemde redenering dat in alles afstand zou moeten worden genomen van een verklaring. Een verklaring is afgegeven. Het kabinet reageert met een brief, mede gevraagd door de Kamer, op vragen die daarover zijn gesteld. Als er op dit moment van het kabinet verwacht wordt dat er op de onderdelen die zijn aangestipt in de verklaring, nu al een volledige en uitgebreide beantwoording zou liggen, hadden wij deze brief vanavond niet op dit tijdstip kunnen krijgen. Wij hebben deze brief wel gevraagd en wij wilden die het liefst ook vanavond hebben omdat wij wilden spreken over de commotie die was ontstaan na gisteren; niet meer en niet minder.

Mevrouw Halsema (GroenLinks):

De commotie is gisteren niet alleen ontstaan naar aanleiding van de uitspraken van de premier over het volkenrechtelijk mandaat, maar ook over de uitspraken van de premier dat de Kamer juist geïnformeerd is en dat de premier en het kabinet over de afgelopen jaren geen fouten te verwijten zijn. Ik zie het kabinet in de brief van vanavond nergens afstand nemen van die uitspraken van gisteren. Mijn eenvoudige vraag aan u is: zijn die uitspraken nog even geldig of bestaan ze niet meer en zijn ze van tafel?

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik heb niets meer toe te voegen aan wat ik eerder heb gezegd. Ik verwacht van het kabinet dat het met een uitgebreide reactie komt, ook op de onderdelen die u noemt. Dan kunnen wij met elkaar verder spreken.

Mevrouw Halsema (GroenLinks):

Mag ik u nog een andere, korte vraag stellen? Hebt u de brief gelezen voordat deze naar de Kamer werd gestuurd en hebt u daar als coalitiefractie mee moeten instemmen?

De heer Slob (ChristenUnie):

Ik heb deze brief niet gelezen. Natuurlijk wel nadat ik hem gekregen had -- laat daar geen misverstand over bestaan -- maar niet voordat hij naar de Kamer ging. Daarna heb ik hem uiteraard wel gelezen en er mijn oordeel over gegeven.

2e termijn

De heer Slob (ChristenUnie):

Voorzitter. Aan het eind van de vanavond veelbesproken en geanalyseerde kabinetsverklaring van dinsdagmiddag gaf de minister-president aan dat verantwoordelijkheid nemen ook betekent verantwoordelijkheid afleggen. Zo is het. Ik constateer dat met dit debat daarmee een begin is gemaakt. Zowel de brief van het kabinet als de eerste termijn van de minister-president en de beide vicepremiers heeft bij mij de onduidelijkheid weggenomen over de omgang met het rapport van de commissie-Davids, die om verschillende redenen is ontstaan. Ik ga ervan uit dat het kabinet zich na dit debat zal richten op een zorgvuldige en uitgebreide reactie op het rapport van de commissie-Davids, daarmee ook voortbordurend op de eerste reactie die we vanavond al met elkaar hebben kunnen bespreken. Daar heeft de commissie recht op, maar daar vraagt ook dit gevoelige onderwerp om.

Ook mijn fractie zal zich de komende weken verder verdiepen in het rapport van de commissie, te beginnen in het gesprek met de commissie volgende week. Ik hoop dat dit in februari zal leiden tot een goed inhoudelijk debat over alle aspecten die aan dit onderwerp vastzitten.

Import kweekvis nauwelijks duurzaam

Thu, 14 Jan 2010 16:02:03 +0100

Dat zegt Ernst Cramer naar aanleiding van een rapport dat hem vandaag werd aangeboden door Scienta Nova. Deze organisatie deed onderzoek in de Mekongdelta in Vietnam, waar de Pangasius voorkomt. ,,Dit rapport geeft zeer duidelijk aan dat de consument met kweekvis uit Azi�, in dit geval Vietnam, op het verkeerde spoor zit," aldus Cramer.

De ChristenUnie heeft al eerder vraagtekens gezet bij de kweekvis uit Azië, en bij de begroting LNV aandacht gevraagd voor fair-trade vis. In Nederland is een aantal duurzame kwekerijen opgezet met oog voor dierenwelzijn, milieu en plantaardig voer. De helft van de bedrijven is weer gestopt omdat ze niet op kunnen tegen de kweekvis vanuit bijvoorbeeld Azië. Dit is goedkope vis, omdat aandacht voor milieu en dierenwelzijn vaak ontbreekt, en dus ook niet de prijs is verwerkt. Daarom wil de ChristenUnie dat de minister met Europese partners de WTO bewerkt, zodat eisen kunnen worden gesteld aan productieomstandigheden. Wat de ChristenUnie betreft wordt een zaak uitgelokt, zodat via jurisprudentie echt duidelijk wordt wat wel of niet kan.

Dit biedt kansen voor producenten van kweekvis ver weg, maar daardoor ook voor de Europese kwekers, en de Europese duurzame visserij op wilde vis. De ChristenUnie wil meer transparantie in productieomstandigheden, zodat de consument kan kiezen en weet hoe het product tot stand is gekomen. Ook is een charmeoffensief van de Nederlandse visserijsector nodig zelf om de pracht van het eigen product te promoten. Dus: een gezamenlijke verantwoordelijkheid dus van overheid, bedrijfsleven en consument.

Cramer: ,,In ons land wordt veel gevraagd van onze ondernemers qua duurzaamheid. Maar, echt duurzame productie kan op dit moment niet zonder de beschermende hand van de overheid. Ik noem als sprekend voorbeeld de kweekvis." Cramer zegde toe het rapport voor te leggen aan de minister van LNV en haar te vragen om een reactie, met name gelet op de hervorming van het Europese visserijbeleid dat net in gang is gezet.

Onduidelijkheid rondom CO2-opslag Barendrecht

Wed, 13 Jan 2010 11:22:15 +0100

Vandaag debatteert de Tweede Kamer wederom over ondergrondse CO2-opslag in Barendrecht. Voor de ChristenUnie gaat het om de vraag welke betekenis de proef in Barendrecht heeft bij het behalen van nationale CO2-reductiedoelstellingen. ,,Wij hechten sterk aan een goede en heldere volgordelijkheid," aldus Esm� Wiegman.

Als het gaat om CO2-opslag heeft de ChristenUnie-fractie altijd betoogd dat CCS slechts een onderdeel is van de transitie naar een duurzame energiehuishouding. Dit tijdelijke alternatief hebben we nodig om de doelstelling van -30% uitstoot in 2020 te realiseren.

Voor de partij is op dit moment nog onduidelijk hoe de proef in Barendrecht past in het traject om te komen tot grootschalige CO2-opslag in het noorden van het land, waardoor een aanzienlijk deel van de nationale CO2-reductiedoelstellingen behaald moeten gaan worden. Daarbij is het van belang dat de regering in het proces van introductie en toepassing van CCS, een regierol heeft. Wiegman: ,,De rol van de regering rondom de proef in Barendrecht is pas laat in beeld gekomen.Dat is te betreuren vanuit het oogpunt van communicatie en het verwerven van draagvlak."

De Kamer is een brief toegezegd waarin de regering zal uiteenzetten hoe het proces in het Noorden van het land om te komen tot CO2-opslag versneld zal worden en over de mogelijkheden hiertoe de Kamer in de eerste helft van 2010 te informeren. Als het gaat om de beoogde versnelling heeft de ChristenUnie nog weinig concrete aanwijzingen in termen van tijd en vervolgproces gezien hoe de projecten versneld kunnen worden.

Daarom dient Wiegman de volgende moties in:

verzoekt de regering voorts pas te beslissen inzake de vergunningverlening voor CO2-opslag in Barendrecht indien vast is komen te staan dat in Noord-Nederland in de nabije toekomst een locatie voor grootschalige CO2 opslag wordt ingericht en de proef in Barendrecht daarvoor een noodzakelijke tussenstap is.

De vergunningverlening wordt geclausuleerd afgehandeld, en zal al wel voldoen aan nog niet bestaande wetgeving. Maar wat betekent dit voor mogelijke toetsing door een rechter? Betekent dit ook dat er geen gebruik gemaakt mag worden van de vergunning zolang niet aan alle eisen van de nieuwe wetgeving wordt voldaan?

De ChristenUnie wil graag duidelijkheid over het wettelijke kader dat van toepassing is en dient daarom de volgende motie in:

constaterende dat de regering met het besluit een CO2-opslagproject in Barendrecht toe te staan vooruitloopt op de implementatie van de Richtlijn CCS in nationale wetgeving,

van mening dat een zorgvuldige wettelijke verankering voor CCS wenselijk is alvorens te besluiten een CO2-opslagproject in Barendrecht toe te staan,

verzoekt de regering het wetsvoorstel voor de implementatie van de Richtlijn CCS zo spoedig mogelijk naar de Kamer te zenden en een eventuele vergunning zonodig aan te passen indien de ccs-implementatiewet daar aanleiding toe geeft.

'Rapport Davids bevat lessen om te leren'

Thu, 14 Jan 2010 00:09:01 +0100

Het rapport van Commissie Davids bevat veel bevindingen waaruit regering en parlement lessen moeten trekken. Dat vraagt om te beginnen om een uitvoerige schriftelijke kabinetsreactie en vervolgens een zorgvuldig debat in de Tweede Kamer.

In een primaire reactie op het gisteren verschenen, ruim 550 pagina's dikke rapport zei fractievoorzitter Arie Slob: ,,De Commissie Davids heeft haarscherp een besluitvormingsproces inzichtelijk gemaakt waaruit zowel regering alsook het parlement lessen kunnen trekken voor vergelijkbare besluitvormingsprocessen in de toekomst. Onder meer over de vraag welke informatie verstrekt moet worden aan het parlement, over de wijze van informatieverstrekking en over het volkenrechtelijk mandaat.’’

Het rapport geeft feitelijke informatie over veel dingen die wel en niet gebeurd zijn. Slob: ,,De ChristenUnie is blij dat de commissie geen bewijs heeft gevonden voor een in de afgelopen jaren hardnekkig gerucht dat Nederland een actieve militaire bijdrage zou hebben geleverd aan (de voorbereiding) de inval in Irak.’’

Voor ze met een oordeel over de bevindingen van de Commissie Davids komt, wacht de ChristenUnie-fractie in de Tweede Kamer een schriftelijke reactie van het kabinet af. Slob: ,,Laten de ministers nu maar snel aan de slag gaan met een schriftelijke, kabinetsbreed gedragen reactie; dat is de zorgvuldigheid die de Commissie Davids met haar bevindingen verdiend heeft.’’

Rouvoet: 'Lokaal verder bouwen aan resultaten ChristenUnie'

Mon, 11 Jan 2010 11:20:05 +0100

�Dankzij kabinetsdeelname heeft de ChristenUnie veel in gang gezet waar u lokaal verder mee kunt.� Dat schrijft partijleider en vicepremier Andr� Rouvoet vandaag in een brief aan alle lokale lijsttrekkers en campagneleiders van de ChristenUnie in Nederland. De ChristenUnie start vandaag haar campagnetour �Betrokken op Weg�naar de gemeenteraadsverkiezingen op 3 maart.

De campagne begint vandaag in Fryslân, waar Tweede Kamerlid Esmé Wiegman werkbezoeken brengt aan Franekeradeel en Harlingen waarna er een campagneavond in Leeuwarden is waar ook Arie Slob, fractievoorzitter in de Tweede Kamer, spreekt.

André Rouvoet, die de komende tijd ook diverse malen het land in gaat (onder meer naar de grote steden Amsterdam en Maastricht, waar de ChristenUnie ook voor een raadszetel strijdt) steekt alle campagnevoerders een hart onder de riem in een brief:

Beste vrienden en vriendinnen van de ChristenUnie,

We gaan van start! Vandaag begint de ChristenUnie haar landelijke campagnetour voor de gemeenteraadsverkiezingen onder het motto: ChristenUnie, Betrokken op Weg.

Geweldig om te zien hoeveel werk er al in de voorbereidingen is gestoken. De afgelopen weken hebben heel veel mensen binnen hun kiesvereniging en op het partijbureau zich het vuur uit de sloffen gelopen met het schrijven van het programma, het opstellen van kandidatenlijsten, het ontwerpen van flyers en posters en het organiseren van campagnebijeenkomsten. In sommige plaatsen zijn er zelfs al straatacties geweest. Kortom: de ChristenUnie is er klaar voor!

En daar ben ik ongelooflijk trots op. Het betekent dat we een stabiele en springlevende partij zijn. Stabiel en Betrokken: dat is de ChristenUnie. In heel veel colleges, en in nog meer gemeenteraden.

Overal een betrouwbare bondgenoot van de burgers. Ook in het kabinet.

Als ik terugkijk op de periode die achter ons ligt, zie ik een bemoedigend verhaal. De ChristenUnie heeft de wind mee en groeit gestaag. Al vier verkiezingen op rij hebben we winst geboekt. Bij de verkiezingen voor het Europees Parlement vorig jaar en bij de provinciale verkiezingen van 2007 boekten we als enige regeringspartij winst. Bij de komende verkiezingen doen we mee in 206 gemeenten. Dat is meer dan de vorige keer.

En we boeken resultaat. Dankzij kabinetsdeelname heeft de ChristenUnie veel in gang gezet waar u lokaal verder mee kunt. Leest u even mee?

Speerpunt 1: Betrokken, bloeiende samenleving

We hebben geld vrijgespeeld voor kwetsbare groepen, zoals voor de opvang van tienermoeders via centrumgemeenten, voor uitstapprogramma's voor prostituees en voor schuldhulpverlening door vrijwilligersorganisaties. Ook worden overal de Centra voor Jeugd en Gezin ingericht en is er heel veel aandacht voor opvoedondersteuning gekomen. Jeugd en Gezin, vanouds een speerpunt van de ChristenUnie, staat op de kaart!

Speerpunt 2: Duurzame leefomgeving

Heel veel knelpunten in het regionale Openbaar vervoer worden aangepakt, en er is 25 miljoen vrijgemaakt voor de aanleg van fietsroutes. Ook worden andere infrastructurele knelpunten aangepakt, onder andere bij de vaarwegen. Herkenbare ChristenUnie-accenten!

Speerpunt 3: Dienstbare, betrouwbare overheid

Na jarenlang gedoogbeleid is er onder dit kabinet een kentering gekomen in het drugs- en alcoholbeleid: coffeeshops in de nabijheid van scholen moeten dicht, alcoholgebruik onder jongeren wordt drastisch aangepakt door scherpere leeftijdscontrole, een reclameverbod tot 21:00 en strafbaarstelling van alcoholbezit onder de 16. Ook wordt in steeds meer gemeenten een blowverbod in de openbare ruimte ingevoerd: ooit begonnen met een ChristenUnie-motie in de Tweede Kamer, nu terugkerend in het kabinetsbeleid. Tot slot is de Winkeltijdenwet aangescherpt. De effecten worden al zichtbaar, zoals onlangs in de gemeente Westland.

Kortom: we boeken gestaag steeds meer resultaat. Dit en nog veel meer stemt mij trots en vooral dankbaar.

Maar er is nog heel veel te doen. We blijven opkomen voor kwetsbare mensen, ons inzetten voor vreedzame en veilige wijken en voor de bescherming van het milieu en duurzaamheid. Niemand leeft voor zichzelf en niemand mag aan zijn eigen lot worden overgelaten. We geloven dat mensen tot bloei komen als ze zich voor elkaar verantwoordelijk voelen en zorg dragen voor elkaar. De ChristenUnie wil alles doen wat in haar vermogen ligt om mensen tot hun recht te laten komen. Vanuit onze persoonlijke betrokkenheid bij onze lokale gemeenschap en vanuit onze christelijke overtuiging willen wij ook nu, in moeilijke economische tijden, als christelijk-sociale partij de handen uit de mouwen steken en ons inzetten voor ons land. Dat is het verhaal achter de speerpunten Bloeiende samenleving, Duurzame leefomgeving en Dienstbare, betrouwbare overheid. De slogan voor de komende gemeenteraadsverkiezingen vat dit samen: Stabiel. Betrokken. ChristenUnie.

Dit verhaal gaan we met z'n allen vertellen in de komende zeven weken die ons nog scheiden van de verkiezingsdatum van 3 maart.

Ik wil u de komende weken heel veel kracht en Gods zegen toewensen.

Laten we samen werken en bidden voor een mooi resultaat!

Hartelijke groet

André Rouvoet

PS: meld je snel aan voor het Jubileumcongres op zaterdag 30 januari in Utrecht; het wordt een feest! Neem familie, vrienden en kennissen mee.

Aftrap campagne PerspectieF op bakfiets

Fri, 15 Jan 2010 14:21:19 +0100

Na een lange voorbereidingtijd was het zaterdag eindelijk zover, de landelijke aftrap van de PerspectieF gemeenteraadscampagne. Meerdere PerspectieF kandidaten vertegenwoordigd op de ChristenUnie lijsten trapten letterlijk de campange of door met bakfietsen langs betrokken organisaties en personen in Utrecht te gaan. Betrokken organisaties kregen hierbij een "JA betrokken JA" label uitgereikt.

De dag begon met een bezoek aan “Vluchtelingenwerk Midden Nederland”. Deze organisatie zet zich al jaren in voor de rechten van vluchtelingen en asielzoekers. Zij kunnen bij hen terecht om wegwijs te worden in wetten en regelgeving, en probeert de organisatie de vluchteling te helpen in zijn zoektocht in Nederland. Vervolgens werd de rit vervolgd naar “Triade Party Rent”. Dit verhuurbedrijf probeert naast een economische onderneming ook een maatschappelijk verantwoord onderneming te zijn: “We zijn serieus bezig met Maatschappelijk verantwoord ondernemen.” Dat vindt PerspectieF ‘stabiel en betrokken.

De rit werd afgemaakt bij “Dress for Succes”. Deze organisatie geeft mensen die in financiële moeilijkheden zitten de mogelijkheid om zich goed te laten kleden voor een sollicitatiegesprek. Het doel van deze verfrissende manier van hulp bieden is niet alleen een representatieve indruk achterlaten, maar ook een boost aan zelfvertrouwen geven, zo vertelden de dames achter de organisatie.

De komende twee maanden gaan de jonge Kandidaten in hun eigen gemeente campagne voeren met de bakfiets. Hierbij wisselen ze onderling ideeën uit.

Slob: bedrijfsleven moet ethische keuzes n� maken

Fri, 08 Jan 2010 20:42:26 +0100

Ondernemers kunnen ethische keuzes, zoals omschakelen naar zuiniger energiegebruik, sociale productie en eerlijke handel, niet voor zich uit schuiven tot ze de economische wind weer in de rug hebben. Juist de huidige crisis vraagt om herbezinning �n omschakeling naar een duurzame en sociale economie. Dat zei Arie Slob in een spreekbeurt in Dalfsen voor ondernemers in de regio IJsseldelta en Noordoost Overijssel.

Hieronder volgt de speech van Arie Slob, fractievoorzitter van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, donderdag 7 januari op de nieuwjaarsbijeenkomst van VNO-NCW IJsseldelta en Noordoost Overijssel in congreshotel De Mooirivier te Dalfsen:

,,Dank voor de eervolle uitnodiging om vanmiddag aanwezig te mogen zijn op de nieuwjaarsbijeenkomst van VNO-NCW IJsseldelta en Noordoost Overijssel. Ik mag niet alleen aanwezig zijn, maar ook als politicus iets zeggen over het onderwerp ‘normbesef en ethisch handelen in de economie’. Mogelijk is er gedacht: ‘Politiek, waarden, normen, ethiek - daar moeten we een fatsoensrakker van de ChristenUnie bij halen!’ Ik zeg het wat gekscherend, maar het klopt wel dat nadenken over waarden en normen en ethisch besef goed bij de ChristenUnie past.

Nu is het nadenken daarover gelukkig niet iets dat exclusief bij de ChristenUnie voorkomt. Het valt me de laatste maanden juist op dat steeds meer partijen zich hiermee bezig houden. Zo ben ik als fractievoorzitter van de ChristenUnie begin 2009 betrokken geweest bij de coalitieonderhandelingen over het zogenaamde crisispakket, ook wel het ‘aanvullend beleidsakkoord’ genoemd. Het trof mij dat met name vanuit de PvdA bij die onderhandelingen sterk werd aangedrongen op een zogenaamde Morele Agenda. Ik zal over die agenda straks nog iets meer zeggen, maar een dergelijk vurig pleidooi van sociaaldemocraten voor moraliteit had ik een aantal jaren geleden op deze manier niet voor mogelijk gehouden.

Ik waardeer het dat u als VNO-NCW vandaag dit thema op de agenda hebt gezet. Er is namelijk reden genoeg om na te denken over normbesef en ethisch handelen in de economie. De financiële en economische crisis waarin de wereld is terechtgekomen dwingt ons daartoe. Het zou een grote vergissing zijn die crisis te beschouwen als een tijdelijke, vervelende oneffenheid die ons nu overkomt en waar we maar zo snel als mogelijk van verlost moeten worden om weer over te kunnen gaan tot wat in slecht Nederlands wel business as usual wordt genoemd.

De crisis waarmee we nu te maken hebben, is geen vuiltje dat straks wel weer over waait. Achter deze crisis gaan weeffouten schuil en ook veel onverantwoord gedrag. Om te beginnen in de VS, maar niet alleen daar. Er is op soms grove wijze sprake geweest van een gebrek aan normbesef, een gebrek aan ethisch handelen. Te vaak heeft alleen het eigen financiële belang centraal gestaan. In plaats van het collectieve belang. Een belang dat - zoals u zult begrijpen - verder reikt dan alleen maximalisatie van winst. Wat is er veel misgegaan. Het kan dan ook niet zo zijn dat als de ergste stuiptrekkingen van de crisis straks voorbij zijn, we weer overgaan tot de economische orde van de dag. Van ons mag gevraagd worden lessen te trekken uit hetgeen ons nu overkomt. En als ik het over ‘ons’ heb, dan heb ik het over de overheid, de financiële wereld, het bedrijfsleven, maar ook de burger in zijn of haar rol als consument. Iedereen draagt op zijn of haar terrein een eigen verantwoordelijkheid. Wegschuilen achter de rug en verantwoordelijkheid van een ander kan niet en is ook ongewenst.

Dit zeggende, zitten we midden in het onderwerp ‘normbesef en ethisch handelen’. Ik moet me beperken en vraag om die reden aandacht voor drie zaken. Mogelijk kunt u in uw eigen situatie daar iets mee.

1. Ik zou een pleidooi willen houden voor het doorbreken van een eenzijdige focus op economische groei. Mede gezien de omstandigheden waarin we zijn terechtgekomen, mag van ons gevraagd worden na te denken over een bredere benadering van groei en welvaart.

Ook in Nederland zijn we erg gespitst op economische groei. In onze ogen gaat het pas goed met de economie als er sprake is van groei. Op het moment dat deze groei stagneert of zelfs terugloopt, al is het maar met minieme percentages, gaan alle alarmbellen rinkelen. Politiek Den Haag is dan in ieder geval in rep en roer.

Ik denk dat we elkaar de vraag mogen stellen of de economische crisis waarin we nu zitten, ons niet duidelijk wil maken dat we tegen begrenzingen aanlopen. Ik zeg dat ook met de wetenschap dat de financiële- en economische crisis waarmee we nu te maken hebben, verweven is met andere crises die de wereld teisteren. Zoals de schaarste aan hulpbronnen (zoals voedsel), de schaarste aan grondstoffen voor energieopwekking tegenover een snelgroeiende wereldbevolking, de toenemende druk op het klimaatsysteem én de schrijnende armoede waarin een groot deel van de wereldbevolking leeft.

Zoals bekend is ons economische stelsel gebaseerd op een jaarlijkse consumptiegroei. Terugkijkend naar de afgelopen tien jaar zien we dat zowel productie als consumptie in een rap tempo is toegenomen. Zo produceren we per hoofd van de bevolking circa 275 procent van wat we tien jaar daarvoor produceerden. We verbruiken in onze tijd aan fossiele brandstoffen per hoofd van de bevolking circa 225 procent van wat we tien jaar hiervoor verbruikten. En het eind is nog niet in zicht. Ondanks vele technologische ontwikkelingen is deze groeibehoefte nog altijd sterk afhankelijk van grondstoffen en hulpbronnen. Hoelang houden we dat vol? Het is niet teveel gezegd dat als we rücksichtslos doorgaan op deze weg, dit ten koste gaat van mensen, biodiversiteit en onvervangbare grondstoffen. Voor zover dit nu al niet het geval is.

Van ons mag gevraagd worden daarover na te denken. En waar mogelijk ons handelen daarop af te stemmen. Dit raakt aan ons ethisch besef. Economische groei, hoe belangrijk ook, kan nooit een doel in zichzelf zijn. Op macroniveau zullen we moeten nadenken over een economische visie en orde, waarbij niet virtuele groei, maar échte welvaart centraal staat, gemeten aan: sociaal-menselijke, ecologische en duurzaam-economische waarden. Alles wat wij waardevol vinden – bijvoorbeeld schone lucht, onderwijs en fatsoenlijke werkomstandigheden – hoort meegenomen te worden in de nieuwe definitie van groei en welvaart.

Mogelijk doet u dat zelf al, maar op microniveau zal nagedacht moeten worden over onder meer de grenzen van bedrijfsvoering. Dan komt u te staan voor vragen als ‘hoe ver wil ik met mijn bedrijf gaan’, ‘hoe noodzakelijk is verdere groei’, ‘wanneer is het genoeg echt genoeg’.

Als je in deze tijd met moeite je bedrijf overeind kunt houden, lijken dit voor het moment misschien luxevragen, maar ze zijn desondanks wezenlijk. Ook hoort er nagedacht te worden over de omstandigheden in het bedrijf. Daar horen vragen bij als ‘hoe ga ik om met mijn personeel’, ‘is er ruimte voor arbeidsgehandicapten in mijn bedrijf’, ‘hoe lang houd ik mijn mensen vast’, maar ook vragen over de wijze van productie: ‘hoe ziet de productieketen van mijn producten eruit’, ‘hoe schoon zijn mijn producten’.

En ook: lukt het me om op een innovatieve wijze veel duurzamer met schaarse grondstoffen om te gaan? Dat zijn spannende vragen. Ze raken aan de waarden en normen, aan de ethiek van uw bedrijfsvoering. Loop voor dit soort vragen niet weg.

2. Ik wil als tweede punt nog wat inzoomen op het door mij gebruikte woord ‘duurzaamheid’.

Lange tijd leefde met name in ondernemerskringen wel de gedachte dat dit onderwerp vooral iets was voor geitenwollensokkendragers. Ik kom zelf uit een ondernemersfamilie en weet dat uit eigen ervaring. Ik hoop dat we die fase inmiddels wel voorbij zijn. We naderen het moment dat we minder olie vinden dan het jaar daarvoor, de zogenaamde oliepiek (door Amerikanen peak oil genoemd). Onze fossiele brandstoffen raken op en het vinden van nieuwe olie- en gasvelden wordt steeds moeilijker en duurder. Of we het leuk vinden of niet: we zullen moeten nadenken over alternatieve brandstoffen. Als het moment nadert dat de maximale olieproductie niet voldoende is om aan de wereldvraag te voldoen, en er zijn onvoldoende alternatieve brandstoffen beschikbaar, dan zal deze situatie leiden tot een economische depressie van ongekende omvang.

Er zijn dus duidelijk economische redenen om zwaar in te zetten op alternatieve brandstoffen, waaronder groene en blauwe energie. Maar wat misschien wel belangrijker (we hebben het vanmiddag niet voor niets over normbesef en ethisch handelen) is onze verantwoordelijkheid voor een zorgvuldige omgang met de aan ons toevertrouwde aarde. Als er bij ons nog enig besef is van wat in mijn kringen goed rentmeesterschap wordt genoemd (we hebben de aarde in bruikleen van onze Schepper gekregen, moeten daar zorgvuldig mee om gaan), dan zullen we deze tijd ook moeten gebruiken om zwaarder in te zetten op het vergroenen van de economie. De overheid kan daarin een actieve rol spelen, ondermeer door het vergroenen van het belastingstelsel (schoon gedrag belonen, vuil gedrag zwaarder belasten), maar ook door subsidies. Maar uiteindelijk zullen ondernemers en burgers ook hierin hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen.

Dan zullen we wel de knop om moeten zetten. Daar is daadkracht en durf voor nodig. Hoewel ik vind dat we in Nederland op de goede weg zijn, heeft de overheid daarin van tijd tot tijd ook wel steken laten vallen. En de weg die we nu zijn ingeslagen moet wel vervolgd worden. We kennen goede voorbeelden uit het buitenland. Henk Keilman noemt in zijn boekje Crisis? Hoezo crisis? landen als Duitsland en Denemarken waar men al hele grote stappen heeft gezet om te komen tot een economie op basis van duurzame economie. Na de eerste oliecrisis in 1972 besloot Denemarken bijvoorbeeld stevig te investeren in duurzame economie. Nu bestaat 24 procent van alle Deense elektriciteit uit windenergie. Denemarken wekt op land en op zee meer dan drieduizend megawatt op met behulp van turbines. De Duitse wet op duurzame energie is de meest vooruitstrevende ter wereld. Beheerders moeten hun netwerken openstellen voor opwekkers van duurzame elektriciteit. Deze stroom wordt vergoed tegen een vastgesteld tarief. Daardoor weet de producent van elektriciteit precies welke inkomsten hij zal hebben. Een dergelijke zekerheid trekt investeerders aan, omdat ze weten welk rendement hun investeringen zullen opleveren. Duitsland heeft op die manier een grote duurzame energiesector opgebouwd, met meer dan 200.000 arbeidsplaatsen. Dat toont aan dat een keuze voor duurzaamheid ook nieuw perspectief kan leveren.

Hier is nog een wereld te winnen. Laten we de kansen die daarvoor zijn dan ook benutten. Daarbij ook denkend aan een uitspraak van Mahatma Ghandi: ‘De aarde biedt voldoende om ieders behoefte te bevredigen, maar niet ieders hebzucht’. Ik zie overigens in deze omgeving (Dalfsen, Hardenberg) hele mooie voorbeelden. Graag volhouden.

3..Tot slot de Morele Agenda van het crisisakkoord. Daarin is door de regering klip en klaar uitgesproken dat de recessie kan worden benut om de economie te vernieuwen en collectieve voorzieningen beter houdbaar te maken, maar ook om de samenleving moreel te versterken.

Het gaat dan, zo lezen wij, in de eerste plaats om het herstellen van doorgeschoten onevenwichtigheden die met name in de financiële sector zijn ontstaan. Het wegnemen van perfide korte-termijnprikkels, duurzaam gedrag stimuleren en beter toezicht organiseren, zullen de basis moeten vormen voor de herinrichting van de sector zelf en de overheidscontrole daarop. Concrete maatregelen in dit verband worden nader uitgewerkt en betreffen onder andere het versterken van (Europees) toezicht op verkeerde prikkels, wettelijk verankerde governance-eisen aan bestuurders en toezichthouders, herijking van het belang van aandeelhouders versus overige stakeholders en het verder werken aan maatschappelijk verantwoord ondernemen.

Bijzondere vermelding werd gemaakt van wat in de Morele Agenda ‘doorgeschoten beloningenbeleid’ wordt genoemd. In de hele financiële sector, maar zeker bij de instellingen die financiële steun van de overheid ontvangen of door de overheid zijn overgenomen, dient – zo geeft de Morele Agenda aan - een cultuurverandering plaats te vinden ten aanzien van het beloningsbeleid. De primaire verantwoordelijkheid voor het beloningsbeleid en de beloningen van bestuurders van financiële instellingen ligt bij de raden van commissarissen en in het verlengde daarvan de aandeelhouders. Specifiek voor de door de overheid gesteunde instellingen in de financiële sector zullen echter maatregelen worden genomen die erop zijn gericht dat aan de top van die ondernemingen geen variabele beloningen worden toegekend (en vertrekregelingen worden beperkt), zolang nog geen nieuw en duurzaam beloningsbeleid van kracht is dat is goedgekeurd door de door de overheid voorgedragen commissarissen.

Voor de sector als geheel zullen de toezichthouders DNB en AFM in hun toezicht nadrukkelijker aandacht gaan besteden aan beloningstructuren bij financiële instellingen. Er zal voorts een zwaar beroep gedaan worden op de bestuurders en branchevertegenwoordigers om een ommekeer te maken in de te royale (variabele) beloningen die bij hun ondernemingen veelal worden toegekend. Indien dat onvoldoende effect heeft, zullen nieuwe initiatieven worden overwogen, aldus de Morele Agenda van het crisisakkoord.

Ook hier kan iedereen in de eigen spiegel kijken. Laten we daar wel tijd en ruimte voor nemen.

Ik sluit af met een aantal citaten. Allereerst een citaat van Stephen Covers, Amerikaans leadership adviseur. Hij zei ooit: ‘Persoonlijk leiderschap is het proces van het je voor ogen houden van je visie en waarden, en je leven aanpassen om daarmee congruent te zijn.’

Peter F. Drucker, Amerikaans managementgoeroe, zei: ‘Management is de dingen goed doen, leiderschap is de goede dingen doen.’

En tot slot Confusius: ‘Als men ziet wat juist is, en het nalaat, is dat een gebrek aan moed.’

Ik wens u allen een gezegend 2010 toe. Zowel privé als zakelijk. Ik wens u in deze moeilijke tijd veel visie, persoonlijk leiderschap en een grote dosis aan moed toe om de goede dingen te doen. In het belang van uw onderneming, maar ook van de samenleving waar u deel van uitmaakt.''

Slob: regeringsverantwoordelijkheid vraagt commitment van coalitiepartners

Tue, 05 Jan 2010 10:31:30 +0100

De grote opgaven waar het kabinet dit jaar voor staat, vragen een onvoorwaardelijk commitment van de drie coalitiepartners. Wanneer dat ontbreekt, loopt de coalitie in dit kalenderjaar vast - en dat zou onnodig en onverantwoord zijn. Dat zei Arie Slob, fractievoorzitter van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, tijdens een nieuwjaarsreceptie op het partijbureau in Amersfoort.

Hieronder de volledige tekst van Slob's nieuwjaarsspeech, waarover onder anderen het Nederlands Dagblad vandaag bericht:

,,Beste ChristenUnie-vrienden en vriendinnen,

Fijn dat we elkaar vanmiddag tijdens deze nieuwjaarsreceptie op het partijbureau kunnen ontmoeten. Op de verjaardag van André Rouvoet - wat een timing. Het jaar 2010 is inmiddels haar vierde dag in gegaan. Wat zal dit jaar ons politiek gaan brengen?

Laat ik beginnen met te zeggen dat we 2010 goed starten, door in de allereerste maand van het jaar als ChristenUnie ons tienjarig jubileum te vieren. De voorbereidingen daarvoor zijn in volle gang. Ik verheug me op ons jubileumfeest, 30 januari a.s. in het Beatrixtheater in Utrecht. We mogen dan als ChristenUnie onze zegeningen tellen én ook stil staan bij het unieke van een ChristenUnie: broers en zussen in het geloof die ook op het publieke terrein Jezus Christus willen navolgen. Ik hoop dat we dit nooit als een vanzelfsprekendheid zullen ervaren. Want dat is het niet en mag het ook nooit worden. Geweldig dat we in Nederland als christenen ons in de ChristenUnie politiek hebben kunnen verenigen om vanuit ons geloof invloed uit te oefenen op het bestuur van ons land en de samenleving. Om, zoals onze Unieverklaring zo mooi aangeeft, 'gelovig luisterend naar het Woord van God en met een open oog voor de werkelijkheid te zoeken naar Zijn wil'. Ons daarbij ook te laten aansporen door Gods opdracht om Hem lief te hebben en ook onze medemensen.

We hebben het nodig dat we deze missie van de ChristenUnie naar elkaar toe levend houden en ook dat we voortdurend op die manier naar elkaar en het functioneren van de ChristenUnie kijken. Zeker nu we in veel opzichten een politiek zwaar en onzeker jaar zijn ingegaan. Want dat zal het jaar 2010 zijn. Wat zullen de gemeenteraadsverkiezingen ons gaan brengen? Hoe zal de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen verlopen? Wat gaat er met velen van ons persoonlijk gebeuren? Tijden van naderende verkiezingen zijn ook in dat op zicht onzekere tijden. Ik kan uit eigen ervaring spreken.

Er zal dit jaar veel van ons gevraagd worden. Van de mensen op het partijbureau, van de Tweede en Eerste Kamerfractie (zowel de Kamerleden als onze medewerkers), van onze bewindspersonen en hun politiek assistenten, van onze lokale en provinciale bestuurders. Van iedereen binnen de ChristenUnie op de plaats waar hij of zij gesteld is. De druk op de ChristenUnie zal in het komende jaar groter worden. Het zal er voor ons op aankomen. Met de verkiezingsleus 'Stabiel, betrokken, ChristenUnie' hebben we willen uitdrukken wie en wat we willen zijn. Dat zal wel voortdurend waargemaakt moeten worden. En dat kan alleen maar als onze basis sterk en stabiel is.

Het mag niet alleen bij woorden blijven. Dat past ook niet bij de ChristenUnie. Zowel lokaal, provinciaal als landelijk loopt de ChristenUnie daarom niet weg voor het nemen van verantwoordelijkheid. Ook niet in moeilijke tijden. We zullen wel onze achterban daarin mee moeten nemen. Bijvoorbeeld als het gaat om de meerwaarde van de ChristenUnie in de regering. Te vaak hoor ik nog zeggen 'Wat realiseert zo'n ChristenUnie nu eigenlijk?'. Mensen zien dat niet altijd. Enthousiasme voor regeringsdeelname van de ChristenUnie kan dan zomaar wegzakken. Ook hebben we van tijd tot tijd last van beelden die van dit kabinet en ook van de ChristenUnie worden neergezet. En als ChristenUnie zijn we vaak te bescheiden in het uitdragen van onze politieke successen. We willen ons niet groter maken dan we zijn. Nu pleit ik niet voor een ChristenUnie-offensief in onbescheidenheid. Maar wel: meer uitdragen van de punten die de ChristenUnie in deze tijd als regeringspartij weet te realiseren. Wetend hoe onze positie een aantal jaren geleden was, vind ik het iedere dag nog indrukwekkend wat we als kleine regeringspartij kunnen realiseren. Zeker ook als je beseft dat Nederland na het toetreden van de ChristenUnie niet opeens christelijker is geworden. In tegendeel zou ik haast zeggen.

Maar wat is er desondanks allemaal niet losgekomen, als het om het gezinsbeleid gaat - om maar een voor de ChristenUnie aangelegen onderwerp te noemen. De waarde van het gezin wordt in deze regeerperiode steeds meer gezien en gewaardeerd. Daar hebben we al die jaren daarvoor als ChristenUnie, maar ook onze voorgangers GPV en RPF, altijd voor geijverd. We zien het nu terug in het beleid. Ik noem u een paar zaken. Zonder de ChristenUnie zou er geen kindgebonden budget voor gezinnen met een smalle beurs gekomen zijn. Voor deze gezinnen is het een zeer noodzakelijke aanvulling op de kinderbijslag. Zonder de ChristenUnie was de overdracht van de algemene heffingskorting (door Femke Halsema smalend de 'aanrechtbelasting' genoemd) al lang verdwenen. Nu kunnen gezinnen met jonge kinderen er nog steeds gebruik van maken, en er in vrijheid voor kiezen de kinderen thuis door een van beide ouders te laten verzorgen. Zonder de ChristenUnie hadden bijstandsmoeders geen vrijstelling van sollicitatieplicht gekregen. Zonder de ChristenUnie was de flitsscheiding niet afgeschaft en was er geen verplichting tot ouderschapsplan gekomen in situaties van echtscheiding waarbij jonge kinderen betrokken zijn. Zomaar een greep uit wat we op dit terrein realiseren. Neemt u van mij aan dat dit met partijen als GroenLinks, VVD of D66 op de plaats van de ChristenUnie in de regering, nooit gerealiseerd was.

Dat geldt ook voor wat er op het terrein van medische ethiek plaats vindt. Na jaren van oorverdovende stilte wordt er weer over de Wet Afbreking Zwangerschap (WAZ) gesproken. Het is weer een onderwerp. Abortus provocatus wordt niet meer alleen gezien als dé 'oplossing' voor ongewenste zwangerschap. Wie had dat in de tijd van 'Paars' gedacht? Hoewel onze speelruimte in een coalitie met CDA en PvdA politiek gezien niet groot is, doen we wat we kunnen. Zo is de overtijdbehandeling is inmiddels onder de WAZ gebracht. Er is geld gekomen voor de opvang van tienermoeders. Het VBOK-huis in Gouda kon daardoor openblijven. Er is een dam opgeworpen tegen het mogelijk vrijgeven van de zogenaamde Pil van Drion. Er is meer geld en aandacht gekomen voor palliatieve zorg. Ik begrijp het ongeduld. We zouden nog zo graag veel meer doen. Maar onderschat niet de waarde van deze zaken. Politiek gezien moet hier keihard voor geknokt worden. En neemt u ook hier van mij aan: met een partij als GroenLinks, VVD of D66 op de plaats van de ChristenUnie in de regering, was dit nooit gerealiseerd.

Als we het over GroenLinks, D66 en VVD hebben, dan hebben we het ook over partijen die de bijl aan de wortel van christelijke organisaties leggen. Zie wat er in steden als Amsterdam en Haarlem gaande is. In dat opzicht was de discussie over de Algemene Wet Gelijke Behandeling (AWGB) in het kabinet een hele spannende. Hier ging het onder meer over het recht van christelijke organisaties om hun eigen personeelsbeleid te kunnen blijven voeren. Een voor de ChristenUnie uiterst principiële zaak. Na maanden van kabinetsberaad heeft het kabinet uiteindelijk laten weten dit recht ongemoeid te laten. Dacht u nu echt dat dit ook de uitkomst zou zijn geweest als de ChristenUnie niet in de regering had gezeten? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Er mag dankbaarheid zijn voor wat we als ChristenUnie in de afgelopen drie jaar hebben kunnen realiseren. Maar we zijn er nog niet. Ons wacht nu een zwaar politiek jaar, mede vanwege de heroverweging die zal gaan plaatsvinden. Het komt er ook voor het kabinet op aan.

Het kabinet hoeft zich niet te schamen voor de resultaten die het in de inmiddels bijna drie jaar van zijn bestaan geboekt heeft. Neem de pagina in NRC/Handelsblad van afgelopen zaterdag over de wijzigingen in het belastingstelsel die per 1 januari zijn doorgevoerd. Ik heb die pagina meegenomen. Zie de tussenkoppen:
- Steun voor 'zwakke' groepen en stimulering van goed gedrag
- Schoon en zuinig wonen en rijden wordt beloond
- Schenken en erven goedkoper
- Ondernemers en zzp-ers zijn beter af
Prachtig kabinetsbeleid. Helemaal ChristenUnie, zeg ik erbij.
Helaas sneeuwen dit soort resultaten nog veel te veel onder. Het imago van het kabinet is ondanks alles wat er aan mooie en noodzakelijke dingen gebeurt, nog steeds niet goed. Er blijft een beeld hangen van besluiteloosheid en onderlinge meningsverschillen. Voor een deel ook toegespitst op controverses tussen CDA en PvdA. Soms wordt dit beeld ook gevoed door leden van het kabinet. Denk aan de interviews van zowel Balkenende en Bos in de kerstnummers van Elsevier en Vrij Nederland. Dat kunnen we het komende jaar niet hebben.

In deze tijd mag verwacht worden dat het kabinet doet waartoe het geroepen is: het land door een tijd van ernstige financiële en economische crisis heen helpen. Er moet een onvoorwaardelijk commitment zijn aan deze coalitie en aan het gezamenlijk aanpakken van de grote opgaven waar we voor staan. Dat zal niet makkelijk zijn in een tijd van verkiezingen, maar als dit commitment ontbreekt lopen we - als we niet oppassen - dit kalenderjaar als coalitie vast. Dat is niet nodig en zou in deze moeilijke tijd ook onverantwoord zijn.

Het zal duidelijk zijn dat 2010 veel van ons zal vragen. Het zijn geen makkelijke maar wel uitdagende tijden. We mogen ons echter geborgen weten in Gods vaderhand. Hij is onze Heer, Hem behoren wij toe. Dat geeft rust en zekerheid. Oók in moeilijke tijden. Ik wens u allen Gods onmisbare zegen toe voor het inmiddels nieuw begonnen jaar.''

'Melk van ge�nte geiten apart testen'

Wed, 30 Dec 2009 12:01:06 +0100

Door 'verdachte' dieren te isoleren en alleen melk van ge�nte geiten aan de melktanktest te onderwerpen, zouden wellicht veel dierenlevens gespaard kunnen worden. Dat zegt Tweede Kamerlid Ernst Cramer vandaag in het Reformatorisch Dagblad, naar aanleiding van een bezoek dat hij gisteren bracht aan een geitenhouderij in Noord-Brabant.

Door Clasina van den Heuvel, Reformatorisch Dagblad

Tweede Kamerlid van de ChristenUnie Cramer heeft dinsdag een bezoek gebracht aan een geitenhouderij in Noord-Brabant. „Het gaat mij aan het hart dat dieren, geschapen door onze God, zomaar bij het oud vuil worden neergezet”, zegt Cramer. Hij zou willen ”redden wat er te redden valt.”

Bij het Brabantse bedrijf, vlak bij Oirschot, staat een blauw waarschuwingsbord: let op, Q-koorts. Begin februari worden er geiten geruimd.

Behalve met mensen uit de streek sprak Cramer met een aantal geitenhouders en met vertegenwoordigers van de Zuidelijke Land- en Tuinbouworganisatie (ZLTO).

„Het wrange is”, zegt Cramer, „dat in Brabant veel besmette bedrijven zitten waar de dieren zijn gevaccineerd, en dat boeren die ingeënte geiten vervolgens hebben laten dekken. Juist die worden doodgemaakt omdat ze drachtig zijn.”

Vanwaar dit bezoek?

„Ik vind het belangrijk om te weten wat veehouders bezighoudt, en hoe zij aankijken tegen de maatregelen. Het is goed om hun een hart onder de riem te steken.

Zij vragen zich af hoe zinvol ruimen is. Zo sprak ik een ondernemer bij wie vorige week geiten zijn geruimd. Hij heeft een winkel waar de afgelopen jaren duizenden mensen over de vloer kwamen – onder hen zijn nauwelijks zieken gemeld.

Een andere boer, een biologische geitenhouder, vertelde dat zijn bedrijf ook geruimd gaat worden. Dat betekent dat Q-koorts niet alleen voorkomt in de intensieve veehouderij.

Ik sprak mensen die ziek zijn geworden door Q-koorts, en het is goed om te weten wat voor impact dat heeft. Dat is niet iets om te bagatelliseren. Zij zijn erg ziek. Tegelijk moeten we bedenken dat bijvoorbeeld een tekenbeet net zo erg kan zijn, en dat bijvoorbeeld jaarlijks veel meer mensen omkomen door een gewone griep dan door Q-koorts.”

Critici zeggen dat de Q-koortsbacterie ongehinderd meereist met muizen en ratten, en ook zit op koeien en vogels.

„In het debat dat voorafging aan het Kamerdebat, begin deze maand, begreep ik dat de Q-koortsbacterie verschillende varianten kent, en dat de soort die bij schapen en geiten voorkomt in elk geval op mensen kan overgaan. Van de andere varianten is dat nog niet bekend.”

Uw uitgangspunt is ”redden wat er te redden valt”, en dat alleen in geval van besmetting moet worden overgegaan op ruiming. U bent het niet eens met de maatregelen van minister Verburg?

„Ik ben geen dierenarts, ik ben geen deskundige van het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu, red.); ik kan niet bewijzen dat de individuele test op dit moment wél betrouwbaar is, of dat het nu anders kan. Dat oordeel matig ik mij niet aan. Maar het gaat mij aan het hart dat dieren, geschapen door onze God, zomaar bij het oud vuil worden neergezet.

Een melktanktest geeft een foutmelding als één geit besmet is. De test werkt al bij één op de duizend; hij zegt niets over individuele geiten. Misschien moeten we dieren isoleren waarvan we denken dat ze besmet zijn, en hen apart houden van dieren waarin de bacterie eigenlijk niet kan zitten. Dan zou je melk gescheiden kunnen opvangen, en zo kunnen aantonen dat de nu al geënte geiten gezond zijn. Dat zou een hoop dierenlevens kunnen sparen. Ik denk wel dat voor bedrijven waar dieren in januari lammeren, de beslissing van het ruimen moet blijven staan.”

Hoe ziet de toekomst van het bedrijf dat u dinsdag bezocht eruit?

„Heel somber. De dieren die de boer heeft laten enten omdat zij het in de toekomst moeten maken, zijn drachtig en moeten dood. Hij kan het experiment, dat loopt in opdracht van het ministerie van Landbouw en dat moet uitwijzen hoe effectief enten is, niet afmaken. Met de geiten die achterblijven mag hij niet fokken. Nog een paar jaar en dan is alles uitgemolken, letterlijk, en dan houdt zo’n bedrijf op te bestaan. Nieuwe aanvoer mag ook niet, nu. Het perspectief is eigenlijk nul.”

LTO vraagt minister Verburg om een hogere schadevergoeding, boven op de 250 tot 600 euro die een boer krijgt per geruimde geit. Moet een veehouder extra steun krijgen van de overheid?

„Ik kan dat nu niet overzien. Feit is dat wij als overheid moeten nadenken over hoe het verder moet met de hele sector, want die zit met grote vraagtekens. Bedrijven krijgen nu een tegemoetkoming; wij moeten gaan kijken of dat voldoende is, of dat ze verdere hulp nodig hebben – en of die niet in strijd is met Europese regels rond bedrijfsondersteuning.”

Wat was voor u een eyeopener, dinsdag?

„Dat het de vraag is of de GGD voldoende informatie verstrekt. Die zou risicogroepen, mensen met hartklachten bijvoorbeeld, kunnen adviseren uit de buurt van geitenbedrijven te blijven. Voor andere, gezonde, mensen is de kans op ziekte misschien wel veel kleiner. De voorlichting kan en moet dus beter. Dat was nieuw voor mij.”

Kerst in Afrika (3): Vrijgezet van slavernij

Wed, 30 Dec 2009 12:12:23 +0100

Tweede Kamerlid Jo�l Voordewind bezoekt met zijn vrouw en kinderen Afrika. Hij gaat langs opvangprojecten voor aidswezen en doet verslag via een dagboekje. Deel 3 (slot).

Vandaag bezoeken we het weeshuis Rhotia Valley. Een Nederlands echtpaar startte twee jaar geleden een guesthouse en met de winst betalen ze een opvanghuis voor weeskinderen ernaast. Ze vangen alleen kinderen op die geen familie meer hebben of van wie de grootouders te oud zijn om voor hen te zorgen. We overnachten daar en hebben vanuit onze tent een adembenemend uitzicht.

De volgende dagen bezoeken we twee natuurparken met alle dieren die je kunt bedenken. Het lijkt wel het paradijs. Alle dieren grazen gezamenlijk bij elkaar in de buurt. Bij de uitgang ligt daar plotseling een grote mannetjesleeuw vlak bij de weg. Wat een indrukwekkend gezicht! We keren terug naar Arusha en merken dat de prijs van ons nieuwe hotel opeens twee keer hoger is dan van tevoren was afgesproken. Ik moet praten als brugman om de prijs weer omlaag te krijgen.

Die avond lees ik verder in het boek Doodlopende hulp, van de Zambiaanse econoom Dambisa Moyo, met de oproep ontwikkelingshulp te stoppen. Ik herken de kritiek op Afrika. Het zou een groot tekort hebben aan klantvriendelijkheid voor ondernemers, een te grote bureaucratie en onbetrouwbaarheid van transacties. Maar ik deel ook na deze reis haar hoofdconclusie niet, dat hulp per direct moet stoppen omdat die Afrika uiteindelijk weerhoudt op eigen benen te staan. Het werk dat hulporganisaties hier op lokaal niveau doen, is er juist op gericht dat gemeenschappen zichzelf kunnen voorzien. Dit gebeurt onder meer door microkredieten, het ondersteunen van de meest kwetsbare groepen zoals mensen met aids en weeskinderen en het opzetten van eigen bedrijfjes. Dit creëert een wereld van verschil voor hen die het betreft, zoals het aidsweesjongentje Musa uit mijn vorige dagboek.

Moyo heeft wel gelijk dat overheden voor goed onderwijs en zorg moet zorgen en een beter investeringsklimaat. Zorg en onderwijs horen een belangrijke onderdeel te zijn van de nationale uitgaven. Daarvoor moet corruptie bestreden worden en een goed belastingstelsel opgezet worden. Nu is Tanzania nog voor 50 procent afhankelijk van buitenlandse hulp.

De volgende dag spreek ik met de Tanzaniaanse vertegenwoordiger van Dorcas, een Nederlandse hulporganisatie. Zij vertelt van het werk dat zij hier doen onder andere in gevangenissen. Een vrouw, veroordeeld tot elf jaar gevangenis, kwam via Dorcas in aanraking met het Evangelie en kwam tot geloof. Het veranderde haar gedrag volledig en zo kwam ze vervroegd vrij. Nadien kreeg ze nazorg bij Dorcas. Nu leidt ze een compleet nieuw leven. Dat is nog eens hulp die wel werkt!

Na een bezoek aan het Ruandatribunaal vertrekken we weer naar Nairobi om daar morgen het vliegtuig terug te nemen naar Nederland. We zijn onder de indruk van de gastvrijheid, de sterke familiebanden en de prachtige natuur. We zagen ook de problemen met aids, gebrek aan schoon drinkwater en de zorg voor weeskinderen. Maar ook de passie en betrokkenheid waarmee mensen elkaar bijstaan. Zo kreeg het kerstfeest voor ons een hernieuwde betekenis. God die mens werd en uitreikte naar zijn volk om zoals Musa het zong, hen vrij te zetten van slavernij.

Joël Voordewind

Dit dagboekje is ook gepubliceerd in het Nederlands Dagblad

Kerst in Afrika (2): Mozes zingt

Mon, 28 Dec 2009 12:08:01 +0100

Tweede Kamerlid Jo�l Voordewind bezoekt met zijn vrouw en kinderen Afrika. Hij gaat langs opvangprojecten voor aidswezen en doet verslag via een dagboekje. Deel 2.

Na een hete nacht, dus met weinig slaap, vertrekken we naar het volgende project van World Vision hier in Arusha, Tanzania. We maken een tropische bui mee onderweg, de onverharde wegen veranderen in modderpoelen. We spreken een jongerenorganisatie die onder leeftijdsgenoten de bewustwording over aids probeert te vergroten. Ze stimuleren hen een door de overheid aangeboden aidstest te ondergaan.

Van 527 geteste jongeren in één jaar tijd hadden er 24 aids. De overheid verschaft vervolgens ook gratis ARV’s, een anti-aidsmedicijn. Het probleem is dat er elke dag 3 tabletten moeten worden ingenomen, in combinatie met gevarieerd eten. Die regelmaat en dat gevarieerd eten is vaak een probleem. Ik vraag de jongerenwerkers wat hun belangrijkste boodschap is in de voorlichting. Zij wijzen op de doos met condooms, ook gratis door de lokale overheid ter beschikking gesteld. Als ik wijs op de andere reguliere elementen van voorlichting, namelijk onthouding of trouw in de relatie, wordt er gegiecheld. Ondanks inzet van World Vision op alledrie de aspecten, blijkt dit moeilijk voor de doelgroep. De jongeren verwijzen naar de dominees als het om normen en waarden gaat. Ik hoop maar dat zij invloed hebben op de jongeren.

De stad is in kerststemming. Kerstverlichting siert de straten en vanuit de speakers in winkels klinkt kerstmuziek, met gouwe ouwen als Go, tell it to the mountains. Bij het aidswezenproject komt een jongentje van een jaar of vier enthousiast op mij af gerend. Hij heeft een ontwapenende lach, maar hoest ook tussendoor. Hij blijkt Musa te heten, Mozes in het Swahili. Ik hoor dat zijn vader en zijn jongere broertje net zijn overleden aan aids en dat zijn moeder nu ook aids heeft. Hij wordt inmiddels opgevangen door zijn oma en door het project dat World Vision ondersteunt. Ook hij blijkt aids te hebben meegekregen van zijn moeder, omdat ze tijdens haar zwangerschap geen medicijnen daartegen heeft geslikt.

Ik vraag aan de regiodirecteur wat zijn kansen op overleven zijn. Hij zegt dat Musa – nu hij in beeld is en ondersteund wordt door het project – een grote kans maakt het alsnog te redden. Als we al in de auto zitten, neemt Musa spontaan het voortouw om een lied in te zetten als voorzinger. De andere kinderen beantwoorden enthousiast met gezang. Hij zingt over de uittocht uit Egypte van het Joodse volk en de verlossing van de slavernij. Heel toepasselijk voor het lijden en de roep om een betere toekomst voor de kwetsbare groepen hier op het platteland. De voorzinger stokt op het moment dat hij een te groot stuk banaan in zijn mond heeft gepropt.

Op Tweede Kerstdag bezoeken we een kerstdienst van de Anglicanen, met orgel en ook een swingende gospelband. De preekstoel is versierd met knipperende kerstverlichting en daarachter een kunstkerstboom. De eerste tekst die de priester leest, is het antwoord op de hartenkreet van Musa – Exodus 20 vers 2: Ik ben de Heer, uw God, die u uit Egypte en de slavernij heeft geleid. Hij roept ons in zijn preek op om, zoals God zijn Zoon voor ons gaf, ook onze hand te reiken aan de armen. Die preek is hier concreet, met een derde van de bevolking die leeft armoede.

Joël Voordewind

Dit dagboekje is ook gepubliceerd in het Nederlands Dagblad

Kerst in Afrika (1): Eiland van Vrede

Mon, 28 Dec 2009 12:16:21 +0100

Tweede Kamerlid Jo�l Voordewind bezoekt met zijn vrouw en kinderen Afrika. Hij gaat langs opvangprojecten voor aidswezen en doet verslag via een dagboekje. Deel 1.

Na vijf uur vertraging, er was een weeralarm afgegeven, stegen we uiteindelijk toch op van een besneeuwd Nederland, op weg naar het zonnige Kenia (28 graden), op doorreis naar Tanzania. Ook wel het Eiland van Vrede genoemd in het roerige Afrika. Zelfs de machtsoverdracht in 1961 verliep vreedzaam. Mijn vrouw, onze twee tienerkinderen en ik landen om half twee 's nachts in Nairobi, in Kenia, om uiteindelijk na anderhalf uur slaap weer de bus te nemen naar Arusha, Tazania. De reis duurt nog vijf uur waarvan eenderde niet verhard is. We worden bij de halte afgehaald door World Vision Tanzania en door Wouter Kok van World Vision Nederland.

Glory to God
Ik fris mezelf even op in het guesthouse en we vertrekken naar het eerste project. Het valt me op dat achterop de taxi's en busjes kreten staan als Glory to God en Redemption Express. Tanzania is voor het meerdendeel christelijk en dat laten ze weten ook. Eenderde is moslim, maar dat geeft gelukkig geen spanningen. Er zijn hier ook geen terroristische aanslagen

Weesuitkering
Ik ben hier omdat ik me politiek inzet voor de opvang van aidswezen in Afrika. Vorig jaar nam de Tweede Kamer een voorstel van me aan om elk jaar acht miljoen euro te besteden, specifiek aan de opvang van aidswezen. Met dat geld worden Afrikaanse overheden geholpen om een systeem op te zetten voor een weesuitkering, zoals we dat in Nederland ook kennen. Nederland heeft eerder ook geholpen om samen met de zorgverzekeraars een ziektekostenverzekering op te zetten in verschillende Afrikaanse landen. Met succes. Tanzania kent 1,4 miljoen mensen met aids, onder wie vele kinderen die de ziekte overgedragen kregen van hun moeder bij de geboorte.

T-shirts
We bezoeken het eerste project en worden met luid gezang hartelijk ontvangen. En voordat ik wat kan zeggen, krijg ik vier mooie t-shirts voor mijn gezin aangeboden. Met enige gêne neem ik ze in ontvangst, omdat we juist een van onze koffers vol hadden geladen met t-shirts voor de kinderen hier. Ik waan me in een Afrikaanse kerkdienst: elke speech begint met een groet in de naam van ]ezus en vele zinnen worden beantwoord met amen. Na afloop spreek in met een aantal tieners, van wie de meesten beide ouders verloren hebben aan aids. De somberheid is van hun gezichten af te lezen. Sommigen worden opgevangen door hun grootouders, anderen door andere familieleden of buren. Wat een verschil met Oost Europa, waar er zoveel weeshuizen zijn. De overheid helpt hen nauwelijks. World Vision wel. Zij betalen het schoolgeld en bijkomende kosten. Ook proberen ze het inkomen van de opvangouders te verhogen door het ter beschikking stellen van een koe of startkapitaal voor een handeltje.

Ik vraag wat de grootste problemen zijn van de tieners. Ze noemen gezondheidsproblemen, en het ontbreken van een vervolgopleiding na de basisschool. Ik beloof voor ze te bidden, waarna de vertaler vraagt of ik dat niet ter plekke wil doen. Iedereen grijpt elkaars hand. Enigszins aangeslagen door het leed wat deze kinderen al hebben moeten meemaken, bid ik voor hen. Dan nemen we afscheid.

We bezoeken nog een volgend project voor een aantal vrouwen die lijden aan aids. Met hulp hebben ze een broodbakkerij opgezet, en met trots tonen ze hun vers gebakken broden. De projectstaf trekt meteen de portemonnee en binnen de korste keren zijn ze uitverkocht. Het is al donker als we door de jungle terugrijden. Na nog een lekke band in het donker verwisseld te hebben komen, we om 22.00 uur moe aan in ons guesthouse. Het was een lange, indrukwekkende dag. Morgen zullen we nog meer projecten bezoeken en daarna hier kerst meemaken. Wordt vervolgd.

Joël Voordewind

Dit dagboekje is ook gepubliceerd in het Nederlands Dagblad

'Rentmeesterschap is losgemaakt van eerlijke omgang met schepping'

Tue, 22 Dec 2009 15:14:09 +0100

Rentmeesterschap is losgemaakt van een duurzame, eerlijke omgang met de schepping met al zijn schepselen. Keuzes die wij aan de keukentafel maken, hebben mondiale consequenties. Dat zeggen Esme Wiegman en Marnix Niemeijer (directeur Tear). Klimaatpolitiek mag niet alleen iets zijn voor linkse politici en filmmakers. We zullen als christenen met de ongemakkelijke waarheid moeten leren leven dat ook van ons verantwoordelijkheid wordt verwacht.

De Klimaattop is achter de rug. Met het oordeel 'beter iets dan niets' klinkt de teleurstelling door dat de inzet van Nederland en Europa groter was dan de uitkomsten nu zijn. Maar met het vertrek van alle wereldleiders vanuit Kopenhagen naar huis, is geen einde gekomen aan de onderhandelingen over hoe het klimaatprobleem moet worden aangepakt. Het thema, en belangrijker nog, de urgentie ervan, is doorgedrongen.

Toch?

Want terwijl het onderwerp klimaat steeds meer ‘hot’ is, lijkt er onder orthodoxe christenen niet zelden een bepaalde koelte op te treden, wanneer het klimaat aan de orde komt. Een vorm van scepsis die zomaar zou kunnen samenvloeien met de oordelen van beruchte klimaatsceptici die betrokken zijn bij het hacken van mails en de ‘climategate’. Koelte lijkt op het eerste gezicht een gepaste reactie; het gaat immers over de 'opwarming' van de aarde. Maar vanuit een diep gewortelde geloofsovertuiging dat de aarde en haar volheid van God is, is het op zijn minst opmerkelijk.

Als christen (wereld)burgers die in hun werk geconfronteerd worden met de effecten van het opwarmen van de aarde willen wij een pleidooi voeren om een actieve en liefdevolle betrokkenheid op de aarde als onderdeel van christelijke gehoorzaamheid te zien. Een gehoorzaamheid die tot eer is van de naam van de God van hemel en aarde. ‘Er is jou, mens, gezegd wat goed is, je weet wat de HEER van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God.’ (Micha 6:8)

Beiden hebben wij, weliswaar op verschillende momenten, dit jaar Afrika bezocht. Beiden hebben we (opnieuw) met eigen ogen gezien hoe grote delen van Afrika zuchten onder de droogte en de daarmee samenhangende voedselschaarste. Beiden hoorden we de verhalen van grootschalige houtkap, van veranderde, onvoorspelbare klimaatpatronen en van oogsten die verloren zijn gegaan. Verhalen van klimaatverandering, die hand in hand gaan met armoede en bestaansonzekerheid voor de toekomstige generaties. Wij bezochten dorpen in Kenia en Oeganda, samen met water- en landbouwdeskundigen die in dienst waren van de kerken in het gebied. Wat ons daarbij allereerst trof, was de keuze die de kerken daarmee maakten: kerken verkondigden het evangelie, maar lieten dat letterlijk gepaard gaan met een beker koud water. Daarnaast viel de grote deskundigheid van de mensen op (ze waren hoogopgeleid). Ze zagen een logische samenhang in hun werk vanuit een christelijke visie van rentmeesterschap en naastenliefde.

Secularisatie

Meer en meer wordt het duidelijk dat ook op mondiaal niveau die beide begrippen leidend moeten blijven of weer worden. Dat vraagt van ons als burgers in het ‘rijke westen’ offers. Daarmee bedoelen we niet zozeer het overmaken van gelden voor hulpprojecten. Maar een eerlijke reflectie op ons doen en laten. Is God werkelijk Heer over ons leven en zijn wij bereid ons leven met zijn ingeslepen patronen te toetsen aan de Bijbelse waarden van rentmeesterschap en naastenliefde? Sluiten wij in de reflectie ook onze omgang met de schepping in en wat deze omgang betekent voor het welzijn van anderen die nu leven of van komende generaties? Waarom niet eigenlijk, willen we tenminste niet gedeelten van ons leven zelf seculariseren, d.w.z. van God buitensluiten.

Wij denken dat ons orthodoxe geloof (en achterliggende theologiebeoefening), waarin het vaak enkel en eenzijdig draait of we werkelijk persoonlijk door genade met Christus verzoend zijn, heeft bijgedragen aan deze vorm van secularisatie. Geeft ons geloof, in het licht van de huidige mondiale vraagstukken, nog integraal richting aan een breed, hoog en diep christelijk leven of gebeurt dat selectief?

Rentmeesterschap

Naar onze indruk wordt het begrip rentmeesterschap nog te vaak ingevuld als: woekeren met je talenten en een calvinistische werkhouding, wat over het algemeen bekroond wordt met succes. Maar succes hebben is iets anders dan tot zegen zijn. Dat laat het huidige tijdsgewricht met al zijn crises beschamend scherp zien.

Rentmeesterschap is losgemaakt van een duurzame, eerlijke omgang met de schepping met al zijn schepselen. Dat is ver weg in Afrika misschien nog wel beter zichtbaar dan dichtbij. Keuzes die wij aan de keukentafel maken, hebben mondiale consequenties. Bij deze constatering past geen inactieve, gelaten rol. Eerder een besef dat er gehandeld moet worden. Als mensen zijn wij niet te typeren met het woord ‘consument’, maar met het woord ‘geroepene’.

Wie ligt er als christen wakker van dat onze ecologische voetafdruk zodanig groot is, dat maar een klein deel van de mensheid op zo’n grote voet kan leven? Komt dit terug in de roep van het gebed, of in de oproep van het onderwijs van de kerk?

Wij hebben gebeden dat wereldleiders in Kopenhagen hun verantwoordelijkheid zouden nemen. Wij blijven hopen en bidden datzelfde ook richting de orthodoxe kerken, met alle diversiteit die daarbinnen aanwezig is. Misschien dat het lezen van Psalm 104 dezer dagen daarbij tot zegen en tot dienst kan zijn.

Klimaatpolitiek mag niet alleen iets zijn voor linkse politici en filmmakers als Al Gore met zijn film Inconvenient truth. We zullen als christenen met de ongemakkelijke waarheid moeten leren leven dat ook van ons verantwoordelijkheid wordt verwacht. Niet vanuit het perspectief van het doemscenario van een ondergaande wereld, maar in de verwachting van de wederkomst van Christus, en de nieuwe hemel en aarde.

Door:

Marnix Niemeijer (Directeur Tear)

Esmé Wiegman-Van Meppelen Scheppink (Tweede Kamerlid)

Dwang tot bekering is inbreuk op mensenrechten

Mon, 21 Dec 2009 13:11:36 +0100

De Dienst Terugkeer & Vertrek (DT&V) van het ministerie van Justitie dwingt een christelijke asielzoekster te scheiden van haar man en zich te bekeren tot de islam. Op deze manier kan zij opnieuw een islamitisch huwelijk sluiten met haar man en uitgezet worden naar Afghanistan. Kamerlid Ed Anker vindt dat de dienst hiermee een inbreuk voorstelt op twee mensenrechten, namelijk vrijheid van godsdienst en de vrijheid om een huwelijk aan te gaan.

SCHRIFTELIJKE VRAGEN

Vragen van het lid Anker (ChristenUnie) aan de Staatssecretaris van Justitie over de berichten ‘Justitie dwingt bekering tot islam af' en ‘Justitie onderzoekt 'alle mogelijkheden' ’.

Heeft u kennis genomen van de berichten ‘Justitie dwingt bekering tot islam af' en ‘Justitie onderzoekt 'alle mogelijkheden'’? 1)

Klopt het in het bericht gestelde, dat aan de familie Qadiri gevraagd is naar de mogelijkheid of wederom via een imam een nieuw huwelijk gesloten kan worden?

Kan het weigeren van meewerken aan het sluiten van een nieuwe huwelijk via een imam, omdat de vrouw christen is, aan betrokkenen worden tegengeworpen in de buitenschuldprocedure?

Kan de staatssecretaris aangeven waarom volgens het bericht, de mogelijkheid tot het sluiten van een islamitisch huwelijk is opengehouden, nu op voorhand duidelijk was dat hieraan in de weg staat dat mevrouw Quadiri zich niet wil bekeren tot de islam of haar christelijk geloof wil verzwijgen wat wel nodig is om een islamitisch huwelijk te kunnen sluiten.

Deelt de staatssecretaris de mening van hoogleraar Peter Rodrigues die in het bericht stelt dat de DT&V hierover de schreef gaat, omdat de dienst een inbreuk voorstelt op twee mensenrechten, vrijheid van godsdienst en de vrijheid om een huwelijk aan te gaan, met als pressiemiddel dat anders niet voldaan wordt aan de voorwaarden voor een verblijf in Nederland.

1) Nederlands Dagblad, 21 december 2009

Minister Rouvoet: Geen geloof in grote generatieverschillen

Sat, 19 Dec 2009 16:27:28 +0100

,,Ik geloof niet dat er zulke gigantische generatieverschillen zijn. Onze jongeren staan bovenaan de internationale lijsten. Met 85 tot 90 procent van de jongeren gaat het heel goed. Dat stemt me hoopvol.'' Een interview met minister Rouvoet van Jeugd en Gezin.

Bron: dagblad Metro / door Niels Rigter

In schrale tijden zijn jongeren altijd extra de klos. Hoe komt dat?
Als vuistregel geldt dat werkloosheid onder jongeren tweemaal zo hoog is als gemiddeld. In crisistijd loopt de jeugdwerkloosheid nog sterker op dan de gemiddelde werkloosheid. Dat is precies wat we zien gebeuren: jongeren vinden moeilijker een baan én ze hebben vaak tijdelijke contracten, die in crisistijd niet worden verlengd. Verder zie je dat het dus wel degelijk een verschil maakt of je een startkwalificatie hebt of niet (diploma van MBO-2 of hoger, red.).

Niet echt verbazingwekkend
Nee, maar het onderstreept onze inzet om jongeren langer op school te houden. Bij 10.000 van hen is dat gelukt. Ik ben ook blij met samenwerking tussen MKB Nederland en de jeugdzorginstellingen, dat MKB zegt: als die gasten bij jullie klaar zijn, gaan wij ze een werkplek geven. Mooie projecten...

Als ik u zo hoor, gebeurt er zoveel dat er geen jongere meer buiten de boot valt.
Ik zeg niet dat dit de oplossing is voor alle problemen. We kunnen de werkloosheid van jongeren niet voorkomen. We kunnen het wel dempen.

Kunnen jongeren tegenwoordig slechter met geld omgaan?
Daar hebben we geen aantallen van. We proberen wel af te remmen dat jongeren excessief lenen en geld spenderen dat ze niet hebben. We zijn in gesprek met banken om het sparen te stimuleren. Ik denk wel dat de crisis het bewustzijn hiervan vergroot.

Kunt u zelf goed met geld omgaan?
Ik kan redelijk goed met geld omgaan, ja. Dat komt door de manier waarop ik ben opgevoed: nooit iets lenen als je weet dat je het niet kunt terugbetalen en af en toe een bijbaantje nemen.

U had een bijbaantje?
In stond op zaterdag in de winkel en ik reed bestellingen. Ook tijdens de studie heb ik dat soort dingen gedaan. Je moet daar wel een verstandige balans in vinden, want school en studie zijn belangrijker.

Sommige kinderen kunnen daar geen verstandige balans in vinden omdat hun ouders geen geld hebben. Ik weet niet of uw ouders uw studie hebben betaald....
Ja, maar er is ook altijd gespaard, door mijn ouders en door mijzelf. Ouders kunnen hun kinderen helpen in het maken van verstandige keuzes. Begin met het geven van zakgeld en zeg: hier moet je het mee doen voor een maand en we gaan niet tussendoor lenen. Je kind helpen met keuzes maken, dat is de essentie van opvoeden.

De overheid neemt de rol van opvoeders steeds meer over.
Is dat zo? Ik zie dat nergens.

Op brede scholen worden jongeren de hele dag beziggehouden. Ouders krijgen opvoedingscursussen, er zijn centra voor jeugd en gezin. Dat was er vroeger toch allemaal niet?
Het is goed dat de overheid ouders in staat stelt eigen keuzes te maken, bijvoorbeeld in het combineren van werk en gezin.

Deelt u de conclusie van onderzoeksbureau Motivaction dat veel ouders tegenwoordig vooral met zichzelf bezig zijn?
Ik ben niet zo gecharmeerd van het labels plakken op een hele generatie ouders of jongeren. Het grootste deel van dat onderzoek bestaat uit beschouwingen van de onderzoekers en heel weinig uit feiten. Ik vind ook dat er wel erg grote woorden in staan. Zo van: dé jeugd is hedonistisch, dé jeugd is materialistisch en kijkt te veel in etalageruiten.

Dat vindt u niet?
Ik vind dat je de jeugd niet zo’n stempel op kunt drukken. Uit onderzoek dat wél op feiten is gebaseerd, blijkt namelijk dat de jeugd meer dan een paar jaar geleden vrijwilligerswerk doet. Is dat hedonistisch? In tegendeel. Ik geloof trouwens niet dat er zulke gigantische generatieverschillen zijn. Onze jongeren staan bovenaan de internationale lijsten. Met 85 tot 90 procent van de jongeren gaat het heel goed. Dat stemt me hoopvol.

Onredelijke, onrechtmatige en discriminerende zondagdwang

Fri, 18 Dec 2009 19:34:06 +0100

Rotterdam bewijst dat middenstanders niet werkelijk vrij zijn om al dan niet mee te doen aan koopzondagen. Huurders in het winkelcentrum Alexandrium hangt zelfs een boete boven het hoofd als ze op de christelijke rustdag gesloten blijven. Onredelijk, onrechtmatig en discriminerend, stelt Kamerlid Cynthia Ortega-Martijn in schriftelijke vragen aan minister Van der Hoeven (Economische Zaken).

Het Reformatorisch Dagblad schrijft vandaag dat winkeliers in winkelcentrum Alexandrium door de verhuurder een boete van 500 euro per zondag krijgen opgelegd wanneer ze niet meedoen met de koopzondagen. Eerder deze maand werd het winkelcentrum door de gemeenteraad als 'toeristisch gebied' aangemerkt, zodat de winkels er iedere zondag open zouden mogen. Wethouder Schrijer stelde toen nog dat geen enkele ondernemer tegen zijn zin hoeft te werken op zondag; winkeliers kunnen immers zelf beslissen of ze meedoen met de koopzondag. Die bewering blijkt echter in tegenspraak met de onlangs aangepaste huurcontracten van vastgoedverhuurder Corio: de eigenaar dreigt met 500 euro boete voor iedere keer dat een winkelier zich niet houdt aan de gezamenlijk vastgestelde openingstijden in het winkelcentrum. Op zondag eist de verhuurder dat de winkels van 12.00 tot 17.00 uur open zijn.

De ChristenUnie heeft scherpe kritiek op de gang van zaken in Alexandrium. Om te beginnen plaatst Kamerlid Ortega vraagtekens bij het besluit van de gemeente om het winkelcentrum als 'toeristisch gebied' aan te merken. Dit lijkt in strijd met het nieuwe kabinetsbeleid dat erop gericht is om misbruik van de 'toerismebepaling' tegen te gaan. Verder is de wijziging van de huurcontracten volgens de ChristenUnie strijdig met het huurrecht: eenzijdig legt Corio z'n huurders een onredelijke verplichting op. Nog zwaarder weegt voor de ChristenUnie de overtuiging dat de wurgcontracten indirect discrimineren op basis van godsdienst. De nieuwe verplichting komt immers het hardst aan bij die huurders die op godsdienstige gronden hun winkel op zondag niet willen openen.

Ortega vraagt van de minister dat ze onderzoekt over soortgelijke situaties ook elders voorkomen. Verder moet de minister optreden tegen verhuurders die op deze manier de openstelling van winkels op zondag willen afdwingen. Ortega: ,,Liberale pleitbezorgers van koopzondagen beweren altijd bij hoog en bij laag dat een ondernemer vrij is om wel of niet mee te doen. Wij hebben daartegen steeds aangevoerd dat die vrijheid een schijnvrijheid is; als alle buren en concurrenten op zondag open zijn, is de bedrijfseconomische druk groot om daarin mee te gaan. Nu blijkt dat ze er in Rotterdam nog een schep bovenop doen: ondernemers worden met dreiging van boetes gedwongen om op zondag open te gaan. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe 'liberaal' de VVD deze huurcontracten vindt.''

Vragen van het lid Ortega-Martijn (ChristenUnie) aan de minister van Economische Zaken

1
Heeft u kennis genomen van bericht Boete voor zondagsluiters in Alexandrium?

2
Wat is uw oordeel over het besluit van de gemeenteraad om het winkelcentrum Alexandrium als toeristisch gebied aan te merken?

3
Bent u met ons van mening dat het eenzijdig opleggen van een verplichting door de verhuurder aan de huurders van winkelpanden op gespannen voet staat met het wezen van het huurrecht dat er immers van uitgaat dat overeenkomsten niet eenzijdig kunnen worden gewijzigd?

4
Bent u overigens met ons van mening dat een dwingende bepaling in een huurovereenkomst om op zondag open te zijn in rede niet gesteld kan worden?

5
Bent u van mening dat een dergelijke verplichting om de winkels op zondag te openen als indirect onderscheid op basis van godsdienst in de zin van de Algemene Wet Gelijke Behandeling kan worden beschouwd nu deze verplichting juist die huurders treft die op godsdienstige gronden hun winkel op zondag niet wensen te openen?

6
Acht u het opnemen van zulke regels in huurovereenkomsten strijdig met de winkeltijdenwet?

7
Speelt een dergelijke problematiek ook in anderen gemeenten?

8
Bent u bereid verhuurders van winkelpanden en winkelcentra er op te wijzen dat dergelijke verplichtingen in zijn algemeenheid niet aan huurders kunnen worden opgelegd?

ChristenUnie: 'Redden wat er te redden valt'

Thu, 17 Dec 2009 21:53:10 +0100

Het uitgangspunt 'maximale volksgezondheid en minimaal aantal te doden dieren' van minister Verburg staat op gespannen voet met de voorgestelde maatregel om alle drachtige dieren op besmette bedrijven te ruimen. Dat zegt Kamerlid Ernst Cramer van de ChristenUnie. Hij wil dat de minister zich inspant om op bedrijven waar nog geen sprake is van een noodsituatie dieren herhaaldelijk te testen, zodat met zekerheid te zeggen is of ze besmet zijn.

De ChristenUnie vindt dat alleen in geval van besmetting wordt overgegaan op ruiming, en dat een levenslang fokverbod voor alle overblijvende dieren op besmette bedrijven wordt opgeheven. Cramer: ,,De minister wil dat er met niet-drachtige geiten op besmette bedrijven niet gefokt wordt, maar hierdoor worden duizenden dieren zonder besmetting economisch afgeschreven. Inkomstenderving voor bedrijven door ruiming van dieren is hoe dan ook tragisch. Maar laten we redden wat er te redden valt.” De motie die de ChristenUnie hiertoe indiende werd door een meerderheid van de Tweede Kamer aangenomen.

Dinsdag 22 december brengt Ernst Cramer een werkbezoek aan twee getroffen bedrijven in Brabant. Daarnaast vindt een gesprek plaats met de GGD in Brabant en de vakgroep ZLTO.

Huizinga: Nederlandse hulp in deltagebieden

Thu, 17 Dec 2009 15:12:07 +0100

Nederland gaat samen met Vietnam, Indonesi� en Californi� een netwerk vormen om problemen in deltagebieden het hoofd te bieden. Staatssecretaris Tineke Huizinga van Verkeer en Waterstaat heeft woensdag op de klimaattop in Kopenhagen het startsein voor deze Delta Alliance gegeven. Doel is alle landen ter wereld met laaggelegen kuststreken een platform te bieden, waarin uitwisseling van kennis en ervaring centraal staan.

Op de klimaattop staan de onderhandelingen vooral in het teken van terugdringing van broeikasgassen. Daarmee moet de opwarming van de aarde binnen de perken worden gehouden.

Maar met of zonder akkoord, klimaatverandering zal de komende decennia zorgen voor grote problemen, meent Tineke Huizinga. ,,Nederland heeft de afgelopen eeuwen veel kennis opgebouwd over hoe je goed kunt leven in een gebied dat voor een deel onder de zeespiegel ligt. Die kennis moet je niet voor jezelf willen houden, maar beschikbaar stellen voor andere, vaak armere landen.''

Nederland laat dat geluid al gedurende de top horen. In het Holland House vinden tal van presentaties over waterbeheer plaats. De belangstelling is groot, wat duidt op een besef van urgentie. Bijna de helft van de wereldbevolking leeft in of bij kwetsbare kusten. Daar vindt de grootste verstedelijking plaats, de meeste voedselproductie en de belangrijkste economische activiteiten. De gevolgen van klimaatverandering zullen zich daar het meest doen voelen.

Watermanagement
Huizinga hield woensdag op de top een lezing, waarin zij aangaf dat de ontwikkeling van veel landen afhankelijk is van watermanagement. Daarbij gaat het niet alleen om verzilting of zeespiegelstijging. Ook overleg met landen in hetzelfde stroomgebied van rivieren is van belang, zoals Nederland met Duitsland over de Rijn. Een integrale benadering levert winst op, meent Huizinga. Als voorbeeld noemt zij Bangladesh. ,,We kunnen daar de kust beschermen, rivieren onderhouden en vruchtbare gronden verbeteren, zodat de bevolking niet één, maar twee of drie keer per jaar kan oogsten.''

In Nederland heeft de commissie-Veerman in kaart gebracht waar bedreigingen liggen. ,,Toch moet dit niet alleen een economisch verhaal worden. Alsof Nederland de plek wordt als je iets moet weten over water. Dit gebeurt in de eerste plaats om anderen te helpen. Bovendien merk ik op mijn reizen dat wij veel van andere landen kunnen leren. Rijk en arm hebben dezelfde problemen. Overal ter wereld moeten we ons leren aanpassen, en dat zal de komende tijd nog belangrijker worden.''

Netwerk
Internationale samenwerking op het gebied van water is niet nieuw. Bij haar aantreden als staatssecretaris koos Huizinga vijf landen met vergelijkbare problemen: naast Bangladesh zijn dat Vietnam, Egypte, Indonesië en Mozambique. Met deze partners voert zij op politiek niveau overleg.

De Delta Alliance is een initiatief van onder andere het KNMI, waterschappen, universiteiten en onderzoeksinstellingen, dat zij van harte ondersteunt. Dit netwerk beoogt meer landen bijeen te brengen. Indonesië, Vietnam en Californië doen mee, terwijl India op de klimaattop heeft aangegeven ook te willen aanschuiven.

In de Delta Alliance werken bijvoorbeeld promovendi uit diverse landen samen. Verder wordt gedacht aan thematische cursussen. Huizinga: ,,Mijn ideaal is een wereldwijd platform waarin kennis met elkaar wordt gedeeld. Met die kennis kunnen we problemen proberen op te lossen. Maar het moet snel gebeuren, want het klimaat wacht niet.''

(Nederlands Dagblad, 17 december 2008)

Rouvoet waarschuwt voor 'meningendemocratie'

Wed, 16 Dec 2009 16:10:04 +0100

Parlement en regering moeten verstandiger omgaan met meningen en opiniepeilingen want deze bepalen te veel het politieke debat. Dat zegt vicepremier Andr� Rouvoet in het tweewekelijkse gesprek met NU.nl.

"We moeten waakzaam blijven voor een meningendemocratie. Het komt meer voor dan vroeger. Het kan voorkomen dat ik of mijn collega's ter verantwoording worden geroepen, omdat iemand een mening over iets heeft. Het is dan niet van belang kennelijk hoe zwaar we die mening moeten wegen en of dat ook gestaafd wordt door onderzoek." Rouvoet vindt dat bestuurders en politici 'verstandiger' moeten omgaan met resultaten van peilingen.

Kloof
"We moeten de uitkomsten wegen, maar er ons niet door laten leiden. Dan heb je geen regering meer nodig en kan het land bestuurd worden door Maurice de Hond of mensen van de politieke barometer."
De vicepremier bestrijdt de heersende opvatting dat de kloof tussen burger en politiek groter is geworden.

Hype
"We moeten uitkijken dat de afstand juist niet zo klein is geworden dat regering en parlement direct reageren op de veronderstelde mening van de bevolking. Ik zag van de week een peiling waaruit bleek dat zoveel procent van de Nederlanders van mening is dat de opwarming van de aarde een hype is. Voor we het weten nemen we ook aan dat dat waar is en ondernemen we hierop actie als parlement en regering."
Als een oorzaak van de meningendemocratie noemt Rouvoet het probleem om de gegroeide hoeveelheid informatie op de juiste waarde te schatten.

Lastig
"Ik denk dat dat voor veel mensen lastig is. Je kunt makkelijk met een mening heleboel mensen bereiken en iedereen reageert daar vervolgens weer op."
Volgens Rouvoet spelen politiek en media een grote rol in dit proces. "Er zit heel veel wisselwerking tussen politiek en media. We zijn daar heel snel in geworden. Heel concreet: als vanochtend iemand iets zegt in een column op de radio, dan kan ik daar vanmiddag in de kamer ter verantwoording voor worden geroepen. We reageren veel minder op documenten en rapporten die een zekere rijping hebben ondergaan."

Verantwoordelijkheid
De vicepremier vindt dat parlement en regering 'nee' moeten durven zeggen tegen de publieke opinie in.
"Dat is best lastig, want het liefst kom je tegemoet aan wat de mensen graag willen. Maar je niet laten leiden door meningen en peilingen en opereren vanuit een langetermijn visie is ook een verantwoordelijkheid van politici."

Een videoregistratie van het gesprek is te zien op de website nu.nl.

ChristenUnie: uitdelen korans in Afghanistan is een misser

Fri, 18 Dec 2009 15:26:40 +0100

De ChristenUnie vindt het een misser dat het Nederlandse leger in Uruzgan ruim tweehonderd korans heeft uitgedeeld onder Afghaanse militairen. Kamerlid Jo�l Voordewind heeft minister Van Middelkoop van Defensie gevraagd ervoor te zorgen dat zoiets geen tweede keer gebeurt.

Vanochtend werd via een persbericht van het ministerie bekend dat maandag op Kamp Holland ruim 200 korans zijn overgedragen aan het Afghan National Army (ANA). Voordewind liet meteen weten dat hij dit een onverstandige geste vindt: ,,Het is geen taak van het leger korans te schenken aan Afghaanse militairen. Dit is een ontspoorde uiting van goede wil. Het kan de indruk wekken dat de Nederlandse overheid zich expliciet achter een bepaalde godsdienst of levensovertuiging stelt. Dit strijdt met de scheiding van kerk en staat'', aldus Voordewind.
Voordewind heeft over de gang van zaken Kamervragen gesteld samen met zijn collega's Eijsink (PvdA) en Knops (CDA).

Minister Van Middelkoop heeft inmiddels via zijn woordvoerder laten weten dat hij ,,niet gelukkig'' is met de schenking en dat deze ,,niet voor herhaling vatbaar is'', aldus een bericht op de website van het Nederlands Dagblad.

Vragen van de leden Voordewind (ChristenUnie), Eijsink (PvdA) en Knops (CDA) aan de minister en de staatssecretaris van Defensie

1. Om welke redenen is een aantal circa 200 korans door het Nederlandse leger aan het Afghaanse Nationale Leger (ANA) geschonken?

2. Bent u met ons van mening dat het geen taak van het leger is om korans te schenken aan Afghaanse militairen, mede gelet op het feit dat daarmee de indruk kan worden gewekt dat de Nederlandse overheid zich daarmee expliciet achter een bepaalde godsdienst of levensovertuiging stelt?

3. Wilt u zich inzetten om in het vervolg gelijksoortige situaties te voorkomen?